“ამ ექვსგვერდიან ჩანაწერთან შედარებით, არაფერია ხუხაშვილის წარმოდგენილი დოკუმენტი”

გია ვოლსკიმ ისაუბრა ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენისა და კონფლიქტური სიტუაციების დარეგულირების შესახებ.

მან ისაუბრა იმ საკმაოდ წარმატებულ ვითარებაზე, რაც ჯერ კიდევ 2006 წელს სუფევდა რუსეთსა და საქართველოს შორის, აფხაზეთსა და ოსეთთან მიმართებაში და თქვა, რომ იმ დროს თვითონ მუშაობდა აღნიშნულ პრობლემაზე, იყო სახელმწიფო მინისტრის მოადგილე კონფლიქტების მოგვარების საკითხებში და მცირე ექსკურსიც შესთავაზა მსმენელებს:

_მაშინ  ეუთოს წარმომადგენლებთან ერთად, ჩამოყალიბდა ე.წ. საგზაო რუკა, რაც ითვალისწინებდა ქართულ-აფხაზურ და ქართულ-ოსურ მხარეებს შორის, ისეთი  სტრატეგიული გეგმის განვითარებას, რაც პოლიტიკური საკითხების სრულ მოგვარებას მოასწავებდა. შეიქმნა ქართველების და ოსების საექსპერტო გუნდები, რომლებსაც უცხოელი ექსპერტები ხელმძღვანელობდნენ. დაიწყო ეკონომიკური პროგრამების ჩამოყალიბება, იგივე მიმართულებით დაიწყო მუშაობა აფხაზურ მხარესთან და 2006 წლის ივლისისთვის უკვე მთელი მსოფლიო მხარს უჭერდა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენას, მათ შორის, რუსეთიც! დეკლარირებული იყო დევნილთა დაბრუნების საკითხიც. ცხინვალში ხელი მოეწერა შესანიშნავ დოკუმენტს, რის საფუძველზეც  47 პროექტი დამტკიცდა, კეხვამდე მივიდა გაზსადენი მილი, ფორმატები გახდა ინტერნაციონალური! ასეთ პირობებში რუსეთი, შეიძლება, შინაგანად წინააღმდეგი იყო, მაგრამ რეალურად არ ჰქონდა ამის თქმის საშუალება, რადგან მსოფლიოს უნდა დაპირისპირებოდა… რეალური კოაბიტაცია მაშინ იყო. და, როცა უკვე, ეს ყველაფერი 2006 წლის 14 ივლისს ბრიუსელის კონფერენციაზე უნდა თქმულიყო, სააკაშვილის მთავრობამ დაიწყო,  ეს გზა მთლად სწორი არ არისო.

გია ვოლსკიმ საგანგებო ყურადღების მიპყრობა მოითხოვა ერთი ფაქტისადმი, რაც ბრიუსელის კონფერენციამდე ორი კვირით ადრე მოხდა:

_ სწორედ იმ პერიოდში, აშშ-ს სახელმწიფო დეპარტამენტში მოეწყო შეხვედრა  – საქართველოს მაშინდელი ელჩი დავით სიხარულიძე შეხვდა  სახელმწიფო მდივნის მაშინდელ თანაშემწეს მეთიუ ბრაიზას, რომლის ნათქვამი სახელმწიფო პოზიცია იყო!  ჩვენ ახლა მოვიპოვეთ მაშინდელი ექვსგვერდიანი ჩანაწერი, რომელთანაც  არაფერია ამას წინათ გია ხუხაშვილის მიერ, საჯაროდ თქმული ამბავი, თუ  როგორ თხოვდა  აგვისტოს ომის შემდეგ, რუსეთის მთავრობას მაშინდელი კულტურის მინისტრი, რომ ქართველ ხელოვანებს მოსკოვში გაემართათ კონცერტები.

