დღეს "ევგრაფ შევარდნაძის" სახელობის სტადიონზე დადგა მომენტი, როცა საქართველოს საფეხბურთო ჩემპიონატის მეორე წრის პირველ საშინაო შეხვედრაში, მრავლისმნახველ ლანჩხუთელ გულშემატკივარს საკუთარი თვალით ენახა ის ახალი გუნდი, რომელსაც წესით ლანჩხუთის "გურია" ქვია, მაგრამ რეალურად, როგორც ლანჩხუთში ხუმრობენ, გაეროს ორგანიზაციის კრებულს უფრო წარმოადგენს. ვის არ ნახავთ ამ გუნდში, უკრაინელს, კოტდიუარელს, პანამელს, კოსტა რიკელს, რუსს, რამდენიმე ქართველს და აქა-იქ ლანჩხუთელსაც.
სამწუხაროდ წესად იქცა, ჯერ კიდევ ძველი დიდების გუნდიდან, აქცენტი ყოველთვის არაადგილობრივ ფეხბურთელებზე კეთდებოდა და ახლაც იგივე მეორდება. რატომღაც მოხდა ისე, რომ საკმაოდ იმედისმომცემი ლანჩხუთელი ბიჭები სხვაგან გაუშვეს, ლეგიონერებით კი იცოცხლე, აივსო აქაურობა, მაგრამ ხელში რა შეგვრჩა, სრული იმედგაცრუება და ბუნდოვანი მომავალი.
რამდენი ხანია მიდის საუბრები შესაძლო სპონსორზე, ახალ გუნდზე, მაგრამ არავის მოუნდომებია ამ ყველაფერზე ღიად და საჯაროდ ესაუბრა – რა ხდება რეალურად, ვინ ვინ არის და სამომავლოდ რას უნდა ველოდოთ. სამწუხაროდ მავანთა დაპირება, ყველაფერს ვიტყვითო, დაპირებად დარჩა, ისევე როგორც გამგებლის და ამავდროულად კლუბის პრეზიდენტის, ზაზა ურუშაძის დანაპირები, კლუბში მიმდინარე მოვლენებს ყოველთვიურად გავასაჯაროებთ, მათ შორის ფინანსების ხარჯვის შესახებ ინფორმაციასაცო.
გვინდა ბატონ ზაზას და კლუბის მესვეურებს ვკითხოთ, სამ უცხოელზე მეტი ლეგიონერის ლიმიტის გამო ლეგიონერების დასამტკიცებლად ფედერაციაში 100 ათას ლარს ჩვენი ბიუჯეტიდან რომ ვიხდით, რა გამოდის, რისთვის ვყრით ამ თანხებს, ბევრი გვაქვს? არ ჯობდა ეს 15- 15 ათასი ლარი იგივე ბახიაზე, წილოსანზე, ჭეიშვილზე, ინგოროყვასა და სხვებზე დაგვეხარჯა?
სიმართლე გითხრათ, ცოტა ცხელ გულზე იქნებ მეტი მოგვივიდა, მაგრამ სხვაგვარად ადამიანი ვერ იტყვის სათქმელს მას შემდეგ, რაც ქობულეთის "შუქურასთან" მატჩი იხილა. მატჩი ზრდილობისთვის ვახსენეთ, თორემ იმას, რაც 3 ათასამდე ადამიანმა იხილა 90 წუთის განმავლობაში, რა უნდა ეწოდოს თუ არა მარაზმი. არა, ყოფილა თამაში არ წასვლია მთლიანად გუნდს, მაგრამ მონდომება, რაიმეს შექმნის მცდელობა ხომ მაინც უნდა დაინახო, სხვა თუ არაფერი.
წარმოიდგინეთ, "შუქურა" კმაყოფილი დარჩა იმით, რომ ლანჩხუთიდან ქულა ისე წაიღო, კარში ერთხელაც არ დაურტყამს. ბოლნისური შეხვედრის შემდგომ გულშემატკივარი გაცილებით მეტს ელოდა დემიდოვის სამწყსოსგან, მაგრამ სრული იმედგაცრუება მიიღო. წარმოიდგინეთ, თამაშის დასრულებამდე 15 წუთით ადრე დაიწყო განაწყენებულმა ხალხმა ტრიბუნების დატოვება. ეს მოვლენა უცხოეთშიც ბევრჯერ გვინახავს, როცა მშობლიური გუნდი სამი ან მეტი ბურთით მარცხდება, მაგრამ 0:0 – ზე ასეთი დემარში, ნაკლებად იქნება სადმე.
საკვირველია, მაგრამ ფაქტია, "სიონთან" თამაშში "გურია" სხვა გუნდი იყო. ცოტათი მაინც, რაც თამაშის ხარისხზეც აისახა, სისწრაფეზეც და შედეგზეც. მაგრამ რა მოხდა ამ 4 დღეში, ვერ გეტყვით. გვინდოდა მწვრთნელის სქემებზე და სათამაშო ტაქტიკაზე გვესაუბრა, მაგრამ თამაშმა ყველაფრის ხალისი წაგვართვა. ვიტყვით მხოლოდ, რომ ორადორჯერ იყო სტუმართა კარის დალაშქვრის შანსი, მაგრამ პირველ ტაიმში მოროზენკოს აჯობა სტუმართა კიპერმა, მეორე ტაიმში კი ბენეტისაც აუღო ახლოდან დარტყმული ბურთი.
მოკლედ "გურიამ" ძალიან უსუსური შთაბეჭდილება დატოვა და იმედს ვიტოვებთ, ეს პირველი საშინაო მატჩის მღელვარება იყო, ცოტა მძიმეგრუნტიანი მოედნის ფაქტორიც და ერთგვარი ადაპტირების სინდრომიც. ვიმედოვნებთ ეს ასეცაა და სამომავლოდ რამდენიმე ახალი ფეხბურთელიც გააჯანსაღებს გუნდის სათამაშო სისტემას. საუბარია კვეკვესკირზე, კახელიშვილზე და რამდენიმე ლეგიონერზეც, რომლებიც ვიმედოვნებთ გაცილებით მაღალი კლასისა იქნებიან, ვიდრე თუნდაც შეცვლაზე შესული ტობოევი და როდრიგესი არიან.
საერთოდ წესია, ნორმალური გუნდი ახალი მწვრთნელისა და ფეხბურთელების პრეზენტაციას მოაწყობდა, ჟურნალისტებს და საზოგადოებას გააცნობდა მათ ვინაობას, მაგრამ წესი და კანონი "გურიაში" კარგა ხანია არ ყოფილა და არც ახლაა. ჰოდა, კლუბის მესვეურებს გვინდა შევახსენოთ, რომ ბიუჯეტიდან მილიონობით თანხის ხარჯვას სხვა პასუხისმგებლობა ჭირდება. ეს თქვენთვისაა უპირველესად სასურველი, თორემ ხალხი ითმენს, ითმენს და ეს ფიალაც მალე აივსება.
"გურიამ" ეს შეხვედრა ასეთი შემადგენლობით ჩაატარა: პოლტავცევი (იმერლიშვილი 33), ნოზაძე, ბენეტი, ჩადუნელი,გელაშვილი (როდრიგესი 78), ნუნიესი, ზაზულია, მოროზენკო, გამყრელიძე (ტობოევი 66), შტანდერი, ალავერდაშვილი.
სათადარიგონი: კილაძე, ჟუნიორი.
