30 აპრილს ერთი წელი შესრულდება ამ შემზარავი ტრაგედიიდან.
26 წლის ახალგაზრდა ბიჭი საკანში, უფრო სწორად საკნის საპირფარეშოში “ბინტით” ჩამომხრჩვალი იპოვეს. სახალხო დამცველი ერთ-ერთი მათგანი იყო, ვისაც “კ. თ” სიკვდილამდე რამდენიმე დღით ადრე შველას სთხოვდა: “ციხის ხელმძღვანელობას აქვს ჩემი მოკვლის პირადი ინტერესი, ჭკუით მაჯობეს და ისე შეიმუშავეს გეგმა, რომ თვითონ სუფთად გამოვიდნენ ყველაფრიდან:”სადაც გინდა გვიჩივლე, ვინც ჩივილით გვემუქრება, ერთ ადგილზე გვეხვევაო”.
აღნიშნული წერილის შემდეგ დიდი შანსია, გზაში შემახვედრონ ვინმეს, ან საკანში შემომიყვანენ ან მე შემაგდებენ სადმე (ძალით, თორემ ნებით მე არც ერთ საკანში არ შევალ, თუ მარტო არ ვიქნები) და ყველანაირად ცდილობენ მიმიყვანონ იმ ზომამდე, რომ თავი მომაკვლევინონ.”
ამ შინაარსის წერილი პატიმარმა სახალხო დამცველს _ გიორგი ტუღუშს სიკვდილამდე 12 დღით ადრე მიწერა.
“გარდაცვლილი პატიმარი კ.თ. 27 წლის მამაკაცი (კოდი I-54). სიკვდილი დაფიქსირებულიაN #6 დაწესებულებაში. როგორც ექსპერტიზის დასკვნაშია მითითებული, „2011 წლის 30 აპრილს, დაახლოებით 10:30 საათზე, სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის #6 დაწესებულების მე-3-ე საკანში, საპირფარეშოში ნანახი იქნა ზეწრით ჩამოკიდებული მსჯავრდებულ კ. თ.-ს გვამი“. ექსპერტიზის დასკვნაში არ არის განხილული სამედიცინო დოკუმენტაცია და როგორც ჩანს, ექსპერტს არ უხელმძღვანელია ექიმის არანაირი ჩანაწერით. ექსპერტის დასკვნის შესაბამისად, „კ.თ.-ს სიკვდილის მიზეზია მექანიკური ასფიქსია სასუნთქი გზების გადაკეტვით, მარყუჟის ჩაჭერის შედეგად,” _ ასე კოდურად და ინიციალებითაა საქართველოს სახალხო დამცველის ანგარიშში ის გაცხადებული სიკვდილის ქრონიკა, რომელიც მე-6 დაწესებულებაში ზუსტად ისე აღსრულდა, როგორც პატიმარი აღწერდა.
ამ პატიმრის სრული სახელი და გვარი გახლავთ კახაბერ თედლიაშვილი.
სახალხო დამცველის ანგარიშის იმ თავს კი, სადაც კახაბერ თედლიაშვილი ინიციალებითაა მოხსენიებული, “პრევენციის ეროვნული მექანიზმის საქმიანობა” ეწოდება.
კახაბერ თედლიაშვილმა სიკვდილამდე რამდენიმე დღით ადრე, პრევენციის უპრეცედენტოდ მაშტაბური ღონისძიებები თავად განახორცილა. მისი წერილები მისსავე დაგემილი მკვლელობის შესახებ მიიღეს: იუსტიციის მინისტრმა ზურაბ ადეიშვილმა, მთავარმა პროკურორმა მურთაზ ზოდელავამ, სასჯელაღსრულების მინისტრმა ხათუნა კალმახელიძემ, პარლამენტის თავმჯდომარემ დავით ბაქრაძემ, პარლამენტარმა დიმიტრი ლორთქიფანიძემ, ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის თავმჯდომარემ ლაშა თორდიამ და სახალხო დამცველმა გიორგი ტუღუშმა.