გია ვოლსკიმ დააკონკრეტა, რომ: “დოკუმენტის ჩანაწერის მიხედვით, ამერიკის შეერთებული შტატები და ევროპა მოითხოვს საქართველოსგან, პარლამენტში უარი თქვას დსთ-ს ჯარების გაყვანის განხილვაზე, რასაც აქვს ერთი მთავარი მიმართულება, _ მართალია, პატრიოტული აქტია, მაგრამ შედეგებს ცუდს მოიტანს.  ის, რომ 14 ივლისს იგეგმებოდა ბრიუსელის შეხვედრა, რომელზეც გადაწყდებოდა ამერიკის შეერთებული შტატების შემოსვლა რეგიონში,  თავისი ფინანსური და პოლიტიკური რესურსებით, ასევე ევროკავშირი შემოდიოდა მთლიანად ამ პროცესებში, ფინანსური და ეკონომიკური რესურსებით. რუსეთთან მიხტომის პოლიტიკა უნდა შეიცვალოს ტრანსფორმაციის პოლიტიკით და და რომ უკვე დღეს ამერიკის შეერთებული შტატები აწარმოებს რუსეთთან მოლაპარაკებას, 300 კაციანი შემადგენლობით, გალის რაიონში საერთაშორისო სამშვიდობო საპოლიციო ძალების შეყვანაზე და ჩამოთვლილია მუხლები, რატომ ვერ იტყვის რუსეთი ან აფხაზური მხარე ამაზე უარს! ასევე გვაქვს პრინციპული შეთანხმება, რომ 28 ივლისს დიდი რვიანის შეხვედრაზე განიხილება საქართველოში სამშვიდობო პროცესის განვითარების სქემა. რაც მთავარია, აშშ და ევროკავშირი ამ დოკუმენტში მოუწოდებს საქართველოს, ხელი აიღოს კონფრონტაციულ ქმედებებზე, წინააღმდეგ შემთხვევაშიკი საქართველო დაკარგავს დასავლეთის მხარდაჭერასო. შემდეგ კი 2006 – 2008 წლამდე მოხდა ის, რომ დასავლეთის ჩართულობა გამოითიშა და წავიდა სულ სხვა პროცესი, რომელიც შეიძლება გამოიხატოს ორ კლიპში: “კოკოითი ფანდარასტ” და “გამარჯობა, აფხაზეთო, შენი”… შემდეგ კვლავ წავიდა უკუპროცესები, 2007 წლის დეკემბერში კი, საპრეზიდენტო არჩევნებამდე, სააკაშვილმა განაცხადა, რომ ცხინვალი არის ამოსაღები კბილი… და 2008 წლის დეკემბერსი ჩვენ სოხუმში ვიქნებითო! ყველას გახსოვთ!”

გია ვოლსკიმ შემდეგ ისაუბრა აგვისტოს ომის ტრაგედიაზე და თქვა ისიც, რომ ხშირად ეკითხებიან, თუ სააკაშვილი ასე ცდებოდა, რატომ  არ უთხრა ამერიკამ და ევროპამ: ბიჭო, რას შვები! თუმცა, მას მისცეს მითითება, რომ მხოლოდ მოლაპარაკების მაგიდასთან დამჯდარიყო, მაგრამ არ ისურვა. ახლა ვითარება  გაყინულია, ფაქტიურად, 2006 წელს ასე კარგად წარმართული საქმე, ვერ განვითარდა.

ვიდრე დისკუსია გაიმართებოდა,  სტუმარს რამდენიმე კითხვით მივმართეთ.

_ ბატონო, გია, თუ ასე წარმატებულად ვითარდებოდა მოვლენები, ჯერ კიდევ 2006 წელს, რატომ მოხდა 2008 წლის აგვისტოს რუსეთ-საქართველოს ომი, სააკაშვილის სურვილი თუ შეცდომა იყო ეს თუ რუსეთის

_ მე არავითარი განწყობა არ მაქვს, ვიფიქრო, რომ არაფრის გამო მოხდა ეს ყველაფერი. მე თვითონ რატომ უნდა შევაფასო შეცდომად? რატომ არ უნდა ვიფიქრო, რომ რაღაც კონსპირაციული ჯგუფი მუშაობდა, ან არაპროფესიული მიდგომა იყო?  ფაქტია, კარგად დაწყებული საქმე ცუდად განვითარდა და დღეს მნიშვნელოვანი არაფერი ხდება.

_ თქვენ თქვით, რომ ჯერჯერობით, ასე ვთქვათ, ძვრა არ არის და კარგი არაფერი ხდება. ხალხი პირველი პირებისგან ელის საქვეყნო საქმეების  წარმატებულად გადაჭრას და ამიტომ აგირჩიეს.  თუ ძვრა არ არის, დღევანდელ შეხვედრას რა მნიშვნელობა  აქვს?

_ რა პასუხს გაგცემთ ამ მძიმე კითხვაზე. თქვენ მთლად სწორად ვერ გამიგეთ. მე გითხარით, რომ ჯერჯერობით არაფერი ხდება, იმიტომ, რომ ფაცი-ფუცით გაკეთებული საქმით, რა  შედეგი მივიღეთ,  კი ხედავთ. მე გეუბნებით, რომ უნდა ჩამოვიდეთ ჩვენ, არასამთავრობოები და მოვისმინოთ თქვენი აზრი იმაზე, რა უნდა ვქნათ.  გეტყვით, რომ კარგი ის არის, რომ არ დაინგრა ეს ყველაფერი, პროცესი მკვდარი არ არის, რეანიმაციაშია, ჩიხშია და აქედან გამოსასვლელად, ასე ვთქვათ, ვაგროვებთ მოსაზრებებს, თუნდაც იმიტომ, რომ კონფრონტაციული დიალოგი გაგრძელდეს. “გურია ნიუსი” ხომ?  ეს ძალიან პოპულარული გამოცემაა და სწორედ “გურია ნიუსმა” უნდა იცოდეს, რა ხდება.