მისივე თქმით, სოფლებში ის ცოდნის შეტანას აპირებს ხალხში, რადგან კვალიფიციური კადრების სერიოზული დეფიციტია, სწორედ ამიტომ, დასაქმების სამინისტრო განათლების სამინისტროსთან, სოფლის მეურნეობის სამინისტროსთან და სხვა უწყებებთან ერთად პროგრამებს შექმნის, რომლებიც მოსახლეობას პროფესიულ-ტექნიკური განათლების მიღებაში დაეხმარება.
მისივე თქმით, დღეს ბიზნესი ეძებს სამუშაოზე ხალხს, მაგრამ ვერ პოულობს.
_ მე, პირადად ოცი დღეა მოსული ვარ ბიზნესიდან. ვეძებ ხალხს, მაგრამ ვერ ვნახულობ. მოსახლეობის დიდი ნაწილი ვერ აკმაყოფილებს იმ კვალიფიკაციას, რომელიც საჭიროა. მივეცი ბიზნესი გასაკეთებლად ერთ, ორს, სამს. სად წავიდა ეს ფული? ფიშტ, საცერივით გაქრა, იმიტომ, რომ ხალხმა არ იცის ბიზნესის კეთება, _ თქვა დასაქმების მინისტრმა პაატა ტრაპაიძემ დღეს, ჟურნალისტებთან შეხვედრის დროს, თუმცა, ის ნამდვილად ვერ გაგვაგებინა, როდის, რატომ და სად ქრება საცერი!
პაატა ტრაპაიძემ შემდეგ საკუთარი აღმოჩენის შესახებ გააგრძელა საუბარი: _ შეიძლება გითხრათ, ამ ორი წლის განმავლობაში რა აღმოვაჩინე. პრინციპში, ეს შორიდან ვიცოდი, მაგრამ, რეალურად ხალხთან საუბარში, ჩემთვის უკვე ცნობილია, რა პრობლემა არის მთავარი. მსოფლიოს საერთაშორისო შრომის ორგანიზაციის კლასიფიკაციით, ადამიანი, რომელსაც 2500 კვადრატული მეტრი მიწის ნაკვეთი აქვს და მიმაგრებულია მიწასთან, არ ითვლება უმუშევრად. ჩვენი პრობლემა ის კი არ არის, რომ ესენი უმუშევრები არიან, ისინი, უბრალოდ ვერ მუშაობენ ნაყოფიერად თავის მიწაზე და ვერ იღებენ იმ საჭირო დოვლათს, რომელიც ეყოფა მთელი წლის განმავლობაში. ჩვენ მიჩვეულები რას ვიყავით? გულახდილად ვისაუბროთ _ იყო ჩაის კულტურა და მანქანებით ჩაის კი არა, ტოტებს ვკრეფდით, ვაგზავნიდით რუსეთში. აი, ძალიან ბევრი საუბრობს, ჩვენთან იყო საკონსერვო ქარხნები, გადამამუშავებელი ქარხნები, რომლებიც კეთდებოდა საწყობებისთვის. დიდ საბჭოთა წარმოებაში მთავარი იყო ჩაგედო ვაგონში კონსერვი, გაგეგზავნა სადღაც ციმბირში, იმას მოეწერა ხელი შენთვის, რომ მიიღო ის კონსერვი და არც კი ფიქრობდი, გაიყიდება, არ გაიყიდება. ჩვენი ყველაზე მთავარი პრობლემა არის ცოდნის არქონა, ცოდნის არქონა სოფლის მეურნეობაში. ჩვენ დღეს ვერ ვაკეთებთ და ვერ ვქმნით პროდუქციას, რომელიც კონკურენტუნარიანია საქართველოს ბაზარზეც კი. ჩვენი მთავარი პრობლემა არის, რომ რა პროდუქციასაც ჩვენ ვქმნით, მას ვერ ვფუთავთ, ვერ ვინახავთ სათანადო საწყობებში, მაცივრებში და ა.შ.
მეორე, მესაქონლეობის განვითარების კუთხით, ეს არის ერთ-ერთი მთავარი, ჩემის აზრით, მიმართულება გურიაში. ამ კუთხით არ არიან წესიერი ვეტერინარები თითოეულ ორ-სამ სოფელზე. ახლა შევთახმდით რამდენიმე სოფლის რწმუნებულთან, უნდა ჰყავდეს, რისი ბრალია? ცოდნის. ჩვენ ვერ ვიყენებთ 2 500 კვადრატულ მეტრს, ისე ნაყოფიერად, როგორც იყენებს მაგალითად ისრაელის მოქალაქე, ისე, როგორც კვიპროსის მოქალაქე, ისე, როგორც ბალტიისპირეთის მოქალაქე. _ გვითხრა მან და საფიქრალი დაგვიტოვა _ უცოდინარები ვართო, რომ ამბობდა, ვის გულისხმობდა _ ყველას საკუთარი თავი ჩათვლით, თუ მარტო ჩვენ, “წესიერი ვეტერინარების” გარეშე დარჩენილ სოფლელებს? ალბათ, მარტო ჩვენ, თორემ თვითონ რომ ცოდნა არ ჰქონოდა, მინისტრად ვინ დანიშნავდა? ახლა არ გაიხსენოთ, ზოგი მინისტრი ფურს დედალ ძროხას რომ ეძახდა, იმიტომ ვერ იყო შესაბამისი სამინისტროს გამგეო!