მაგრამ სახალხო დამცველის ანგარიშში ამის შესახებ არაფერია ნათქვამი. არაფერია ნათქვამი იმაზე, რამდენმა ადამიანმა გამოიჩინა თანამდებობრივი გულგრილობა, რის გამოც, ძალიან მძიმე შედეგი დადგა.
“წელიწადი ხდება ყოველ წამს სიკვდილს მაყურებინებენ თვალებში, ფსიქოლოგიურად შემჭამეს, დავბერდი ამ თვეების განმავლობაში, ჯანმრთელობაც შემერყა და ოჯახიც განადგურებულია ჩემზე ნერვიულობით.
აღნიშნული განცხადების დაწერის შემდეგ გაფიქრებაც არ მინდა რა მოხდება. ყურადღებას არავინ მაქცევს, სოციალური სამსახური ჩემს წერილებს არ აგზავნიან, ექიმიც არ მოდის და საერთოდ ჩემს დაძახებულზე “არ გვცალია, გვაცადეო” მეუბნებიან…” _ წერდა “კ. თ” სახალხო დამცველს.
თეოდორე კობახიძე (კახაბერ თედლიაშვილის ადვოკატი): “სახალხო დამცველი თავის ანგარიშში გვერდს უვლის იმასაც, რომ უშუალოდ მას მიმართა თედლიაშვილმა სიცოცხლეში, რომ მას ჰქონდა დეტალური ინფორმაცია. მისმა წარმომადგენლებმა მოინახულეს იგი, ჩამოართვეს ახსნა-განმარტება, საჩივრები, რომლებიც შეტანილი იყო ყველა უწყების სახელზე. მიუხედავად იმისა, რომ ამ მუქარებისა და შესაძლო მკვლელობის შესახებ ინფორმაცია ჰქონდა, რეალურად ვერ მოახდინა ამ ფაქტის პრევენცია და თავის ანგარიშში, ყოველივე ზემოაღნიშნულს, როგორც გარდაცვალების ერთ-ერთ ფაქტს ისე აღწერს.”
ანგარიშში არც იმაზეა საუბარი, რომ კახას ეჭვი შეეპარა სახალხო დამცველის წარმომადგენლებში და ისინი, მათი საუბრიდან გამომდინარე, ციხის ადმინისტრაციის თანამშრომლები ეგონა.
თეოდორე კობახიძე: “მას შემდეგ, რაც ჩემგან შეიტყო, რომ ის ადამიანები, ვინც მას ესაუბრა, მართლაც სახალხო დამცველის ოფისიდან იყვნენ, მიწერა კიდეც 18 აპრილს ბატონ გიორგი ტუღუშს განცხადება, სადაც დეტალურად საუბრობდა ციხის ადმინისტრაციის მხრიდან მის მიმართ წამებასა და სიცოცხლის შესაძლო მოსპობაზე და ითხოვდა შველას, რაც უპასუხოდ დარჩა. იგი სიცოცხლეს 30 აპრილს გამოასალმეს, თუმცა 18-იდან – 30 აპრილამდე (11-12 დღის განმავლობაში) მასთან სახალხო დამცველის ოფისიდან არავინ მისულა.
სახალხო დამცველი საუბრობს თვითმკვლელობაზე, მაშინ როდესაც მე მაქვს ოფიციალური დოკუმენტი, რომ საქმე აღძრულია და გამოძიება მიმდინარეობს თვითმკვლელობამდე მიყვანის ფაქტზე, რაც დანაშაულია. თვითმკვლელობა კი დანაშაული არ არის.”
ექსპერტიზის დასკვნა, რომელსაც ბატონი გიორგი ტუღუში ეყრდნობა, ძალიან განსხვავდება ალტერნატიული ექსპერტის დასკვნისგან. ალტერნატიული ექსპერტიზის დასკვნით, კახაბერს დაზიანებები მიყენებული ჰქონდა ასევე ზურგის არეში – სიცოცხლის დროს, სიკვდილამდე ცოტა ხნით ადრე, რაც ვერ იქნებოდა თვითდაზიანება.
