“ქალებს ხელკეტებით სცემდნენ. შველას ითხოვდნენ და ვერ ვეშველებოდით”

26 მაისს, დაახლოებით 00 საათსა და 20 წუთზე სამართალდამცავებმა საქართველოს პარლამენტის წინ მიმდინარე საპროტესტო აქცია ძალის გამოყენებით დაშალეს. გამოყენებული იყო ცრემლსადენი გაზი, რეზინის ტყვიები და წყლის ჭავლი. გარდაცვლილია ორი, დაშავებულია ასობით და დაკავებულია ათეულობით ადამიანი. დაკარგულთა რაოდენობა ამ დრომდე დაუდგენელია.

“გურია ნიუსს” სპეცრაზმელების მხრიდან ნაცემი და შეურაცხყოფილი მოქალაქეები დაუკავშირდნენ. ისინი ყვებიან, როგორ უსწორდებოდნენ შეიარაღებული ნიღბიანები ქალებს და მათ, ვინც გაქცევას ვერ ახერხებდა: “სპეცრაზმის თანამშრომლები ქალებს და ასაკოვან ადამიანებს უმოწყალოდ უსწორდებოდნენ, წაქცეულებს ხელკეტებს და ფეხებს ურტყამდნენ. შველას ითხოვდნენ და ვერ ვშველოდით, მე, როგორც მამაკაცი, ასეთი შეურაცხყოფილი არასოდეს ვყოფილვარ. წყალმტყორცნები ქაფიან, საშინელი სუნის წყალს გვასხამდა. აუტანელი, დამთრგუნველი ხმა უარესად გვაბნევდა. არ შემიძლია გადმოვცე ის ხმა, რასაც სპეცმანქანა გამოსცემდა. სპეცრაზმელებს ყურსასმენები ეკეთათ. მიჭირს საუბარი, სხეულის ყველა ნაწილი მტკივა, თუმცა ტკივილზე მეტად იმის გახსენება მიჭირს, რაც 20 საათის უკან ვნახე”, _ გვიყვება ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში მცხოვრები ახალგაზრდა მამაკაცი, რომელიც როგორც თავად ამბობს, არც ერთი პარტიის წევრი არ არის და აქციაზე საქართველოში, დღეს არსებულმა უსამართლობამ მიიყვანა.

ის ცდილობს გაიხსენოს ის წუთები, როცა დაინახა, როგორ დაეშვა პარლამენტის მარჯვენა და მარცხენა მხრიდან ორი ერთეული წყალმტყორცნი ტექნიკა: “ოზურგეთელები თავისუფლების მოედანზე 25 მაისს, საღამოს 11 საათისთვის მივედით. სიმშვიდე იყო. თუმცა, მინდა მოგიყვეთ, რა ვნახე შეკრებილებთან მისვლამდე _ მიმდებარე ქუჩაზე ე.წ. ყვითელი ავტობუსები იდგა, რომელშიც ნიღბიანი, შეიარაღებული და ეკიპირებული პირები ისხდნენ. ქუჩები სავსე იყო საპატრულო პოლიციის, სასწრაფო-სამედიცინო დახმარების და სახანძრო სამსახურის მანქანებით. ჩვენი მისვლა და გაწვიმება ერთდროულად მოხდა. კოკისპირული წვიმის მიუხედავად, მოედანზე მაინც ბევრი მომიტინგე რჩებოდა. იქვე მდგომებს ცელოფნის რულონები ჩამოგვირიგეს. ცოტა ხანში ყვირილი გაისმა, მოდიანო და დავინახე, როგორ მოდიოდა პარლამენტის მარჯვენა და მარცხენა მხრიდან, ორი ერთეული წყალმტყორცნი ტექნიკა. მეგაფონით მოგვიწოდებდნენ დაშლისკენ და უწმაწურ სიტყვებს გაიძახოდნენ. რამდენიმე წუთში შეკრებილებისკენ სპეცრაზმის თანამშრომლები დაიძრნენ. პირველივე წინააღმდეგობის დროს, სპეცრაზმა უკან დაიხია და რამდენიმე წამში გაზი გამოუშვეს, რეზინის ტყვიები დაგვიშინეს და წყლის ჭავლი მოგვიშვეს, შემდეგ კი დარბევა და ცემა დაიწყო. ხალხი გარბოდა, მაგრამ ვისაც გაქცევა არ შეეძლო _ ქალებსა და ასაკოვანებს _ სასტიკად ურტყამდნენ, როგორც ხელკეტებს, ისე ფეხებს. ერთ ადამიანს 5-6 სცემდა და გაქცევის საშუალებას არ აძლევდა. ვინც ეპიცენტრიდან გამოსვლა მოვახერხეთ, მოშორებით ჩავიხერგეთ. ზოგმა კინოთეატრ “რუსთაველის” მინები შეამტვრია და თავი იქ შეაფარა, ნაწილი კოლმეურნეობის მოედნისკენ გავრბოდით. ამ დროს სადარბაზოებიდან ნიღბიანები გამოვარდნენ და ცემა დაგვიწყეს. უმოწყალოდ და დაუნდობლად სცემდნენ ქალებს, აყენებდნენ სიტყვიერ შეურაცხყოფას. ბოლოს, როცა გასაქცევი აღარ დაგვიტოვეს, იძულებულნი გავხდით, რამდენიმე მეტრი სიმაღლიდან გადამხტარიყავით, თუმცა, სად ვხტებოდით ეს არ ვიცოდით _ მთავარი იყო მათგან თავი დაგვეღწია. გადახტომის დროს, რამდენიმემ სხეულის მძიმე დაზიანებები მიიღო, ბევრი ვეღარ წამოდგა. ფეხით ვიარეთ კილომეტრები, ავტომანქანები არ გვიჩერებდა. მეტის მოყოლა აღარ შემიძლია”, _ გვითხრა ნაცემმა ახალგაზრდამ.

