“ერთი ლუკმას გვაძლევს, მეორე კი პირიდან გვაცლის!”

სოციალური დახმარების პროექტი, რომელიც 10 წელია მოქმედებს, მოსახლეობის შეჭირვებულ ფენას გარკვეულ შვებას აძლევს. 2015 წლის 1 მაისიდან, დახმარების მოხსნისა და დანიშვნის მეთოდოლოგია შეცვლილი სახით ამოქმედდა, თუმცა, არათუ შემცირდა, გაიზარდა უკმაყოფილოთა რიცხვი.

ახლახან ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭანიეთში მცხოვრებ ხათუნა და ავთანდილ ცინარიძეების ოჯახს, სადაც ორი მცირეწლოვანი ბავშვი იზრდება და მშობლები უმუშევრები არიან, სოციალური დახმარება მოუხსნეს. აღნიშნული ოჯახის შესახებ “გურია ნიუსი” არა ერთხელ წერდა და ხელისუფლების მხრიდანაც სხვადასხვა სახის დახმარებაც გაეწიათ. თუმცა, ოჯახის დიასახლისი ხათუნა ცინარიძე საუბრობს ბავშვებისთვის სასიცოცხლოდ აუცილებელ პურზე, რომლის ყიდვას ის ყოველი თვის განმავლობაში სწორედ სოციალური დახმარების სახით მიღებული თანხით ახერხებდა და უმთავრესი იმედი იყო ბავშვების გამოსაკვებად.

_ პირველ რიგში, საუბარი მინდა დავიწყო მადლობით და ნუ დამწყვეტთ გულს, არ ამოიღოთ. როცა მუნიციპალიტეტის გამგებელმა არა ერთი დახმარება გაგვიწია, როცა “გურია ნიუსის” მთავარი რედაქტორი ჩემს სახლში ვიხილე და ბავშვების მიერ თოვლის ბაბუასადმი მინაწერი სურვილი შეგვისრულეს _ გვიყიდეს სარეცხი მანქანა, თავი სიზმარში მეგონა. არ მინდა ამ დაუსრულებელ გაჭირვებაზე საუბარი, ნეტავ, სამუშაო იყოს…

მერე, ერთ დღეს მოვიდა სოციალური მომსახურების აგენტი და დახმარებაც მომიხსნეს… უფრო მოგვიანებით, ერთ-ერთი ტელევიზიიდან მოვიდნენ და ვისაუბრე ჩემი გასაჭირის შესახებ. ამასთანავე, დახმარებისთვის გულწრფელი მადლობა გადავუხადე ზემოთ ნახსენებ ადამიანებს, თუმცა, სიუჟეტი ისე გავიდა, ჩემი მადლიერება ორი სიტყვითაც არსად ახსენეს და წარმომაჩინეს მხოლოდ მოწუწუნე ადამიანად, რომელიც დახმარების მოხსნისთვის წუხს… რატომ ხდება ასე, რომ ადამიანების ერთი ნაწილი ლუკმას პირში გვიდებს, ბავშვებს მაზრდევინებს, მეორე ნაწილი კი ამ ლუკმას პირიდან გვაცლის?

გვიხაროდა, რომ წამოგვეშველნენ, სახლის ასაშენებლად გვაჩუქეს როგორც ცემენტის, ისე ხის მასალა. თუმცა, ყოველდღიური პურის ფულის შოვნა ძალზე ჭირს და ერთჯერადად მოწეული არც ისე დიდი საოჯახო შემოსავალი, მხოლოდ ერთ ჯერზე გვყოფნის. მიკვირს, რატომ ვერ ხედავს ამას სოციალური აგენტი? უფრო კი მგონია, დავალება აქვს მიღებული, რომ როგორმე მაღალ ქულებს მოარგოს ჩვენი გასაჭირი და არა პირიქით, ვერაფრით გავიგე, რას ემყარება სოციალური დახმარების დანიშვნის მეთოდოლოგია, _ ამბობს ხათუნა ცინარიძე.

