“აქეთ წაი და მერე იქით წაი” _ რატომ გაქრა ქუჩების სახელწოდების აბრები ოზურგეთში და როდის აღდგება ის?

ოზურგეთში ნაკლებად ნახავთ ქუჩას, სადაც სახელწოდების მიმანიშნებელი აბრა ან, უბრალოდ, კედელზე თუ ჭიშკარზე ქუჩის აღმნიშვნელი წარწერა არსებობდეს.

სამაგიეროდ, ბლომად ნახავთ ნაირნაირი “სიბრძნეებით” აჭრელებულ კედლებს: “წუწუნა“, ღუღუნა“, “ვყიდი ახლავე“, “ქირავდება სასწრაფოდ“, “ყველაზე იაფად ვიბარებთ თხილს“, “მიყვარხარ კამფეტივით“… და მრავალი სხვა.

აღსანიშნავია, რომ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულომ, ბოლო წლების მანძილზე, არაერთხელ განიხილა სოფლებში ქუჩების სახელდების საკითხები, რომელიც ნაწილობრივ მოგვარდა კიდეც.

განსაკუთრებით ბრაზობდნენ დიდი სოფლების მცხოვრებლები, სადაც უამრავი ჩიხის გამო, განსაკუთრებული ფორსმაჟორული ვითარება იქმნებოდა. უფრო მაშინ, როცა მოქალაქეს სჭირდება და სჭირდებოდა სასწრაფო სამედიცინო დახმარება და დროულად სოფელში მისულ სასწრაფო დახმარების ბრიგადას, ორი იმდენი დრო ეკარგებოდა იმ ქუჩის თუ უბნის მისაგნებად, სადაც პაციენტი ცხოვრობდა.

ამჯერად ქალაქ ოზურგეთის შესახებ ვსაუბრობთ, სადაც უკვე იშვიათად ნახავთ ქუჩების დასახელების წარწერებს და ამაზე მოსახლეობის წარმომადგენლები ხშირად საუბრობენ, ბრაზობენ, დავობენ, ითხოვენ პრობლემის მოწესრიგებას.

_ ჩემს ჭიშკარზე იყო მიმაგრებული აბრა, თუმცა, კომუნისტებისდროინდელი. გახუნდა, გაფუჭდა, წარწერა არ ჩანდა და მაგისთვის მთავრობასთან ვერ ვირბენდი. გადავიხადე 20 ლარი, დავაწერინე და ჩამოვკიდე სახლთან, _ გვეუბნება გრიბოედოვის ქუჩის მცხოვრები მარინა მუჯირი.

_ აგერ ბატონო, ქალაქის ცენტრალური ნაწილია რამიშვილის ქუჩა. აქ ვმუშაობთ. დღეში რამდენი მანქანა ჩერდება და გვეკითხებიან, ამა თუ იმ ქუჩის მდებარეობის შესახებ, ვერ დათვლი. ასევე, კითხულობენ ქვეითად მოსიარულეებიც. ასაკოვან ადამიანს უნდა ჰკითხო ისევ, თუ გინდა ზუსტი მისამართი გაიგო. ახალგაზრდებმა საერთოდ არ იციან, რომელი ქუჩა სად არის. ამ ძებნაში კი ბევრი დრო იკარგება. წარმოგიდგენიათ? შეიძლება, ადამიანი იმავე ქუჩაზე იდგეს, რომელსაც ეძებს და არ იცოდეს… მოკლედ, საცინარ–სატირალი ამბავი გვჭირს, გურულად რომ ვთქვათ. არადა, ერთი შეხედვით, ვითომ უმნიშვნელო საკითხია, _ გვეუბნებიან ოზურგეთში, თხილის მიმღები პუნქტებში დასაქმებული ქალბატონები.

_ ამ დილით უკვე ათმა კაცმა მაინც მკითხა ნოტარიუსის მისამართი. რის ვაი–ვაგლახით ვუხსნი, საით წავიდეს. დღემდე ვერ მოხერხდა ოზურგეთის ქუჩებს დასახელებები დაეწეროს, ხოლო სახლებს _ ნომრები. ამ ქვეყანაში ამაზე გაცილებით დიდი და სამარცხვინო პრობლემებიც არის, მაგრამ ეს ყველაფერი მისი გადაწყვეტის სიმარტივიდან და აუცილებლობიდან გამომდინარე, აქამდე რომ ვერ მოგვარდა, ესაა სწორედ სამარცხვინო.

ვერავის ვაგებინებ, სად ვცხოვრობ ან სად ვმუშაობ, ან სადაა მერია, ნოტარიუსი და სასამართლო. “აქეთ წაი და მერე იქეთ წაის” ძახილით. ტყეშიც კი არის დღეს აღნიშვნები “ღრუიანი წიფელი“, “ვატანგის წყარო” ან კიდევ “დევის ქვა“… ქუჩებზე დასახელებების დაწერა და დანომვრა რა გახდა, ვერ გავიგე.

სახანძრო მანქანის მძღოლი მარტივად მიხვდება სად უნდა გაჩერდეს, მარა სასწრაფო სამედიცინო დახმარების მანქანამ რა ქნას?! დარბის სირენაჩართული მთელ ქუჩაზე, ეგება, ვინმემ გამაგებინოს ავადმყოფი სად ცხოვრობსო…

საკითხავია, აბა რა არის, როდის მოგვარდება ეს პრობლემა? _ აცხადებს ოზურგეთელი ადვოკატი კახა ჩავლეშვილი და გვეუბნება, რომ სხვისი კი არა, საკუთარი სახლის მისამართსაც ვერ აგებინებს დაინტერესებულ კლიენტს, როგორ მიაგნოს.