აქციის დარბევის დროს დაზარალებული ოზურგეთელი ქალბატონი გვიყვება, რა გადახდა თავს და რა ხდებოდა მაშინ, როცა ქაშუეთის ეკლესიის ეზოს შეაფარა თავი: “მერიის წარმომადგენლის მოსვლის შემდეგ, დაახლოებით 12 საათზე, ლიდერებმა გამოაცხადეს, რომ მიტინგი უკვე არასანქცირებული იყო და სავარაუდოდ, დაგვარბევდნენ. მაშინ, მე სანთელი ავანთე და ლოცვა დავიწყე. საშინლად წვიმდა, სულ სველები ვიყავით. მოულოდნელად. შემზარავი ხმა გაისმა, ფარების მტრევის მსგავსი და მივხვდით, რომ თავისთვის უნდა გვეშველა. თუმცა, არანაირი კორიდორი არ იყო, ალყაში მოგვიქციეს. ამ დროს გაზი გაუშვეს და ვეღარაფერს ვხედავდით. ისმოდა განწირული ხმები, ხელკეტებს თავში გვირტყამდნენ, გვიშენდნენ რეზინის ტყვიებს. ვინც გაქცევას ვერ ახერხებდა, მიწაზე ყრიდნენ და ფეხებით სცემდნენ. უშვერ სიტყვებს გაიძახოდნენ და გვემუქრებოდნენ, ასე და ასე გიზამთო”, _ უთხრა “გურია ნიუსს” ოზურგეთელმა ქალბატონმა.

მისი თქმით, ხალხი დახმარებას ითხოვდა: “ჩემს გვერდით ჟურნალისტი ბიჭი მორბოდა, რომელიც გზადაგზა ფოტოებს იღებდა. როცა მოვიხედე, მას უკვე ურტყამდნენ. ხალხს ყვითელ ავტობუსში სვამდნენ და მიჰყავდათ. როგორღაც მოვახერხე ქაშუეთის ეკლესიის ეზოში შესვლა. როცა დასუფთავების მანქანები შემოვიდნენ, ეკლესიის ეზოს შეფარებულები სასტუმრო “მარიოტისკენ” დავიძარით. სპეცრაზმი ამ დროსაც განსაკუთრებული აგრესიით გამოირჩეოდა _ გვეძახდნენ, იმღერეთ ბელა ჩაო, რატომ აღარ მღერიხართო. ჩვენ ვთხოვდით, გავეტარებინეთ და ფიზიკური შეურაცხყოფა არ მოეყენებინათ. უფლის წყალობით დღეს ცოცხალი ვარ, თუმცა, რაც ვნახე არასოდეს დამავიწყდება _ იმაზე მძიმე დღე იყო ვიდრე 2007 წლის 7 ნოემბერი”.