ცინარიძეების ოჯახი პატარა ხის ფიცრულში ცხოვრობს. რამდენიმე წლის წინ ისინი აქ საცხოვრებლად მაღალმთიანი ლეჩხუმის ერთ-ერთი სოფლიდან გადმოვიდნენ. დღემდე სოციალურ შემწეობას იღებდნენ და ფაქტობრივად, ფულის ერთეული მათ ოჯახში მხოლოდ ამ დახმარების სახით შედიოდა.

ხათუნა ცინარიძე ამბობს, რომ ერთი თვის წინ ოჯახში მოსულმა აგენტმა მათი კარმიდამო დაათვალიერა. აღწერა შინამეურნეობა, რაც სეზონზე 60 კილოგრამამდე თხილს შეადგენს _ ჰყავთ ერთი ძროხა, რომელიც ახლა, დახმარების შეჩერების შემდეგ, მათთვის ბოლო იმედად იქცა. სულ 1000 კვ. მ. ფართობსაც არ შეადგენს მათი საკარმიდამო ნაკვეთი, სადაც ახალგადმოსული ოჯახის პირობაზე, ბევრი არც ხეხილია და არც სხვა შემოსავლიანი კულტურა _ აქვთ მხოლოდ ახალი ნარგავები.

_ რა კრიტერიუმებით იანგარიშა ჩვენი შემოსავალი, არ ვიცი. განცხადებას ხელი კი მოვაწერე, მაგრამ დეტალურად არ გავცნობივარ _ ვენდე. თვითონ თუ იცხოვრებს ჩემნაირ პირობებში, ორი მცირეწლოვანი ბავშვით, 60 კილოგრამი თხილის და ერთი ძროხის ამარა, რაც მას ამ ქოხში უდიდეს შემოსავლის წყაროდ მოეჩვენა და 66 ათასი ქულა მოგვანიჭა? თუ სადმე სამუშაო იქნება, სიხარულით დავსაქმდებით, ვიმუშავებთ მეც და ჩემი მეუღლეც, ახალგაზრდები ვართ, რად მინდა წუწუნი და სულ განცხადებით სირბილი? მაგრამ ბავშვებს რა ვუყო, შეიძლება მშვიდად მოისმინო, როცა გეტყვის, მშიაო? _ ამბობს ის.

ჩვენ დავუკავშირდით სოციალური მომსახურების სააგენტოს გურიის სოციალური მომსახურების სამხარეო ცენტრის უფროსს, თინათინ ლომჯარიას. მან გვითხრა, რომ ცინარიძეების ოჯახის შესახებ ინფორმირებულია და უახლოეს მომავალში მათზე იზრუნებენ:

_ ჩვენ ეს ოჯახი შევიყვანეთ დასასაქმებელთა სიაში. მალე შევძლებთ, სამუშაო ადგილის მიცემას. ახალგაზრდა ცოლ-ქმარია, ვესაუბრეთ მათ და გაუხარდათ კიდეც.

ხათუნა და ავთანდილ ცინარიძეები ადასტურებენ, რომ მათ სამსახურს შეჰპირდნენ, ოღონდ ეჭვი ეპარებათ, რომ ეს უახლოეს მომავალში მოხდება:

_ სეზონურად თურქეთში დავდიოდი სამუშაოდ და იმის შიში მქონდა, დახმარება არ მოეხსნათ. ახლა არ წავსულვარ და მაინც მოგვიხსნეს. თურქეთში ვმუშაობდი და აქ არ ვიმუშავებ? ოღონდაც რაიმე გამოჩნდეს, სტაბილური ხელფასი რომ მქონდეს და შვილებს სამყოფი პური და შაქარი მივუტანო. სახლს, როცა იქნება, ავაშენებთ, გვეხმარებიან, ყველას მადლიერი ვართ, მაგრამ უპირველესი ბავშვებისთვის საზრდოს მიცემაა და სანამ პურის ფული ჭირს, არ გვაქვს სამუშაო, იძულებული ვართ, სულ საშველი ვეძებოთ, _ გვითხრა ავთანდილ ცინარიძემ.