85 წლის შალ­ვა წე­ლი­წად­ში 50-მდე წიგნს კითხ­უ­ლობს

მათ აღ­ნიშ­ნეს, რომ სო­ფელ გო­გო­ლე­სუ­ბან­ში ცხოვ­რობ­და 85 წლის ომის ვე­ტე­რა­ნი შალ­ვა ესე­ბუ­ა, რო­მე­ლიც ამ მხრივ მათ გაკ­ვირ­ვე­ბას იწ­ვევ­და. მა­შინ­ვე გა­დავ­წყვი­ტე, რომ მე მას­თან უნ­და მივ­სუ­ლი­ყა­ვი და ახ­ლა შემ­დგარ ინ­ტერ­ვი­უს გთა­ვა­ზობთ.

_ რა როლს ას­რუ­ლე­ბს თქვენს ცხოვ­რე­ბა­ში წიგ­ნე­ბი?

_ წიგ­ნე­ბი ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის თა­ნამ­გზავ­რიას. ისე­თი გრძნო­ბა მაქვს თით­ქოს სხვა მე­სა­უბ­რე­ბა. არის წიგ­ნე­ბი, კითხ­ვას ვერ ვწყვეტ.

_ ბავ­შვო­ბი­დან გიყ­ვართ კითხ­ვა?

_ დი­ახ თა­ვი­დან­ვე მიყ­ვარ­და, მაგ­რამ არა ისე, რო­გორც ახ­ლა. დი­დი სიყ­ვა­რუ­ლი მა­შინ და­იწყ­ო, რო­დე­საც შვი­ლი და­მე­ღუ­პა. ეს რა თქმა უნ­და ძა­ლი­ან რთუ­ლი იყო ჩემ­თვის. იმის­თვის რომ ეს ყვე­ლა­ფე­რი გა­და­მე­ლა­ხა, ვკითხ­უ­ლობ­დი ძა­ლი­ან ბევრს და თით­ქოს წიგ­ნებ­ში ვე­ძებ­დი სიმ­შვი­დეს. ახ­ლა წიგ­ნე­ბის გა­რე­შე აღარ შე­მიძ­ლი­ა.

_ რო­მელ წიგნს გა­მო­არ­ჩევ­დით?

_ ი­სე­თი მეხ­სი­ე­რე­ბა აღარ მაქვს, რო­გო­რიც ად­რე. ბევ­რი ავ­ტო­რი აღარც მახ­სოვს. მიყ­ვარს გუ­რამ დო­ჩა­ნაშ­ვი­ლის მოთხ­რო­ბე­ბი, ძა­ლი­ან კარ­გი წიგ­ნია შიო გვე­ტა­ძის ,,მო­ნა­ნი­ე­ბა“. რო­დე­საც ამ წიგნს ვკითხ­უ­ლობ­დი თით­ქმის მთე­ლი ღა­მე გა­ვა­თი­ე.

_ რას აფა­სებთ ყვე­ლა­ზე მე­ტად ადა­მი­ან­ში?

_ ერ­თგუ­ლე­ბას. მხარ­ში ამო­გიდ­გო­მა რომ შე­უძ­ლია ადა­მი­ანს ძა­ლი­ან კარ­გი­ა. ურ­თი­ერ­თპა­ტი­ვის­ცე­მაც აუ­ცი­ლე­ბე­ლი­ა, უბ­რა­ლოდ ის მა­ინც უნ­და გეს­მო­დეს, მო­ხუცს რომ ად­გი­ლი და­უთ­მო. შენც ხომ მო­ხუც­დე­ბი, ყვე­ლა­ნი მოვ­ხუც­დე­ბით, ამა­ზე უნ­და ფიქ­რობ­დეს ადა­მი­ა­ნი. არა­ვის არ უნ­და დას­ცი­ნო, სხვი­სი წარ­მა­ტე­ბა არ უნ­და შეგ­შურ­დეს. რო­გო­რია იმ კა­ცის ცხოვ­რე­ბა რო­მელ­საც არც წარ­სუ­ლი ახ­სოვს და არც მო­მავ­ლის­კენ იხე­დე­ბა.

_ რას ნიშ­ნავს სამ­შობ­ლო თქვენ­თვის?

_ ყვე­ლა­ზე საყ­ვა­რელს. ად­გი­ლი, სა­დაც და­ვი­ბა­დე ყვე­ლა­ფე­რია ჩემ­თვის. რა ბედ­ნი­ე­რე­ბაა ჩემს ვე­ნახ­ში რომ გა­ვივ­ლი. ჩემს ბაღ­ში მოწყ­ვე­ტი­ლი ვაშ­ლი მწა­რეც რომ იყოს, ჩემ­თვის ტკბი­ლი­ა. მახ­სენ­დე­ბა ჩე­მი წი­ნაპ­რე­ბი, ჩე­მი მშობ­ლე­ბი, რომ­ლე­ბიც აქ ჩემ­თვის შრო­მობ­დნენ. მეც ვაგ­რძე­ლებ ამ შრო­მას. შვი­ლე­ბი და შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბი არი­ან ჩე­მი გა­მაძ­ლი­ე­რებ­ლე­ბი, მა­ცოცხ­ლებ­ლე­ბი, ხვა­ლინ­დე­ლი დი­ლა… კითხ­ვის დრო­საც მათ­ზე ვფიქ­რობ. რო­დე­საც ჩემ­თან მო­დი­ან, ვეხ­ვე­ვი და სიყ­ვა­რულს ვუ­ზი­ა­რებ მათ, ისი­ნი ამას ნამ­დვი­ლად იმ­სა­ხუ­რე­ბენ.

_ სიყ­ვა­რუ­ლი რა არის თქვენ­თვის?

_ მე ყვე­ლა მიყ­ვარს, გარ­და ყა­ჩა­ღი­სა,­ზარ­მა­ცი­სა, დამ­სმე­ნი­სა… მთა­ვა­რია კა­ცი იყოს ადა­მი­ა­ნი, რა მნიშ­ვნე­ლო­ბა აქვს თურ­ქი­ა, თა­თა­რია თუ სხვა ეროვ­ნე­ბის, მთა­ვა­რია სიყ­ვა­რუ­ლი გვა­კავ­ში­რებ­დეს.

_ რას ურ­ჩევ­დით ახალ­გაზ­რდებს?

_ ი­კითხ­ონ ბევ­რი. ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სი ინ­ფორ­მა­ცი­ე­ბია გა­ზე­თებ­შიც. შე­იყ­ვა­რონ წიგ­ნი.