ჩოხატაურის სახალხო თეატრმა მაყურებელს დავით კლდიაშვილის "დარისპანის გასაჭირი" წარმოუდგინა, რომელიც რეჟისორმა გიორგი ცინცაძემ დადგა; მასვე ეკუთვნის სპექტაკლის სცენოგრაფია. მუსიკალური გამფორმებელი ნინო სიხარულიძეა. როლებს ასრულებდნენ: დარისპანი _ ვასილ ბუბუტეიშვილი, მართა _ მარგო ავაქიანი, პელაგია _ ქეთევან კუკულავა, ონისიმე _ გიორგი ცინცაძე, ოსიკო _ გიორგი სიხარულიძე, კაროჟნა _ თამარ ხვინჩიაშვილი, ნატალია _ ლონდა ჭკუასელი.
მართა და პელაგია დიდ ზარზეიმით ელოდებინ სასიძოს _ ონისიმეს სტუმრობას და მაქსიმალურად ცდილობენ, პელაგიას ქალიშვილი _ ნატალია ვიზუალურად და ფსიქოლოგიურად მოამზადონ მასთან შესახვედრად. მოულოდნელად მართას მისი ნათესავი, დარისპანი ეწვევა. იგი ოთხი გასათხოვარი ქალიშვილის მამაა, რომელიც ამჯერად თავის უფროს ქალიშვილთან, კაროჟნასთან ერთად დადის სოფლიდან სოფელში, ნათესავ-ნაცნობებში _ იქნებ, როგორმე მოახერხოს ქალიშვილის გათხოვება.
მართასთან დარისპანი პელაგიას გაიცნობს. აღმოჩნდება, რომ მათ ერთნაირი "გასაჭირი " აქვთ… და აი, გამოჩდა "საოცნებო" სასიძო, თავის ბიძასთან, ონისიმესთან ერთად, რის შემდეგაც იწყება "უშეღავათო ბრძოლა" _ კაროჟნა და ნატალია ერთმანეთს ეჯიბრებიან, რომ თავი მოაწონონ ოსიკოს. მართა და პელაგია ნატალიას აგულიანებენ, ბრძოლის მეორე მხარეს მარტო დარჩენილი დარისპანი კი შესაბრალისად წამოიძახებს ხოლმე: "ჰე, ბოშო, მიდიი"… კაროჟნაც ცეკვავს თავგადადებით, მაგრამ რა… როცა მართა დაიმარტოხელებს ოსიკოს და შესთავაზებს თავისი ნათლული ითხოვოს ცოლად, ოსიკო პასუხობს, რომ დანიშნული ჰყავს, თორემ მის რჩევას როგორ არ გაითვალისწინებდა.
ასე უშედეგოდ დამთავრდა დარისპანის, მართასა და პელაგიას ბრძოლა. შემდეგ კი თითოეული მათგანი ცდილობს გამოასწოროს უტაქტობა და თავდაუჭერლობა. ინიციატივას ისევ დარისპანი იღებს _ მგონი, რაღაც გეწყინათ, ქალბატონო პელაგია, ვითომ იმ მუნჯ ბიჭზე რამე მეფიქრებინოს. იმედია, ახლა აღარ მიწყრებით. პელაგია კი მშვიდად პასუხობს: _ არა, ჩემო ბატონო, რატომ ნებულობთ?! იქვე მართაც შეაშველებს სიტყვას _ საწყენი რა შეხვდომია, უბრალოდ, ერთმანეთს ვერ გაუგეთ. დარსპანი კი იმედოვნებს, რომ თავისი ქალიშვილი სულ მალე გათხოვდება და ქორწილშიც აუცილებლად ეწვევიან მართა და პელაგია _ "აბა, რავა იქნება ისე"…
რეჟისორმა გიორგი ცინცაძემ სადა რეჟისორული გადაწყვეტითა და ლაკონური სცენოგრაფიით კლდიაშვილისეული ატმოსფერო შექმნა სცენაზე. ნინო სიხარულიძის შესანიშნავად შერჩეულმა მუსიკამ კიდევ უფრო მრავალფეროვანი გახადა სპექტაკლი.
დარისპანის ხელმოკლე, კუდაბზიკა აზნაურის სახე, რომელიც ხშირად უმწეო მდგომარეობაში ვარდება, ბრწყინვალედ განასახიერა ვასილ ბუბუტეიშვილმა. იმერელი დარბაისელი ქალბატონი მართას როლი _ ფერთა სიუხვითა და მისთვის ჩვეული ოსტატობით შეასრულა ოზურგეთის თეატრის ერთ-ერთმა წამყვანმა მსახიობმა მარგარიტა ავაქიანმა. პელაგიას სახასიათო როლი შესანიშნავად მოირგო ქეთევან კუკულავამ. ონისიმესა და ოსიკოს სცენაზე გამოჩენას მაყურებელი აპლოდისმენტებით ხვდებოდა. სცენაზე ხალისი შემოჰქონდათ ნიჭიერ ახალგაზრდებს _ თამარ ხვინჩიაშვილს და ლონდა ჭკუასელს, რომლებმაც კაროჟნას და ნატალიას როლები საოცარი ბუნებრიობითა და უშუალობით შეასრულეს.
სპექტაკლი მე-19 საუკუნიდან დღემდე ბევრ რამეზე აფიქრებს მაყურებელს _ მასში გადმოცემული პრობლემები დღემდე აქტუალურია. მაყურებელი, თითქოს, თანამონაწილე ხდება სცენაზე მიმდინარე მოქმედებისა და თითოეული პერსონაჟის მიმართ სიბრალულს და თანაგრძნობას განიცდის. ეს ბუნებრივიცაა, რადან დავით კლდიაშვილს თავის ნაწარმოებებს მხოლოდ ადამიანების სიყვარული აწერინებდა.
სპექტაკლით "დარისპანის გასაჭირი" კიდევ ერთი საინტერესო ფურცელი ჩაიწერა ჩოხატაურის სახალხო თეატრის ისტორიაში.
