ავტოსაგზაო შემთხვევა მოხდა 2024 წლის 1 ოქტომბერს ჩოხატაური-ოზურგეთის ცენტრალურ გზაზე, სოფელ გორაბერეჟოულის გადასახვევთან _ ორი მსუბუქი ავტომანქანა ერთმანეთს შეეჯახა. რომელთაგან ერთ-ერთს ამ ავტოსაგზაო შემთხვევას გადარჩენილი ერთადერთი ადამიანი, იამზე დოლიძე მართავდა.
“გურია ნიუსისთვის” ცნობილი ხდება, რომ იამზე დოლიძე ბათუმის საქალაქო სასამართლომ დამნაშავედ ცნო და ექვსი წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.
შეგახსენებთ, რომ ავტოსაგზაო შემთხვევას ოთხი ბიჭის სიცოცხლე შეეწირა.
“გურია ნიუსს” დოლიძის დამ, თათია დოლიძემ წერილი მოსწერა, რომელსაც უცვლელად გთავაზობთ.
„უსამართლობა ყველაზე მტკივნეული ჭრილობაა. შიგნიდან გწამლავს.
ის იქ ჩნდება, სადაც სიმართლეს აღარ უსმენენ, სადაც ჩქარა განსჯიან და სადაც ეჭვი უფრო დამაჯერებელია, ვიდრე მტკიცებულება.
ყველაზე მძიმე სასჯელი ის კი არ არის, რაც მოგისაჯეს.
არამედ ის, რაც არ დაგიმსახურებია.
არავის გახსენებია ის, რომ მტკიცებულება _ მხოლოდ ვარაუდი იყო. სხვათაშორის არც ის,რომ ექსპერტმა ავარია გონებაში წარმოიდგინა.
უსამართლობა ხშირად არ ხმაურობს.
ის მოდის ჩუმად.
საზოგადოების ჩუმი თანხმობით _ ვინც ხედავს, მაგრამ თვალს ხუჭავს.
ვისაც სიმართლე აინტერესებს, მაგრამ არა იმდენად, რომ იბრძოლოს მისთვის.
22 წლის გოგოს ტანჯავს ის ფიქრი, რომ სამყარო, რომელსაც სწამდა სიმართლის, მარტივად დაემორჩილა ყველაზე დიდ ტყუილს.
ის დღე არასოდეს დამავიწყდება.
დღე,როცა არ დამთავრდა მხოლოდ ავარიით _ დამთავრდა სიცოცხლით. სხვისით და ჩვენით.
დაიღუპნენ ადამიანები, დაინგრა ოჯახები.
და იმავე ღამეს დაიწერა გამანადგურებელი სცენარი.
ჩვენ ვერასდროს წარმოვიდგენდით, რომ ეს ტრაგედია მხოლოდ დასაწყისი იქნებოდა.
რომ შავ ძაძებში ჩაცმული სასამართლო თვალდახუჭული წაიკითხავდა ტყუილს როგორც მტკიცებულებას და დაუწერდა 6-წლიან განაჩენს ადამიანს, რომელიც სიმართლისთვის იბრძოდა.
ჩემი და – ის არ იყო მკვლელი. ისიც დაინგრა.
მაგრამ ზღაპრული ექსპერტიზით, მიკერძოებული გამოძიებით და მოსამართლის გასაოცარი გადაწყვეტილებით..
რაც ყველაზე მტკივნეულია — ეს ბრძოლა არ გვქონია მხოლოდ სასამართლოსთან.
გვებრძოდა ოჯახი, რომელმაც საკუთარი ტკივილი გადაწყვიტა ჩვენს წამებად ექცია.აშარჟებდნენ ჩვენს დუმილს, თითქოს დუმილი დანაშაულია და არა ტკივილის გამოხატულება.არაფერს ვამბობ ზეწოლაზე, მუქარაზე…
გაყალბებული ამბებით. დამამცირებელი სიტყვებით. საჯაროდ გლოვის ნიღბით, მაგრამ პირადში სიძულვილით სავსე შეტყობინებებით.
მათთვის საკმარისი არ იყო ის, რაც ჩვენც დავკარგეთ.
