“სიძე, შე ძველო!”

(გურია ნიუსი, ლანჩხუთი) _ ლანჩხუთში დაბადებული და გაზრდილი თამთა ჩაგანავა უკვე წლებია, გერმანიაში ცხოვრობს და მოღვაწეობს. პირველი საშუალო სკოლის ფრიადზე დასრულების შემდეგ, სწავლა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში გააგრძელა, ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი დაამთავრა და გადაწყვიტა სწავლა გაეგრძელებინა. ერთ დღეს ოჯახის წევრებს გამოუცხადა, რომ გერმანიაში მიდიოდა. მშობლების აქტიური მხარდაჭერით, ის უცხოეთში გაემგზავრა, სადაც დაოჯახდა კიდეც _ გასულ წელს თამთამ თავისი ბედი გერმანელ არნდ რუბჰაგენს დაუკავშირა.
თამთა აპირებს მეუღლესთან ერთად ეწვიოს საქართველოს და მთელი ქვეყანა შემოატაროს. როგორც თავად გვითხრა, არნდმა ქართული სამზარეულო უკვე შეიყვარა და სადღეგრძელოებიც ისწავლა:
_ 5 წელი იქნება მალე, რაც აქეთ ვარ. ქართული ცოტა კი დამავიწყდა, მაგრამ მეუღლეს ვასწავლი და ასე რომ, ჯერჯერობით შემიძლია ქართულად საუბარი. თუმცა, ხანდახან როცა წერილებს ვწერ, ქართულს და გერმანულს ერთმანეთში ვურევ, _ ამბობს თამთა.
მისი თქმით, ქართული ქმარსაც შეასწავლა ნაწილობრივ: _ ჯერჯერობით, კარგად ვერ ლაპარაკობს, მაგრამ ბევრი რაღაცა იცის. მაისში ვაპირებ ჩამოსვლას და ჩემები გადაირევიან, როცა სიძე ქართულად დაელაპარაკება. ძალიან არის მონდომებული, რომ უკეთ ისწავლოს.
თამთას მეუღლემ ქართული სადღეგრძელოებიც იცის: _ გერმანიაში ქორწილი გვქონდა და სადღეგრძელო ქართულად თქვა. სტუმრებს უთხრა, საქართველოში ასეა, მეფე სამადლობელს ამბობსო. მართალია, ქართული ქორწილი რომ ვიცით, ისეთი არ გამოვიდა, მაგრამ სტუმრების ნაკლებობა ნამდვილად არ იგრძნობოდა. არნდმა იმდენი რამ იცის საქართველოზე, რომ ერთი სული აქვს, როდის ჩამოვალთ. მეუბნება, დანაზოგი უნდა გავაკეთო და წელს აუცილებლად გავფრინდეთ შენს ქვეყანაშიო. ქართული სამზარეულოც უყვარს _ ხორცით რაც კეთდება, ყველაფერზე გიჟდება, ხაჭაპურზე ხომ საერთოდ აფანატებს _ ეს რა მაგარი კერძი გქონიათ, ამდენ ხანს რატომ არ ვიცოდითო. სამსახურიდან რომ მოდის, სანამ კარებს გავუღებ, პაროლივით აქვს ხოლმე _ ხაჭაპურიო, ამბობს. მეზობლები ვერ ხვდებიან და მეკითხებიან, ეგ რას ნიშნავსო. ყველა დღე უნდა, რომ დავახვედრო. გერმანელებსაც აქვთ თავიანთი საყვარელი კერძები _ აქ ყველაზე მეტად შემწვარი კარტოფილი და ძეხვი უყვართ.
_ ახლა ესენში ვცხოვრობთ. ჩემი მეუღლე ამ ქალაქში მუშაობს და ამიტომ გადმოვედით. ადრე დიუსელდორფში, ბონში, რატინგენში ვცხოვრობდი. მოკლედ, მთელი გერმანია მოვლილი მაქვს. წინათ როგორც სტუდენტი, სტუდენტური სამსახურით ვიყავი დაკავებული _ არდადეგების სამსახურს ეძახიან აქ და თვითონ უნივერსიტეტი განაწილებს. ბონის უნივერსიტეტში რომ ვსწავლობდი, მაშინ ვმუშაობდი. რაც გავთხოვდი, აღარ ვმუშაობ. ჩემი მეუღლე სახელმწიფო დაწესებულებაში მუშაობს და ძალიან სერიოზულ თანამდებობაზეა. სიგიჟემდე ვუყვარვარ, უკომპლექსო და ძალიან მოსიყვარულე ადამიანია. ცდილობს, ყველაფერში დამეხმაროს _ ოთახის დასუფთავება იქნება ეს თუ სამზარეულოში ფუსფუსი. შემიძლია ვთქვა, რომ გერმანიაში კაცის და ქალის თანასწორობა ისეთ დონეზეა, მსგავსი არსად არ იქნება. აქ ერთმანეთის პატივისცემა, სიყვარული, დაფასება უმაღლეს დონეზე იციან, _ ამბობს თამთა ჩაგანავა.
