„ჩვენს შვილთაშვილებს არ შერცხვებათ არქივში ჩახედვის, განსხვავებით მათგან, ვინც დანებდა სახლში დარჩა და განზე დგომა არჩია. არ შერცხვებათ, რადგან მათი წინაპარი ხმა იღებდა, მოქმედებდა, წინააღმდეგობას უწევდა და ებრძოდა მტერს, ტირანს. დავითი იყო და არა გოლიათი“ – წერს სინდისის პატიმარი რეზო კიკნაძე წერილში, რომელიც მან ზუგდიდელ აქტივისტებს გამოუგზავნა 38-ე საკნიდან.
რეზო კიკნაძის წერილი:
„ბრძოლის მთავარი მონაპოვარი ის კი არ არის, თუ რა შედეგით დასრულდება იგი, არამედ ხალხია, ვისაც ამ ბრძოლაში იძენ, ვისაც ენდობი, ვისთანაც ერთიანდები და ვისთან ერთადაც მზად ხარ, მთები გადადგა.
ასეთები ხართ თქვენ ჩემთვის.
რატომ ვიქნებით და ვართ ჩვენ აუცილებლად გამარჯვებულები იცით? იმიტომ, რომ ჩვენ სიმართლის მხარეს ვდგავართ.
პირველ რიგში საკუთარ თავთან უნდა იყო მართალი და რაც არ უნდა მოხდეს, ისტორია მაინც სწორად შეაფასებს და არაფერს დაივიწყებს.
ყველაზე დიდი მსაჯული სწორედ ისტორიაა, რომელიც თავის ადგილს მიუჩენს ცრუსაც და მართალსაც. ჩვენს შვილთაშვილებს არ შერცხვებათ არქივში ჩახედვის, განსხვავებით მათგან, ვინც დანებდა სახლში დარჩა და განზე დგომა არჩია. არ შერცხვებათ, რადგან მათი წინაპარი ხმა იღებდა, მოქმედებდა, წინააღმდეგობა უწევდა და ებრძოდა მტერს, ტირანს. დავითი იყო და არა გოლიათი.
ზოგიერთი გმირად გვთვლის და საერთოდ არ მინდა ამაზე კამათი მოგივიდეთ ვინმესთან, მე პირადად გმირად არ ვთვლი საკუთარ თავს. ვარ ჩვეულებრივი ადამიანი თავისი დადებითი და უარყოფითი თვისებებით და გავაკეთე ის, რაც მევალებოდა. რაც ყველა ქართველის ვალი იყო.
ჩემთვის გმირები თქვენ ხართ, ვინც პირველი დღიდან დღემდე დგახართ ბრძოლის ველზე, არ ნებდებით, კვლავ აგრძელებთ ბრძოლას, მიუხედავად უამრავი დაბრკოლებისა და იმედს მაძლევთ, რომ ქვეყანა გადარჩება.
ბოლოს სასამართლოდან იმის გამო გამაძევეს, რომ ამბროსი ხელაია ვახსენე, შენს პროცესთან კავშირში არ არისო… ამბროსი იყო კათალიკოსი, რომელმაც მთელი ცხოვრება ქართული ეკლესიის გარუსების წინააღმდეგ ბრძოლაში გაატარა და როდესაც კომუნისტებმა დაიჭირეს, ბრალდებაში იცით რა ეწერა? ზუსტად შემდეგი სიტყვები: „პროვოკაცია“, „კონტრრევოლუცია,“, მთავრობის გაბიაბრუება“ და „უცხო სახელმწიფოსთან ურთიერთობის დაჭერა“. ხომ არაფერს გაგონებთ?
სასამართლოზეც იმის გამო ვახსენე, რომ მეჩვენებინა, 100 წლის მერეც არაფერი შეცვლილა.
და კვლავ მსგავსი აბსურდული ბრალდებებით გვასამართლებენ რუსები საქართველოში.
