„ჩვენ მოვიპარეთ გერმანია“, _ ასე ჰქვია ლევან ინაურის სადებიუტო წიგნს, რომლის წარდგენაც თბილისში, წიგნების მაღაზია „შაქრო ბაბუაში“ შედგა.
წიგნში ყველა „თავის წილ“ გერმანიას იპარავს. თითოეულ ქურდს თავისი იდეა და ტკივილი ასაზრდოებს. აქ ქურდობას ბევრნაირი სახელი ჰქვია: სამსახური, გართობა, ქველმოქმედება, თვითგადარჩენა, ფილოსოფია, ჰობი, წარმოსახვა. განსხვავებული სოციალური წრიდან გამოსულ პერსონაჟებს – სტუდენტებს, ემიგრანტებსა და ლტოლვილებს, სხვადასხვა რამ უბიძგებს ქურდობისკენ და ისინიც სხვადასხვა ხერხს იყენებენ, მაგრამ ერთი უცვლელია – „მათ მოიპარეს გერმანია“.
როგორც წიგნის წარდგენისას სიტყვით გამოსვლის დროს წიგნის ერთ-ერთმა რედაქტორმა, როსტომ ჩხეიძემ აღნიშნა:
„თუ გვაქვს კრიტიკის უნარი და გვყავს კარგი კრიტიკოსები და გვყავს კიდეც, ეს არაორდინალური კრებული შეუფასებელი არ უნდა დარჩეს. ეს არის ძალიან დიდი ტკივილი, საქართველო, ქართველი კაცის ბედი დასავლეთში, ემიგრანტის ხვედრი. ამ წიგნს არა აქვს მხოლოდ ლიტერატურული მნიშვნელობა და დანიშნულება, არამედ სოციალური და სახელმწიფოებრივი, რადგანაც ეს წიგნიც უნდა დაეხმაროს ჩვენს პოლიტიკოსებს, რომ რაღაცებს ცოტა სხვანაირად, სწორად შეხედონ, როგორ ფიქრობს ახალგაზრდა კაცი, რომელიც ფართოდ უყურებს მოვლენებს დიდი ტკივილით, ეს არის აღმოსავალი“.
როგორც წიგნის ავტორი, ლევან ინაური „გურია ნიუსთან“ საუბარში ამბობს, სტუდენტობის პერიოდში წერის საშუალება ნაკლებად ჰქონდა, რადგან ლიტერატურული ნაწარმოებების კრიტიკით იყო დაკავებული. მაგისტრის ხარისხის დაცვის შემდეგ კი დიდი ხნის განმავლობაში დაგროვილი იდეების ფურცელზე გადმოტანა შეძლო. თუმცა, აღნიშნავს, რომ ტექსტების აგება იმ კრიტერიუმების გათვალისწინებით, რითაც სხვებს აკრიტიკებს, მძიმე გადასაჭრელი პრობლემა აღმოჩნდა.
მწერალს წიგნის დაწერის იდეა გერმანიაში ცხოვრების და იქ დანახული პრობლემების შედეგად გაუჩნდა.
„წიგნის დაწერის იდეა მოდის იქედან, რომ ვცხოვრობ და ვსწავლობ გერმანიაში და ამჟამად უკვე სადოქტორო კვლევას ვატარებ. ბოლო 8 წლის განმავლობაში უფრო მეტი დრო გავატარე გერმანიაში, ვიდრე საქართველოში და რადგან იქ მომიწია ურთიერთობა ქართველებთანაც და არაქართველებთანაც, დავინახე არაერთი პრობლემა. ამან გამიჩინა წყურვილი იმისა, რომ ეს ყველაფერი მექცია ლიტერატურად და მხატვრულად მომეწოდებინა მკითხველისთვის და დამენახვებინა სერიოზული პრობლემები ესთეტიურ ფორმებში. ეს ჩემი პირველი პროზაული კრებულია. ლექსებს ადრეც ვწერდი, ახლაც ვწერ და სავარაუდოდ, გამოვა ჩემი ლექსების კრებულიც. პროზაში უფრო კარგად იშლება პრობლემა, უფრო ობიექტურად შეგვიძლია ვაჩვენოთ ამბავი, სიუჟეტი, ფაბულა, მოტივი“,_ ამბობს ინაური.