მისივი თქმით, გერმანიამ ძალიან მოხიბლა: _ განსაკუთრებით თავისუფალმა აზრმა, ადამიანთა უკომპლექსო ცხოვრებამ, კანონის უზენაესობამ და შრომისმოყვარეობამ. აქ ყველას თავისი საქმე აქვს. ყველაფერს წინდაწინ გეგმავენ. როცა ხელფასს იღებს ადამიანი, იცის, რაში რა უნდა დახარჯოს. ფულის და შრომის ფასი ყველამ კარგად უწყის. ამიტომაცაა ეს ქვეყანა საკმაოდ მაღალ დონეზე განვითარებული. ირგვლივ სისუფთავეა და ცხოვრების მაღალი დონეა. აქ ყველას თავისი საქმე აქვს და ყველამ იცის, რომ მათი უფლებები ბოლომდე იქნება დაცული.
კითხვაზე, თავის დროზე რატომ გადაწყვიტა, რომ გერმანიაში წასულიყო, გვპასუხობს: _ ჩემი აქეთ ჩამოსვლის მიზანი მხოლოდ სწავლის გაგრძელება იყო. ჯერ დიუსელდორფის უნივერსიტეტის სტუდენტი ვიყავი, მერე კიოლნის უნივერსიტეტში გავაგრძელე სწავლა, ბოლოს კი ბონის უნივერსიტეტში გეოლოგიურზე ვსწავლობდი. ერთადერთი ქართველი ვიყავი გეოლოგიურ ფაკულტეტზე ამხელა გერმანიაში. ის, რაც საქართველოში ხდებოდა აუტანელი იყო ჩემნაირი ახალგაზრდისათვის, რომელსაც უამრავი მიზანი და ოცნება ჰქონდა _ ვერ ვეგუებოდი თავისუფალი აზრის დამახინჯებას, ამიტომ ვთვლი, რომ ევროპა ჩემი მეორე სამშობლოა. ყველა ოცნება ავიხდინე თითქმის და ახლა ერთი ოცნება მაქვს _ საქართველოში ჩამოვფრინდე, ჩემი მშობლები ვნახო და ჩემი ქმარი გავაცნო _ სიძე შე ძველოო, ასე რომ დაუძახებენ, უკვე იცის _ მე ვასწავლე.
თამთას საქართველო ძალიან ენატრება: _ ქართული საჭმელები, სითბო და მზე მენატრება. აქ თითქმის ყველა დღე წვიმს და სიცივეა. ჩემი მშობლები, ჩემი დაიკო და ძმა მენატრება. დღეს ჩემს დედიკოს დაბადების დღე აქვს. ვისარგებლებ შემთხვევით და თქვენი გაზეთით მივულოცავ. ჩემი მშობლების დამსახურებაა, რომ დღეს ბედნიერი ვარ. მსოფლიოში ყველაზე თანამედროვე და საუკეთესო მშობლები მყავს. მინდა მალე ჩამოვიდე მათთან და გულში ჩავიკრა. ზემოთ ვთქვი, თითქმის ყველა ოცნება ავიხდინე,-მეთქი, მაგრამ როცა შენს კუთხეში ხარ, შენი ქვეყნის ჰაერს სუნთქავ, ამას არაფერი სჯობია. ძალიან მენატრება ეს სითბო და მაქაური ხალხი. აქაც არიან ქართველები, მაგრამ მათთან შეხვედრას უფრო სხვა ხიბლი აქვს, ვიდრე იმას, როცა შენს ეზოში დადიხარ, შენს ახლობლებს ეფერები და გინდა ეს უსასრულოდ გაგრძელდეს. 5 წელია, აქეთ ვარ და მგონია, რომ ძალიან დიდი დრო გავიდა. სკოლას როცა ვამთავრებდი, ქართულის გამოცდაზე თავისუფალი თემა, მგონი, მარტო მე დავწერე. “აფხაზეთი ჩვენი ტკივილია” _ ასე ჰქვიოდა თემას. ხუთიანი მივიღე. დღესაც მახსოვს ეს ემოცია და არასოდეს დამავიწყდება. მას შემდეგ 10 წელზე მეტი გავიდა, მაგრამ მაინც ისეთივე შემართებით ვარ, როგორც მაშინ. ძალიან მინდა საქართველო ერთიანი და ძლიერი იყოს, როცა, ყველა ბედნიერია და ხალხი იმაზე არ ფიქრობს, ხვალ რა გავაკეთო, რა მივიტანო ოჯახშიო.
_ რას ამბობენ საქართველოზე გერმანიაში?
_ ჩემი მეუღლე ძალიან კარგად იცნობს საქართველოს. ჩემს საახლობლოს კი ვუყვები ჩვენი ქვეყნის შესახებ, იმაზე, თუ როგორი არაჩვეულებრივი ბუნება გვაქვს, იმაზეც, თუ რამხელა ისტორიის მატარებელია ქართველი ერი. როცა რუსეთ-საქართველოს ომი იყო, გერმანული პრესა აქტიურად აშუქებდა ჩვენს ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებს და ხალხმა მაშინ გაიგო ჩვენს შესახებ. ისე, რამდენიმე ქართველი პოლიტიკოსი გაუგიათ და ეგ არის სულ.