ახლა უბრალოდ ტერმინები შეცვალეს და „უცხო სახელმწიფოს“ ნაცვლად „დიფ სთეითს“ ახსენებენ.
„ქართული ოცნების“ ამომრჩეველს ალბათ თოვლის ბაბუისაც სჯერა, მაგრამ არა უშავს. 1944 წელს ფაშისტებიც ფიქრობდნენ, რომ სულ ისინი იქნებოდნენ მწვერვალზე და არაფერი დაემუქრებოდა მათ ძალაუფლებას. უდანაშაულო ებრაელებს, როგორ ბუზებივით ხოცავდნენ, ხვრეტდნენ და წვავდნენ, საყოველთაოდ ცნობილია. მაგრამ ერთი წლის შემდეგ, აქეთ ასამართლებდნენ და ხვრეტდნენ იმავე ფაშისტ გერმანელებს. ძალაუფლება წარმავალია, ჩადენილი დანაშაული კი რჩება სამუდამოდ.
შეიძლება ვიღაც ფიქრობს, ერთ მათეს მიუსაჯეს და რა უჭირსო, ასე მიუსჯიან ერთ ლუკას, ერთ ონისეს, ერთ თორნიკეს და ბოლოს კი მოვიხედავთ და ქვეყანა გვექნება უკვე დაკარგული.
ამიტომ უნდა ვიბრძოლოთ თითოეული ადამიანისთვის, ერთი ადამიანიდან იწყება აღზევება, ისევე როგორც დაღმასვლა. ასე რომ არ ეფიქრა ოსკარ შინდლერს, ამდენ ებრაელს კი ვერ გადაარჩენდა და ისტორიაშიც ვერ შევიდოდა.
სწორედ მისი პრინციპი იყო ის, რაც ყველამ უნდა გავითავისოთ – „ვინც გადაარჩენს ერთ ადამიანს, გადაარჩენს მთელ ქვეყანას“.
თითოეული ადამიანის სიცოცხლე მნიშვნელოვანია ისევე, როგორც თითოეულის თავისუფლება.
ზოგჯერ შემომიტევს ხოლმე ნიჰილიზმი და დაწუწუნება მინდება, მაგრამ მაშინვე მერაბ კოსტავა მახსენდება, თუ რა გამოიარა, რამდენ რამეს გაუძლო და დაწუწუნების და ჩივილის უფლებას არ ვაძლევ თავს. სწორედ მერაბის და ანწუხელიძისნაირი პატრიოტები გაძლევენ მოტივაციას და ძალას.
არ შეიძლება, რომ იმ ქვეყანაში, სადაც ისინი ცხოვრობდნენ, რუსებმა გაიმარჯვონ და ვერც გაიმარჯვებენ. ის ალქაჯი კი ამბობს, – „უაზროდ განწირული სიცოცხლეო“. უაზრო მისი ცხოვრებაა. სიცოცხლის შემდეგაც მხოლოდ წყევლით თუ გაიხსენებენ. არც სადღეგრძელოს იტყვის ვინმე მასზე და ყვავილებსაც არავინ მიიტანს მის საფლავზე.
აი, კოსტავა და ანწუხელიძე კი ყოველთვის უკვდავები იქნებიან. კედელზე მაქვს მერაბის შემდეგი სიტყვები გაკრული, რომელსაც ყოველდღე ვუყურებ: „ჩვენ გავიმარჯვებთ! მართალია, ეს ნაბიჯი არის საფრთხით აღსავსე, მაგრამ ჩვენ გავიმარჯვებთ!“
არჩევანი ყველას აქვს, მონებსაც კი. შეიძლება მონობასა და სიკვდილს შორის, მაგრამ ხომ აქვთ? ჩემს გვერდით კი ხართ ადამიანები, ვისაც მონობას სიკვდილი გირჩევნიათ. ამიტომ ვერ დაგვამარცხებენ. მონობას კი არასდროს ერქმევა მშვიდობა.