“ბინტი” თუ ზეწარი? რით ჩამოიხრჩო თავიო კახაბერ თედლიაშვილმა? რატომ იცვლება ვერსიები გამოძიებისას და რატომ არ დაინტერესდა ამით სახალხო დამცველი?
თვითმკვლელობის პირველადი ვერსიის მიხედვით, კახაბერმა ხელი დაიზიანა, რასაც ქირურგიული ჩარევა და დამუშავება დაჭირდა. მას ხელი ბინტით გადაუხვიეს. სწორედ ეს ბინტი სახელდებოდა თვითმკვლელობის “იარაღად”. ოჯახის მიერ დანიშნული ალტერნატიული ექსპერტის განცხადებით, პატიმარს არ ჰქონდა არანაირი ისეთი ხასიათის ჭრილობა, რომელსაც ქირურგიული დამუშავება ესაჭიროებოდა. და თუნდაც დაჭირვებოდა მას ხელის შეხვევა, სახვევი ბინტი არ იქნებოდა იმ სიგრძის, რომ ადამიანს შეძლებოდა თავის ჩამოხრჩობა.
როდესაც მიხვდნენ, რომ მათი პირველადი ვერსია ძალიან “სუსტი” იყო, სახვევი ბინტი “ჩაანაცვლეს” ზეწრით.
თეოდორე კობახიძე: “მოგეხსენებათ, რომ ორი სიმართლე არ არსებობს, ანუ მე მაქვს საფუძველი განვაცხადო, რომ სახელმწიფო ექსპერტიზის დასკვნა, რაც მიეწოდა სახალხო დამცველს გაყალბებულია, რადგან მასში ასახული ფაქტები არ შეესაბამება სიმართლეს. ჩვენ მაშინვე გვითხრეს, რომ კახაბერმა თავი ჩამოიხრჩო ხელზე დახვეული ბინტით, სახალხო დამცველს კი მიეწოდება დასკვნა, რომელშიც ფიგურირებს ზეწარი.
ყოველივე ზემოაღნიშნული უნდა გახდეს გამოძიების საფუძველი; ერთი წელი გადის და არანაირი გამოძიება არ ტარდება და საერთოდაც, საქმის ვითარება აბსოლუტურად უცნობი, პირველ რიგში, ოჯახის წევრებისთვის.
კახაბერ თედლიაშვილი, სავარაუდოდ, მოკლულ იქნა 26 და არა 27 წლის ასაკში, როგორც ამას სახალხო დამცველი წერს.
მას დარჩა ინვალიდი შვილი; იგი, სახალხო დამცველის მიმართ მიწერილ განცხადებაშიც საუბრობდა, რომ შვილი ჰყავს გასაზრდელი და არ უნდა სიკვდილი. წერილით, რომელსაც გიორგი ტუღუშს წერდა, მხოლოდ ის უნდოდა, რომ მისი უსაფრთხოების ზომები მკაცრად ყოფილიყო დაცული. თუმცა არც ამის შესახებ არის რამე ნათქვამი სახალხო დამცველის მოხსენებაში და კვლავ აღვნიშნავ, რომ ეს არ არის რიგითი “გარდაცვალება” – ეს არის “წინასწარ გაცხადებული მკვლელობის” ფაქტი.”
P.S. “ზემოაღნიშნული ფაქტების გახმაურებამ, შეიძლება გადამარჩინოს და შეცვალონ გეგმა; ადრე რომ გამეხმაურებინა ყველაფერი, საკანშიც აღარ შემექმნებოდა პრობლემები. არც გიჟი ვარ და არც მელანდება რამე, რასაც ვწერ ასე ხდება და ყველას გთხოვთ, შემინარჩუნოთ სიცოცხლე,” _ ყველას სთხოვდა კახაბერ თედლიაშვილი. იგი ვერავინ დაიფარა, ვერავინ “იპოვა” მისი სიმართლე გარდაცვალების შემდეგაც; ამჯერად კი, ანგარიშებში მისი სახელის ხსენებასაც ერიდენიან; იგი, უბრალოდ, გარდაცვლილი პატიმარია ინიციალებით “კ.თ”!
