„გურია ნიუსის“ კორესპონდენტს იმერეთში, ჟურნალისტ ნინო ნანიტაშვილს კორონავირუსი 2 დღის წინ დაუდგინდა. ნინო ჩვენი აუდიტორიისთვის დღიურის დაწერას გეგმავს; ვფიქრობთ, მისი მონათხრობი, განცდები და გამოცდილება, დაგვეხმარება უკეთ გავიგოთ პანდემიის არსი, იზოლირებული ადამიანების გრძნობებს და საჭიროებებს უკეთ გავეცნოთ. თუ როგორ ჩაიარა მეორე დღემ მისთვის, თავად ნინო ასე გვიყვება:
„დღე მეორე: ისე გავს გუშინდელს, როგორც გაჭრილი ვაშლი. იმდენივე სატელეფონო ზარი და თითქმის იმდენივე მესიჯი. შინაარსი ერთიდაიგივე: ,,ხომ ხარ კარგად, არ შეგეშინდეს”. ერთი-ორმა ჩემი კოვიდით დაინფიცირება პროფესიას დააბრალა. შემეცოდა ჟურნალისტიკა, მომეჩვენა, ვიღაცას მისი დაჩაგვრა უნდოდა და მასზე ხელის შეწმენდა. გამოვესარჩლე იმ წუთშივე, ეს რა შუაშია, ჩემზე ნაკლები კონტაქტი სხვა სამსახურებში დასაქმებულებს აქვთმეთქი?! უხეშობა არ მინდოდა, გამომსვლოდა, უბრალოდ ჟურნალისტიკა ვერ გავიმეტე ამბისმომკითხველთა გასაკილავად.
დღეს დავრჩით მე და ჩემი წილი კორონა მარტო. გუშინ საღამოს ოჯახის ექიმმა, ვიუსიდის ფხვნილი დღეში ორჯერ დალიეო და თუ ნაკლები მოძრაობა გიწევს კარდიომაგნილის ერთი ტაბლეტი მიიღეო დღეში ერთჯერ. დავემორჩილე ექიმის დანიშნულებას და მეორე დღიდან ჩემს კორონას მე თვითონ ვმართავ. ვსვამ ბევრ სითხეს, ძირითადად ჩაის სახით. რომ არ ამერიოს სხვებში, ჯიბით დამაქვს ჩემი კოვზი და ჩანგალი. ჭიქა იოლი გასარჩევია. ჯერ ბიჭებს ვემსახურები და მერე საკუთარ თავს.ხანდახან ორივესთვის მჭირდება შეხსენება, რომ ოჯახში კოვიდინფიცირებულის სტატუსი ჯერჯერობით მე მაქვს.
საქმე დღესაც ბევრი მქონდა. ისე, აქვე მინდა, გაგაცინოთ, რამდენჯერ მიხუმრია და მერე ენაზე მიკბენია, ისეთი დაღლილი ვარ ამ ყოველდღიურობით, ნეტავი იმათ, ვინც თვითიზოლაციაშია და ისვენებსთქო. რას წარმოვიდგენდი, ქალს კოვიდი დაუდასტურდებოდა და ოჯახის კაცები სამზარეულოდან არ გამოიყვანდნენ. ახლაც, მეხუთედ რომ გავუმასპინძლდი ჩემს ბიჭებს(ბადრის და გრიგოლს), მორიდებით ვუთხარი, თუ ნებას დამრთავთ, აწი დავწვებითქო. რას ჰქვია, დაწვებიო, შემომძახა, ნახევრადხუმრობით, მხართეძოზე წამოწოლილმა ბადრიმ. ასე, რომ, ვიღაც ვიღაცეები რომ მწერთ და გგონიათ, დასვენება ,,გავიჩალიჩე”, ნურას უკაცრავად, უკვე, ამ ორ დღეში, ისეთი დაღლილი ვარ საოჯახო საქმეებით, ერთი სული მაქვს სამუშაოდ როდის გავალ და დავისვენებ. ასეა, ჩემო კარგებო, ხანდახან თქვენი ზარები და მესიჯები თუ შემახსენებს რომ კოვიდინფიცირებული ვარ, თორემ სხვა შემთხვევაში არც მახსოვს.
ბადრი გუშინ შედარებით მობუზული და შეშინებული ჩანდა. გრიგოლი კი არაფერს იმჩნევდა. დღეს ვერც ბადრის შევატყვე განსაკუთრებული ღელვა. ტემპერატურა 36, 5 აქვს. 36, 3 მაქვს მე. გრიგოლი თერმომეტრისკენ არც იხედება.
ბიოლოგიური ნიმუშები გუშინ აუღეს ბიჭებს. პასუხს, სავარაუდოდ, ხვალისთვის ველოდებით. ჩემი შემყურე ესენი, ვატყობ, დადებითი პასუხების შემთხვევაშიც არ აღელდებიან.
კიდევ რა დამრჩა, იცით, დღეისთვის სათქმელი: ვიღაც ვიღაცეები რომ მწერენ და მირეკავენ, შენ შემთხვევაში დიაგნოზი ხომ არ შეეშალათო, ვბრაზდები თითქოს: სამედიცინო პერსონალის გამოსარჩლების მიზნით კი არა, იმის გამო, რომ ეს უსაქციელო კორონა მინდა იყოს კისერმოგრეხილი და კუდამოძუებული. ადამიანები ერთმანეთისგან რომ შეაშინა.
ეს ორი დღე მშვიდობიანად გადავაგორე. წინ კიდევ ათი დღე მაქვს მშვიდობიანად გადასაგორებელი.
21 ოქტომბერი, 0:11 წუთი.“
