ამ მოთხოვნას საფუძვლად დაედო ბრალდებულების განცხადება, რომ 11 მარტიდან 15 მარტის ჩათვლით, დაწესებულებაში მყოფი პატიმრების მიერ მათ მიმართ ხორციელდებოდა ფსიქოლოგიური ზეწოლა, რაც გამოიხატებოდა იმაში, რომ ადმინისტრაციულ კორპუსში გადაყვანის დროს, პატიმრები ჩერდებოდნენ პირველი კორპუსის მიმდებარე ტერიტორიაზე და მათ აყენებდნენ სიტყვიერ შეურაცხყოფას.
ბრალდებულების ამ განცხადების გაცნობის შემდეგ “გურია ნიუსს” ყოფილი პატიმარი გოჩა გორგოძე დაუკავშირდა.
გოჩა გორგოძე: _ ბაჩოს დედას რომ აგინებენ, ეს გაუსაძლისი ზეწოლა ყოფილა, თურმე. “ნაციონალური მოძრაობის” წევრები იმასაც ზეწოლად აფასებენ, პროკურატურაში მაღალჩინოსნებს და საჯარო მოხელეებს რომ იბარებენ და დანაშაულებრივ საქმეებზე ჰკითხავენ. რამდენიმე ისტორია მინდა მოგიყვეთ, რომ ყველამ კარგად დაინახოს, რა აბსურდულ საქმეებზე დააპატიმრეს ხალხი და რა უკანონოდ ატარებდნენ ისინი წლებს ციხეში. ქუთაისის ციხიდან სააპელაციო სასამართლოში გადავყავდით სასამართლო მოსმენაზე. საბადრაგო მანქანა, რომელსაც ჩვენ მივყავდით, როგორც ყოველთვის, გაჭედილი იყო _ 30 კაცი ვიჯექით და ვიდექით, რომ იტყვიან ნემსი არ ვარდებოდა. წინ ბადრაგთან იჯდა 65-70 წლის ქალი. ეტყობოდა, რომ სოფელში მცხოვრები, მშრომელი ქალი იყო. დაგვაინტერესა. რისთვის იყო დაჭერილი. როგორც გვითხრა, ბზობის წინა დღეებში ტყეში წასულა და ბზის ტოტები მოუტეხია, რომ ბზობა დღეს გაეყიდა.
_ პატიმარი ქალი იყო და კაცებთან ერთად გადაჰყავდათ?
_ კი, მაგრამ ის წინ იჯდა ბადრაგის თანამშრომლებთან და ჩვენგან გამოყოფილი იყო. მაქსიმუმ, 10 ლარის ბზის ტოტები ექნებოდა მოტეხილი, ალბათ, ან შვილიშვილს უყიდდა კანფეტს ან პურის ფულად თუ ეყოფოდა. მართალია ბზა “წითელ წიგნშია” შეტანილი, მაგრამ რა დააშავა იმ ქალბატონმა ისეთი, რომ მისი დაკავება და ციხეში გამომწყვდევა აუცილებელი? 65-70 წლის ქალს პატიმრობას უსჯიან თითქმის არაფრის გამო, ხოლო მილიონების მომპარავს, ხალხის ხელფასებისა და დახმარების ფულების შემჭმელებს, ადამიანთა წამებაში მხილებულებს სამსახურიდანაც არ ათავისუფლებენ და თუ ციხეში ჩასვეს, ყოველ წუთს კითხულობენ მის მდგომარეობას. ბაჩო ახალაიასათვის სიტყვიერი შეურაცხყოფა გახდა მისი გაძლიერებული დაცვის მოთხოვნის საბაბი და პატიმრები რომ საშინელ ფიზიკურ ზეწოლას განიცდიდნენ, ეს ჩვეულებრივი ამბავი იყო.
_ თუ იცით, იმ ქალბატონს რა ბედი ეწია?
_ არა, არ ვიცი. ქალების ციხე სხვა შენობაში იყო და მერე ვერაფერი გავიგეთ მასზე. ასეთი იყო ნაციონალების ნულოვანი ტოლერანტობა.
ერთი გახმაურებული ამბავი მახსენდება _ წელი ზუსტად არ მახსოვს, 2007-2008 წლები იყო, ქუთაისში გამოსასყიდის მიზნით გოგონა გაიტაცეს. გამოვიდა სააკაშვილი ტელევიზიით და ხუთივეს 15 -15 წელიო, განაცხადა, არადა, გამტაცებლები 4 იყვნენ. მიშას ხომ არ აწყენინებდნენ _ მოძებნეს მეხუთე და სრულიად უდანაშაულო ადამიანს 15 წელი მიუსაჯეს.
ჩემთან საკანში ერთი კაცი იჯდა. სოფელში, ეზოში ნიგვზის ხე გაუხმა და იფიქრა, ხე გახმა, მაგრამ რატომ უნდა ვიზარალოო და მოჭრა ეს ნიგვზის ხე. სახერხზე წაიღო, დავამუშავებ და სახლში გამოვიყენებო. სახერხზე რომ მიიტანა, იქ “გდი”-ს თანამშრომელი დახვდა და პირდაპირ ციხეში გაუშვა. კაცი საკუთარ ეზოში ამოსული გამხმარი ნიგვზის მოჭრის გამო დაიჭირეს. იფიცებოდა, ნიგვზის ჯირკს განახებთ, ჩემს ეზოშია მოჭრილიო. საკრებულოდან ცნობა უნდა გქონოდაო, უთხრეს და ციხეში ამოაყოფინეს თავი.
კიდევ ერთ ამბავს მოგიყვებით _ ჩემთან ერთად “კრიტში” სასჯელს იხდიდა ორი სამტრედიელი ახალგაზრდა ბიჭი, რომლებიც ყაჩაღობის ბრალდებით იყვნენ დაპატიმრებულები. ბრალდება უსაფუძვლო იყო, დაუსაბუთებელი და შეთითხნილი. ისინი ერთად გაიყვანეს ამ საქმეში და ფაქტების არარსებობის მიუხედავად ციხეში ჩასვეს, სინამდვილეში კი მანამდე საერთოდ არ იცნობდნენ ერთმანეთს და პირველად სასამართლო დარბაზში შეხვდნენ.
ეს ამბები რომ მახსენდება, პროტესტის გრძნობა და უამრავი კითხვა მიჩნდება _ ახალაიას გადარჩენისთვის იწყება ზრუნვა? რატომ ადრე არავინ ინტერესდებოდა პატიმრების მდგომარეობით და საერთოდ, გირაოს შეფარდების დროს რა პრინციპით ხელმძღვანელობენ მოსამართლეები? ან ახლა რატომ არავინ კითხულობს ყოფილი პატიმრების ამბავს? იმედი მაქვს, საქართველოში შეიცვალა ვითარება არჩევნების შემდეგ და სიტუაცია გამოსწორდება.
