“სწავლული წინაპრები აღნიშნავდნენ, რომ კაცობრიობის მომავალი დამოკიდებულია მომავალი თაობის აღზრდაზე და რადგან მომავალი თაობის აღზრდა დაწყებითი კლასებიდან იწყება, გადამწყვეტი სიტყვა პატარების აღმზრდელებს გვეკუთვნის. მოსწავლე ჩირაღდანია, რომელიც უნდა აანთო, ჩირაღდანი რომ აანთო, თვით უნდა იწვოდე, ვით ჩირაღდანი”, _ ასე დაიწყო “გურია ნიუსთან” საუბარი მრავალი თაობის აღმზრდელმა პედაგოგმა თინა სირაძემ.
ათნო, თმაშევერცხლილი, თვალებში სევდაჩამდგარი ქალბატონი, ნახევარსაუკუნოვანი პედაგოგიური მოღვაწეობით… თინა მასწავლებლის გაკვეთილი და მის მიერ გამოქარგული ქართული ასოები დაუვიწყარია. იგი ერთნაირად საყვარელია ყველა თაობისთვის, რაც თინა მასწავლებლის მიერ გაცემული სიყვარულისა და სიკეთის პასუხია.
“ბათუმის პედაგოგიური სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ ვმუშაობდი რაიონის სხვადასხვა სოფლის სკოლებში უფროს პიონერხელმძღვანელად. პარალელურად ვსწავლობდი ქუთაისის პედაგოგიურ ინსტიტუტში, რომლის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დავიწყე ჩოხატაურის #1საშუალო სკოლაში დაწყებითი კლასის მასწავლებლად, _ გვიყვება თინა მასწავლებელი, რომელიც ბავშვებისადმი და პროფესიისადმი სიყვარულს თავის პირველ მასწავლებელს უმადლის: “დიდი სიყვარულითა და სიამაყის გრძნობით ვიხსენებ ჩემს პირველ მასწავლებელს, სარა დოლიძეს, რომელმაც შემაყვარა დედაენა და ჩამინერგა პატარებისადმი უდიდესი სიყვარული. ჩემმა თაობამ უდიდესი გასჭირი გამოიარა _ გერმანია-საბჭოთა კავშირის ოთხწლიანი ომი. როგორ შემიძლია დავივიწყო სარა მასწავლებლის სიხარულით სავსე თვალები, როცა გვითხრა: “წადით, ბავშვებო, სახლებში და მშობლებს ახარეთ, რომ ომი დამთავრდა, ჩვენებმა გაიმარჯვესო! სიხარული პატარებმაც გავიზიარეთ, თუმცა, მაშინ კარგად არც კი გვესმოდა, რა იყო ომი, ვინ იყვნენ გერმანელები. დედებს, ბებიებს სიხარულის ცრემლები სცვიოდათ. პატარებს ეს აღფრთოვანება ასე აგვიხსნეს _ მამაშენი ჩამოვა ჯარიდანო. მას შემდეგ ჭიშკრისკენ მეჭირა თვალი. მამა ჩამოვიდა, თუმცა, მალე გარდაიცვალა. ოთხი ობოლი დავრჩით დედას აღსაზრდელად. გვიჭირდა ეკონომიკურად, არ გვქონდა ტანსაცმელი, საჭმელი, სასწავლო ნივთები, მაგრამ ვუძლებდით გასაჭირს და მაინც ვსწავლობდით. მახსოვს, ერთხელ დედამ კვერცხი გამატანა გასაყიდად, სოფლიდან ფეხით ჩამოვედი ჩოხატაურში, გავყიდე კვერცხი და იმით კალამი ვიყიდე, რომელიც შემდეგ ცოცხის ღერზე დავამაგრე. მახსოვს, არავის ვათხოვებდი. ოთხივე და-ძმამ უმაღლესი სასწავლებელი დავამთავრეთ, _ სევდანარევი ხმით გვიყვება თინა მასწავლებელი და ცდილობს, თავისი ცხოვრების ყველაზე გაუსაძლის ტკივილს გვერდი აუაროს, მაგრამ 27 წლის შვილის დამკარგავი დედა ამას ვერ ახერხებს. თინა მასწავლებელი ახლა შვილიშვილებთან ერთად ცხოვრობს _ “ესენი არიან ჩემი ნუგეში, ჩემი ვატოს სიცოცხლის გაგრძელება”, _ გვეუბნება და ისევ წარსულში გვაბრუნებს.
თინა მასწავლებლის გული, მეხსიერება და თბილი სახლი ნახევარი საუკუნის განმავლობაში მის თვალწინ ჩავლილი ყველა მოსწავლის სახელსა და ფოტოს ინახავს. სახლში უამრავი ფოტოალბომი აქვს _ ყველა კლასის, რომელიც მას ჩააბარეს აღსაზრდელად. ნახევარი საუკუნის განმავლობაში თინა მასწავლებელმა 1000-ზე მეტი მოსწავლე აზიარა დედაენის მადლს. საოცარია, მას ყველა ახსოვს, მეტიც, ახსოვს სად, რომელ მერხთან იჯდა თითოეული მათგანი.