და მაინც…
არავის უნდოდა სიმართლის მოსმენა, როცა სიცრუე უფრო მოსახერხებელი იყო.
ჩვენ რწმენა გვაძლებინებს,გვაქვს ის, რასაც ვერაფერი დაგვაკარგვინებს _ სინდისი და სიმართლე.
ის იდგა სასამართლოს წინაშე _ არავისთვის არაფერი უთხოვია.
უბრალოდ ელოდა, რომ სიმართლეს დაინახავდნენ. ერთია მოიხადო წლები იმ დანაშაულისთვის , რომელიც იცი, რომ შენ ჩაიდინე და მეორე მოიხადო იმისთვის რაც შენ არ ჩაგიდენია!
მაგრამ ეს არ არის დასასრული.
ეს ტექსტი არ არის გოდება _ ეს არის მტკიცება.
ჩვენ არ გავჩუმდებით. ყველა ოჯახი, ვინც უსამართლობას ებრძვის — თქვენთვისაც ვწერ ამ სიტყვებს.
ჩვენ ბევრი ვართ. ჩვენ ჯერ არ წაგვიგია.
რაც შეეხება ექსპერტს,ის არ ეყრდნობოდა რეალურ ფაქტებს.
არ იყენებდა სათანადო საშუალებებს…
მაგრამ მას ჰქონდა ერთი რამ: საკუთარი წარმოდგენა,გონებაში შექმნილი სცენა,რომლითაც დაიწერა გამამტყუნებელი დასკვნა! ექსპერტმა არ დაადგინა დაახლოებული სიჩქარეები, არ გამოუყენებია მძღოლის ჩვენება!
არც ადგილი უნახავს.პროცესზე როგორც რიგითმა მოწმემ ისე ისაუბრა, თითქოს მისი ერთი სიტყვის გამო არ მომხდარა ეს ყველაფერი.მისი ვარაუდი უფრო სარწმუნო აღმოჩნდა სასამართლოსთვის, ვიდრე მტკიცებულება! ამ კაცმა მისი გონება სრულყოფილი ჩათვალა იმისათვის, რათა 22 წლის გოგონასთვის ოქროს წლები წაერთვა!
ამ სცენით გადაწყვიტა ვინ იყო დამნაშავე, როგორ ვითარდებოდა მოვლენები,
ვისი ბრალი იყო ყველაფერი — ისე, თითქოს რეალური ადამიანები კი არა, ფიტულები ყოფილიყვნენ თამაშში.რა ფასად წერს ადამიანი ასეთ განაჩენს?
რად უღირდა?
ჩვენ ვიცით: ზღაპრული ექსპერტიზა არის ჩვენ წინაშე. ფაქტები უარყოფილია.
მაგრამ სასამართლოს ამის დანახვა არ უნდოდა — ან არ აწყობდა. სამართლის სახელით დაწერილი ტყუილი უფრო საშიშია, ვიდრე ნასროლი ტყვია.
და მაინც… მათ სიტყვას დაუჯერეს.
დაბნეულობას უფრო მეტი წონა მიეცა, ვიდრე ბრალდებულის სიმშვიდესა და ჩვენებას.
მოწმეების ჩამოშლილ ჩვენებებს მიაწერეს სიმართლე.
მათმა უთქმელობამ გადაწყვიტა ექვსი წელი. არავინ შეჩერდა.
არავინ თქვა:
აქ რაღაც არასწორია.
აქ რაღაც გამოგონილია.
აქ ადამიანები რაღაცის დამალვას ცდილობენ.სად იყო სინდისი? სად იყო პასუხისმგებლობა სიტყვებზე?
და სად იყო ის კითხვები, რომლებიც მოსამართლეს უნდა დაესვა?
დღეს ის ციხეშია, ვარაუდების გამო.
მოწმეების შიშით დაღუპული.
სისტემის მსხვერპლი.
ბიჭებო, თქვენი სული იმქვეყნად ვერ ისვენებს, ამაში დარწმუნებული ვარ.
გამძლეობას ვუსურვებ ყველას”, _ გვწერს თათია დოლიძე.