უსამართლობის და სიბნელის წინააღმდეგ იბრძოლეთ ყველგან, სადაც ხელი მიგიწვდებათ – სამსახურში, ტრანსპორტში, მაღაზიაში. მე სამოქმედო არეალი შემიმცირეს, მაგრამ როგორც და სადაც შემიძლია ვცდილობ ამოვიღო ხმა იმაზე, რაც არასწორია. თუნდაც ამისთვის ბევრს შევძულდე.
აი, მაგალითად, აქაური ქოცის კაბინეტში მთელი საათი გაუჩერებლად ვამცირებდი, დავცინოდი და გაუნათლებელ უვიცებად ვნათლავდი ყველას, ვისაც 16-წლიანი ერთპარტიულობა და დიქტატურა ნორმალურად მიაჩნდა და ოლიგარქი ბიძინა უყვარდა.
ექიმმა იმით დამსაჯა, რომ წამალი არ მომცა. მაგრამ სახეზე რომ შევხედე, დასჯილს ის უფრო ჰგავდა.
საკანში ხელჩართული ჩხუბი მომივიდა ქოცურ არხებზე ინტენსიურად გადართვის და რუსული სიმღერების მოსმენის გამო. რა თქმა უნდა, ორივე ამორალური რაღაც მე ავკრძალე.
დამსაჯეს იმით, რომ მარტოდ დამტოვეს აქაურმა ოფიცრებმა და ორი კვირაა თანამესაკნე აღარ მყავს. რთულია აქ მარტო, მაგრამ გადავიტან. პირიქით, უფრო მაძლიერებენ ყოველი შეზღუდვით. კარცერში ჩამიყვანეს იმისთვის, რომ პასუხს ვთხოვდი საკნიდან უსამართლოდ გატანილ ნივთებზე. მაშინვე ვუთხარი, კარცერში კი არა, კუბოშიც რომ ჩამსვათ, მაინც ვერ იქნებით ჩემზე თავისუფლები მეთქი.
საკუთარი თავი დიდად არ მაღელვებს, ახლა რა დროს პერსონალური ფიქრებია, გთხოვთ, ქვეყანას უშველეთ და გამოიხსენით რუსული რეჟიმის მსახურთა მარწუხებისგან.
მჯერა, რომ ერთად დგომით და ერთიანი შეტევით, ეს შეგვიძლია.
არანაირი კომპრომისი მოღალატეებთან. ჩახერგეთ გზები უკან დასახევი, არ დაემსგავსოთ ლერწამს, რომელიც სუსტია და იქეთ გადაიხრება, საითკენაც ქარი ქრის. იყავით მტკიცენი და ურყევნი.
მიყვარხართ ყველა, ვისაც საქართველოს ბედი გადარდებთ. მადლობა რომ სწორ მხარეს დგახართ. ბოლოს კი ამბროსი ხელაიას სიტყვებით დავასრულებ, რითაც თავისი სასამართლო სიტყვა დაასრულა:
„როგორც ჩვენს წინაპრებს ტკბილად მიაჩნდათ სამშობლოსა და სარწმუნოებისთვის ტანჯვის მიღება, აგრეთვე, ჩვენთვისაც ტკბილი იქნება ის სასჯელი, რომელსაც მომისჯიან ერის თავისუფლების დაცვის მიზნით ხმის ამოღებისთვის.
ჩემგან ეროვნული ინტერესებისა და თავისუფლების დასაცავად ამოღებული ხმა და ის მსჯავრი, რომელსაც მომისჯის სამსჯავრო, მონახავს თავის ადგილს ყოველი ქართველის გულში. იმ ქართველის, რომელსაც ჯერ კიდევ არ დაუკარგავს სარწმუნოების და სამშობლოს სიყვარული.
ამითაც ბედნიერად ჩავთვლი თავს.
სიმართლისთვის ბოლომდე!
საკანი 38-ე. 17.07.2025
