მაქსი ბუჩაში მცხოვრები ალიონას კატაა, რომელიც ტყვეობისა და რამდენიმე უცხო ქვეყანაში მოგზაურობის შემდეგ ოჯახს დაუბრუნდა.
კიევის გარეუბნების ოკუპირებულ რუს ბარბაროსებს ერთი თვე დასჭირდათ ყოველი უკრაინელის სულში ღრმა, მოუშუშებელი ჭრილობის დასატოვებლად. ასობით ნაწამები, ათასობით დანგრეული სახლი, წამება, გაუპატიურება, ბანალური ქურდობა – მსოფლიოს „მეორე“ არმიამ მთელი თავისი დიდებით გამოიჩინა თავი. ბუჩას, გოსტომელის, ირპინის, მოტიჟინის ტრაგედიები იქნება დოკუმენტური ფილმების, წიგნების, თეატრალური სპექტაკლების და რა თქმა უნდა, სისხლის სამართლის პროცესის წყარო ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში.
ერთ-ერთი ამბავი, რომელიც საბედნიეროდ კარგად დასრულდა, შინაურ კატას შეემთხვა, რვა წლის წითელ გიგანტს მეინ კუნის ჯიშის სახელად მაქს. ოდესა ალენა კუკურუზკამ, რომელიც ერთ წელის წინ საცხოვრებლად კიევის მახლობლად მდებარე პატარა სოფელში გადავიდა, რომლის სახელიც, რუსი ჯალათების წყალობით, ახლა მთელ მსოფლიოშია ცნობილი, უამბო თავისი საყვარელი დუმსკაიას უბედურების შესახებ.
”ჩვენ ვცხოვრობთ გოსტომელის აეროდრომიდან სამ კილომეტრში, ბუჩას ტყეში”, – ამბობს ის. ახლა ალენამ თავის წლინახევრის შვილთან ერთად ჩეხეთში იპოვა თავშესაფარი და აკანკალებს თებერვლის ბოლოს გახსენება.
,,როდესაც ღამე დაბომბვა დაიწყო, ელდა მეცა, უბრალოდ ლოგინზე ვიჯექი და არსად წასვლას არ ვაპირებდი. გონს ჩემმა ქმარმა მომიყვანა. ჩვენ შევთანხმდით, რომ ის წაგვიყვანდა ჟიტომირში და დაბრუნდებოდა უკან ნივთებისა და ჩვენი კატა მაქსისთვის. ერთი ზურგჩანთა ავიღე, ჩემი ქმარი მხოლოდ სპორტული კოსტუმით იყო. როცა კიევის ოლქის საზღვართან მივედით, მეზობლებმა დაიწყეს დარეკვა და თქვეს, რომ სოფელი იბომბებოდა და ჯარები შემოვიდა. მივხვდით, რომ უკან დასაბრუნებელი გზა აღარ გვაქვს“, – იხსენებს ალიონა.
მარტის დასაწყისში სოფელი ოკუპირებული იყო და ახალგაზრდა ქალის სახლში რუსმა სამხედროებმა დაიდეს ბინა.
“მაქსს ყოველთვის ერთი დღის სამყოფი საჭმელ-სასმელი აქვს, მაგრამ ვინაიდან არ ვბრუნდებოდით მეზობლებს ვთხოვეთ ფანჯრები მაინც ჩაემსხვრიათ, რომ კატა გარეთ გასულიყო. მეზობლებმა ვერაფერი ქნეს, იმიტომ რომ, ჩვენს ეზოში ჯავშანტრანსპორტიორი დააყენეს და სანგარი გათხარეს. მეზობლად მცხოვრები ბაბუა, რომელიც სარდაფში იყო გვირეკავდა და ახალ ამბებს გვიყვებოდა, მისი თქმით მაქსს რამდენჯერმე თვალი მოკრა სოფელში, ნამდვილად ის იყო, დასახლებაში წითური კატა მხოლოდ ჩვენ გვყავდა”,– ამბობს ალიონა.
მარტის ბოლოს უკრაინელმა სამხედროებმა ბუჩადან ოკუპანტები განდევნეს,, მსოფლიომ კი ,,რუსული ჩექმის კვალი“ დაინახა. ალისას ოჯახი სოფელში დაბრუნდა:
“მთელი სახლი დანგრეული და გაძარცვული იყო. ავეჯი უცენზურო წარწერებით გააფუჭეს, პირადი ნივთები კარადებიდან გადმოყრილი დაგვხვდა. ყველაფერი კართან ეწყო, ალბათ მოპარვას აპირებდნენ, მაგრამ დრო არ ჰქონდათ, წაღება ვეღარ მოასწრეს. საბავშვო ოთახში მესანგრეებმა ხელყუმბარით გაკეთებული ხაფანგი აღმოაჩინეს. მაქსის ძებნა დავიწყეთ, იმედი გვქონდა, რომ ცოცხალია, რომ მოხალისეებმა წაიყვანეს, რომლებიც შინაურ ცხოველებზე ზრუნავენ. 38 დღე ჯიუტად მჯეროდა, რომ ცოცხალი იყო. მტკიცებულებების გარეშე, იმის საწინააღმდეგოდ, რასაც ყველა წერდა, რომ ჩვენს სოფელში ჯოჯოხეთი იყო,“ – იხსენებს ალენა.
ერთი თვის წინ, ალენას ტელეფონზე, ბელარუსიიდან, უცნობი ნომრიდან ვიბერზე დაურეკეს.
“თქვენი კონტაქტები იყო გულსაკიდზე, ჩვენ არ ვიცოდით დარეკვისას, როგორი რეაქცია გექნებოდათ ბელარუსელებზე ამ ყველაფრის შემდეგ, რაც ხდებოდა”, – თქვა გოგონამ ტელეფონის მეორე მხარეს.
აღმოჩნდა, რომ მაქსი რუსებმა გაიტაცეს. კატამ 300 კმ-ზე მეტი გაიარა რუსული ჯავშანტექნიკით ბუჩასა და ირპინის მცხოვრებლებისგან მოპარული საყოფაცხოვრებო ტექნიკასთან ერთად. გომელის რაიონში მეინ კუნმა მოახერხა გაქცევა და ადგილობრივ მოსახლეობას შეაფარა თავი.
”თავდაპირველად მეგონა, რომ გამომიყვანეს, მაგრამ გოგონამ გამომიგზავნა მაქსის ფოტო და გულსაკიდი, რომლის უკანა მხარეს არის QR კოდი ჩემი კონტაქტებით,” – ამბობს ალენა.
ბელორუსი მოხალისეები დაეხმარნენ მაქსს ახალი ვეტერინარული პასპორტისა და ჩიპის გაკეთებაში – ცხოველის საზღვარგარეთ გაყვანა საბუთების გარეშე შეუძლებელია და საზღვარზე პოლონელ მოხალისეებს გადასცეს. ახლა საკმაოდ გაფითრებული და გაპარსული კატა (განსაცდელების დროს ცხოველს რაღაც წებოვანით ასველებდნენ) ჩეხეთის რესპუბლიკაში ოჯახს დაუბრუნდა.
„უცნაურია, მაგრამ სიტყვები, რომ კატა უკრაინიდანაა და ბუჩაში ვცხოვრობდით, კოდივით მუშაობდა: ფული არავის აუღია, ლუკაშენკოს გამო ბოდიში მოიხადეს პირველ შეხვედრაზე, იმის გამო, რომ ესე ხდება,“ – ამბობს ალენა.
წყარო: dumskaya.net
ავტორი