“გურია ნიუსი” დაინტერესდა, კონკრეტულად რომელ ქუჩებზე შეიძლებოდა ყოფილიყო, ნაწილობრივ მაინც წარწერები. აღმოჩნდა, რომ, სამწუხაროდ, ქალაქის ცენტრალურ ქუჩებზეც კი არ არის ქუჩის მიმანიშნებელი აბრები გაკრული.

ცნობილი ოზურგეთელი კოლორიტი, ნატაშა მიხაილოვა, რომელიც, თითქმის, ნახევარი საუკუნეა, მეეზოვედ მუშაობს, იხსენებს, რომ წარწერის გარეშე ქუჩა, სახლი თუ კორპუსი არ იყო:

_ დღის განმავლობაში რამდენი ადამიანი მეკითხება ამა თუ იმ ქუჩის სახელს, თუ სად მდებარეობს, ვერ დათვლი. თავად ხომ ცდება და დროს კარგავს, მეც ვცდები, ხან ვღიზიანდები, მაგრამ ადამიანს ხომ ვერ დავამადლი, მივასწავლო მისამართი, რომელსაც ეძებს. მე, პირადად, ოზურგეთის ყველა ქუჩის სახელი ზეპირად ვიცი, მაგრამ რა ეშველება ახალგაზრდებს, რომლებმაც საერთოდ არ იციან, რომელი ქუჩა სად არის? ეს საკითხი უნდა მოგვარდეს. დაჩქარებაა საჭირო. ადამიანებს ისედაც მწყობრში არ აქვთ ნერვები _ გაბრაზებული მირბიან და მერე უკან მორბიან ამ ქუჩების ძებნაში, _ გვეუბნება ის.

ადგილობრივები, ასევე, საინტერესო აზრს გამოთქვამენ ამა თუ იმ ქუჩის თუ უბნების კონკრეტულ მონაკვეთებისთვის გარდაცვლილი ადამიანების სახელის მინიჭების გამო:

_ მიცვალებულის პატივისცემა არ ეშლება ქართველ ადამიანს. თუმცა, ცუდად დამკვიდრდა და მომრავლდა გარდაცვლილი ადამიანების სახელის მინიჭების ტენდენცია. ეს საჭირო არ არის. ქუჩას ცნობილი პიროვნების სახელი თუ მიენიჭება მისდამი საპატივცემულოდ, ეს მისაღებია, ხოლო ნებისმიერი გარდაცვლილის სახელის მინიჭება თუ ვცადეთ ამა თუ იმ ქუჩისთვის, უბნისთვის, ჩიხისთვის, ადგილი არ დარჩება და ეს პროვინციალიზმია.

მიცვალებულს პატივი უნდა მივაგოთ ისე, როგორც წესია. ადგილი სასაფლაოა, სადაც ნებისმიერ მემკვიდრეს, ოჯახის წევრს შეუძლია პატივი ღირსეულად მიაგოს, საკუთარი გემოვნებით მოუწყოს გარდაცვლილს სამარადისო სასუფეველი, _ ამბობენ ადგილობრივები.

ოზურგეთში, ცენტრალურ ადგილზე მდებარე გაბრიელ ეპისკოპოსის ქუჩის შესახებ ბევრმა არაფერი იცის.

_ ამას წინათ, ერთი მოქალაქე “მოიდანახეს” სასაფლაომდე მისულა ამ ქუჩის ძებნაში. აქ მოსული კი ბრაზობდა, გაპილპილებული იყო, ოფლს სიმწრით იწმენდდა, აქ ვიდექი, ხალხს ვეკითხებოდი დაა პალიასტომში გამიშვესო, წიოდა… _ გვეუბნება ლალი რუსიეშვილი.

“გურია ნიუსი” ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარის პირველ მოადგილეს, ლავრენტი ბიგვავას ესაუბრა. მას სათანადო კვალიფიკაცია და მრავალწლიანი გამოცდილება გააჩნია, რომ კომპეტენტური პასუხი გაგვცეს:

_ მე პასუხს არ დაგზარდებით, თუმცა, გეტყვით, რომ ეს მუნიციპალიტეტის მერიის პირდაპირი ვალდებულებაა.

ხაზს ვუსვამ _ ეს საჭირბოროტო და აუცილებლად მოსაგვარებელი საკითხია. ჩვენ უნდა მივხედოთ სახელდებას. ვიცი, რომ კარგა ხანია, ფირნიშებისთვის ესკიზი მუშავდება. ის უნდა ექვემდებარებოდეს სტანდარტს. მუნიციპალიტეტის მოსახლეობას არ ევალება ამის გაკეთება. მისასალმებელია, რომ ვიღაცამ გააკეთა, თუმცა, სტანდარტია საჭირო. ერთგან სხვანაირი, მეორეგან სხვა, ეს ქალაქს იერსახეს და სილამაზეს უკარგავს, რომლის გასაუმჯობესებლად ასე ვიბრძვით, _ გვითხრა მან.

ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის მერიის ინფრასტრუქტურის სამსახურში გვითხრეს, რომ ეს პრობლემა დღის წესრიგში დგას და მალე გადაიჭრება.

ჩვენ, რა თქმა უნდა, კვლავ მივუბრუნდებით ამ საკითხს და უახლეს ინფორმაციას მივაწვდით მკითხველებს.