ტრაპაიძის თქმით, რამდენიმე დღის წინ, როცა დანიშნეს, გურიიდან ტელეფონით დაუკავშირდნენ:
_ ორი ზარი მივიღე გურიიდან, იცით, გულახდილად გეტყვით _ პაატა, ახლა მაინც რა გახდა 1500-ლარიანი თბილი ადგილი ჩემთვისო (საინტერესოა, დასაქმების მინისტრს ვინმემ თუ სამუშაო სთხოვა, რატომ გაუკვირდა? აბა, რა უნდა ეთხოვა, უმაღლესში მომიწყვე შვილიო?! რედ). ეს სიმართლეა იცით, იმიტომ კი არ ვსაუბრობ, რომ ყველგან ასეა, ღმერთმა დაგვიფაროს, მაგრამ ადამიანებმა უნდა გაიგოს ერთი რამ, პოლიტიკაზე ლაი-ლაის და “იმ, მათხუარმა რეიგანმა, რა თქუაო”, ნახევარი სოფლები სხედან ერთად და საუბრობენ ერთმანეთში. ჩვენ უფრო მეტს ვლაპარაკობთ, ვიდრე ვმუშაობთ. ვინ აკეთებთ, რომელი ქვეყანა აკეთებს ამას? ხუთ-ხუთი საათი, ექვს-ექვსი საათი ვსხედვართ რესტორნებში და ვსვამთ ამ მჟავე ადესას (ცოდნა რომ ვერ დაინახა ჩვენს თავებში, ეს არ იკმარა მინისტრმა და “ადესაც” დაგვიწუნა! ისე, ბატონო მინისტრო, “ადესის” გარდა, გურულები ხანდახან ჩხავერსაც ვსვამთ, ალადასტურსაც, სხილათუბანსაც, ცოლიკაურსაც. თუ “კარმიდამო ჩემს” წაიკითხავთ, კიდევ ბევრ გურულ ვაზს გაიცნობთ და მარტო “ადესაზე” არ ჩაიციკლებით, თუმცა, არც კარგად დაყენებული “ადესაა” მაინცდამაინც ასე სალანძღავი. რედ.). გეკითხებით, მარტივად. გულახდილად ვთქვათ. მე, გეუბნებით ჩვენი მთავარი პრობლემა არის ცოდნა. მთავარი არის ცოდნა და ჩვენ პირველ რიგში უნდა შევიტანოთ ხალხში ცოდნა, _ “ადესის” ლანძღვის მერე ისევ ცოდნას “მიაწვა” მინისტრი.
_ და “ამ ცოდნის შეტანას” როგორ აპირებთ?
_ ეხლავე, გეტყვით. უპირველეს ყოვლისა, შევთანხმდით ყველა სოფლის რწმუნებულთან, რომ თითოეული სოფელს უნდა მიუდგე ინდივიდუალურად. არ შეიძლება, ის, რაც ბახვისთვის არის კარგი, იყოს შემოქმედისთვის კარგი. რაღაცა საერთო იქნება, მაგრამ რაღაც სპეციფიკური იქნება, ხომ? ჩვენ გვჭირდება, ცალ-ცალკე, მთელ საქართველოში, გეოგრაფიულად შესწავლა. ჯერ უნდა აღვწეროთ ეს ხალხი, რომელიც დაწყებულია და საკმაოდ ადრე დასრულდება ეს პროცესი. ასევე, უნდა გაკეთდეს ანალიზი. თუ ამოცანა ნათელი არ არის, შენ გადაწყვეტის გზებს ვერ ნახავ. ჩვენ პირველი ეტაპი მაქსიმალურად ჩქარა უნდა გავაკეთოთ, რომ ზუსტი დიაგნოზი დავსვათ, რომ თითოეულ სოფელს რა ჭირდება. ამის შემდეგ უნდა აღმოვაჩინოთ ნიჭიერი ხალხი, იგივე ახალგაზრდები, იგივე ჩვენი ასაკის ხალხი (როგორ უნდა “აღმოვაჩინოთ” ამდენ უცოდინარში ეს ნიჭიერი ხალხი ან სად იმალებიან მანამ, სანამ მთავრობა არ “აღმოაჩენს”, მინისტრს არ უთქვამს. რედ). სულ მალე გამოჩნდება, ჩვენ ვქნით ელექტრონულ ბირჟას, სადაც ნებისმიერ ადამიანს, მათ შორის თქვენც, მე, მაგალითად სამუშაოს მაძიებელი ვარ, უფრო უკეთესი მინდა, ნუ გგონიათ ახლა მინისტრობა… დღეს თავის ტკივილია. მეც, ვიქნები სამუშაოს მაძიებელი, თქვენ, თითოეულმა, კვალიფიკაცია უნდა ჩაწეროთ იქ, გამჭვირვალე იქნება ყველა ადამიანისთვის. 1 სექტემბრიდან სახელმწიფო, ახლა იძულებით წესით, ვერ დანიშნავს ვერც ერთ ადამიანს თავის თანამდებობაზე, თუ არ გაიარა ჩვეულებრივი კონკურსი. ნეპოტიზმის ამბები, ბიძაშვილი, მამიდაშვილი, მეზობლის შვილი, ძმაკაცის შვილი და ასე შემდეგ, ეს დამთავრდება, მაგრამ, რაღაცა მაინც იქნება, საქართველოში კი არა, მსოფლიოში ვერ მოისპობა ეს ბოლომდე. როდესაც აიყვანს სამსახურში 100 კაციდან ერთს, ის დაწერს რატომ აიყვანა და რით გამოირჩეოდა დანარჩენებისგან, _ თქვა მინისტრმა.