მწერლის თქმით, გერმანიის შესახებ არაერთი წიგნია დაწერილი, თუმცა, არც ერთი ეძღვნება არალეგიტიმურ ქურდობებს.
„ჩვენ მოვიპარეთ გერმანია“ ერთ თემატიკაზე აგებულ 7 მოთხრობას აერთიანებს, რომელთაგანაც ბოლო მოთხრობაში, ლევან ინაურის თქმით, პირობითი პარალელი არის გავლებული მოპარვასთან და ადამიანის კონცეფციას კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს.
„ჩვენ მოვიპარეთ გერმანია და ვიპარავთ დღესაც. ვიპარავთ კარგი და ცუდი გაგებით. ვიპარავთ კულტურულად, აკადემიურად, ეკონომიკურად და რაღაც მხრივ პოლიტიკურადაც. ეს წიგნი მიეძღვნა არა ლეგიტიმურ მოპარვებს. იმიტომ გერმანია, რომ ის არის მარტივად საზღვარგადასაკვეთი ქვეყანაა. საუკეთესო იმისთვის, რომ იქ ან გადავცხოვრდეთ, ან გარკვეული პერიოდი გავატაროთ. ეს არ არის შემთხვევითი, თუნდაც, იმ ფონზე, რომ დღემდე ჩვენი პოლიტიკური პარტნიორები არიან. იმდენად ახლო და მჭიდრო ურთიერთობა ჩამოგვიყალიბდა გერმანიასთან, რომ ნაცნობი გახდა ჩვენთვის და ეს იძლევა საშუალებას შევქმნათ გერმანიაზე წიგნი. არაერთი შექმნილა, მაგრამ არა ისეთ არალეგიტიმურ, არადასაშვებ თემატიკაზე, როგორიც არის ქურდობა. ეს ქურდობები ეხება კულტურულ მოპარვებს. კულტურულ მოპარვებში იგულისხმება დავუშვათ წიგნების, მონუმენტის, ძეგლის მოპარვა და ცხადია ამით არ შემოიფარგლება მხოლოდ და მთავრდება სულ განსხვავებული მოთხრობით, სადაც პირობითი პარალელი არის გავლებული მოპარვასთან, მაგრამ ადამიანის კონცეფციას აყენებს კითხვის ნიშნის ქვეშ, სად გადის ზღვარი ადამიანსა და არაადამიანს შორის, ვინაიდან მოპარვა, როგორც არალეგიტიმური საქციელი არაჰუმანურად ითვლება“,_ამბობს ინაური.
როგორც ლევან ინაური აღნიშნავს, წიგნში შესული მოთხრობების უმეტესობა დაახლოებით ნახევარ წელში დაწერა, თუმცა, გაცილებით დიდი დრო კრიტიკოსებისა და რედაქტორების მხრიდან ნაწარმოებების გაცნობასა და დამუშავებას დაჭირდა.
„თვითონ წერას არ სჭირდება დიდი დრო, შეიძლება ჩემთვისაა ასე და სხვისთვის არა. მაგრამ დაწერის შემდეგ იმდენი საფეხური მოდის, როგორიცა ავტორის მიერ გადახედვა, გადამუშავება, კორექტირება, შემდეგ აუცილებლად უნდა ჰყავდეს ნაწარმოებს 1-2 კრიტიკოსი, რომელიც პირველი წაიკითხავს, შემდეგ უკვე რედაქტორები. ეს პროცესი უფრო გაწელილი არის, ვიდრე წერა. ამ მოთხრობების უმეტესობა, ერთის გარდა, დაიწერა დაახლოებით ნახევარ წელში. ახლა უკვე, როდესაც წიგნი გამოვიდა, ყველაზე მთავარი კრიტიკოსი საზოგადოებაა და რა თქმა უნდა ინტერესით დაველოდები მათ შეფასებას“,_ამბობს ინაური.