“განსაკუთრებით მახსენდება ექვსწლიანი ბავშვების შემოსვლა პირველ კლასში. უცხონი ვიყავით ერთმანეთისთვის. ზოგი ტიროდა. დედის კალთას ამოფარებულებს უჭირდათ მშობლებთან განშორება, მაგრამ მოფერებით, დაყვავებით მალე ვძლევდით სიუცხოვეს და მივყვებოდით აღმართს “დედა ენის” შესასწავლად”.
მისი აღზრდილები კი მრავლად არიან. თინა მასწავლებელი იხსენებს, რომ ერთი ოჯახიდან რამდენიმე და-ძმას ასწავლიდა: გელა, მერაბ, ზაზა ცხოიძეები, ნინო და შაქრო კუტუბიძეები, ზაქრო, თამარ და ნინო ცინცაძეები, გიგლა და დათო ჩიგოგიძეები, მიხეილ და თენგიზ მარები, მანანა, გოჩა, რამაზ ჯინჭარაძეები, თამრიკო, მარინა მამალაძეები, ქეთევან, მაია ჯინჭარაძეები, ვლასა, ლია, ლალი კორიფაძეები, მარიტა, თეონა, ილია კეკელიძეები და მრავალი სხვა…
თინა მასწავლებელი დიდი სიყვარულით იხსენებს ყოფილ კოლეგებს, ფრთხილობს _ არავინ გამორჩეს…
როგორც თინა მასწავლებელი ამბობს ღვაწლი დაუფასდა: “არ შემიძლია, არ აღვნიშნო იმ ღვაწლის დაფასება, რაც 51 წლის განმავლობაში გავწიე სკოლის თუ საზოგადოებისთვის. 1980 წლის სექტემბერში ჩატარდა მასწავლებელთა რესპუბლიკური ყრილობა, სადაც რაიონის ოთხ პედაგოგთან ერთად მეც გახლდით ყრილობის დელეგატი. სიტყვებით ვერ გადმოგცემთ იმ დიდ სიხარულს, რაც ჩვენ მაშინ განვიცადეთ. გონებით გამდიდრებული და დასაჩუქრებულები დავბრუნდით ყრილობიდან. მონიჭებული მაქვს წლის საუკეთესო მასწავლებლის წოდება, მიღებული მაქვს ქების სიგელები, ჯილდოები, რაც ჩემი შრომის დაფასებაზე მეტყველებს”, _ ამბობს თინა მასწავლებელი.
თინა მასწავლებელზე ერთნაირად თბილად, აღტაცებით საუბრობენ ყოფილი მოსწავლეები თუ კოლეგები, ისინი, ვინც წლებია, იცნობენ მას და ისინიც, ვინც ერთი ნახვით შეიცნეს უსათნოესი ქალბატონის ინტელექტი.
ეთერ წილოსანი, #1 საჯარო სკოლის დირექტორი: თინა მასწავლებელი… ძალიან თბილი, პასუხისმგებლიანი, ერთგული, საუკეთესო მეგობარი, კარგი თანამშრომელი, ბავშვებისთვის ძალიან საყვარელი. ყოველთვის წარმატებით მონაწილეობდა შემოქმედებით კონფერენციებში. შვილმკვდარ დედას არასოდეს უგრძნობინებია თავისი მოსწავლეებისთვის, რომ გულით უდიდეს დარდს ატარებდა. მეტყველებდა კარგი ქართულით, საოცრად კარგი ხმის ტემბრით, იყო სუფთა და აკურატული, მისი წარმოებული დოკუმენტაცია გამორჩეული იყო შესრულების ხარისხით და შინაარსით, საოცრად კომუნიკაბელური იყო მშობლებთან.
დიმიტრი კორიფაძე, ყოფილი მოსწავლე: საოცრად თბილად მახსენდება თინა მასწავლებელი, ყველას მიმართ მოსიყვარულე. მახსოვს, ერთხელ დავალება არ მეწერა და ტირილი დავიწყე. მოვიდა, მომეფერა და მითხრა _ დიმიტრი, ხვალ გკითხავ გაკვეთილსო. მეორე დღეს მართლა მკითხა და ორივე გაკვეთილი მოვუყევი, ორი ხუთიანი დამიწერა.
მიხეილ დოლიძე, ყოფილი მოსწავლე: ჩემი თინა მასწავლებელი… მნიშვნელოვანი და დაუვიწყარი ადამიანი ჩემს ცხოვრებაში! თინა მასწავლებლით დაიწყო ჩემი სასკოლო ცხოვრება და არა მარტო ჩემი… სიკეთით სავსე ადამიანი, დედასავით მზრუნველი და მოსიყვარულე. დიდი მადლობა ღირსეულ ქართველ ქალბატონს ჩემგან და ჩემი მეგობრებისგან. გვიყვარხართ, ჩვენო თინა მასწავლებელო!
დავემშვიდობე თინა მასწავლებელს და სახლისკენ მომავალი მის თბილ მზერას ვგრძნობდი, დიდხანს, ძალიან დიდხანს, სანამ თვალს არ მივეფარე და მივხვდი, რომ დროს არაფერი შეუცვლია _ თინა მასწავლებელმა ისევ ჩამიტარა პირველი გაკვეთილი.
