დღეს მორიგ სახალისო მოგონებებს წარმოგიდგენთ. თავდაპირველად სიტყვას ბატონ ჯემალ ზეინკლიშვილს გადავცემ, რომელიც თბილისის „დინამოს“ მდიდარი ისტორიიდან ერთ „ისტორიას“ გაიხსენებს. ეს შემთხვევა ქართული ფეხბურთის „სტაჟიანმა“ გულშემატკივრებმა კარგად იციან, მაგრამ შეიძლება ახალი თაობის ფეხბურთის თაყვანისმცემლებს გაგონილი არ ჰქონდეთ.
„1964 წელს ტაშკენტის ფინალის დღეა, 18 ნოემბერი და ბაზაზე ყველას ცხვირ-პირი ჩამოსტირის, ყველა შეშინებული და დაძაბულია, ხუმრობა ხომ არ არის – თბილისის “დინამოს” არსებობის ისტორიაში პირველად გაგვიჩნდა შანსი ოქრო მოვიგოთ და თანაც ვისთან – მრისხანე მოსკოვის “ტორპედოა” მეტოქე! მინდა ბიჭები ფინალის წინ გავამხიარულო და სტრესი მოვუხსნა. დავუძმაკაცდი ბაზის უზბეკ ყარაულს, გავიგე, იქვე ვირების საშენი ყოფილა, დავუძახე ჩემს განუყრელ ჩიკის (ბორია სიჭინავას) და “დინამოს” ფორმაში ჩაცმულები წავედით ვირების სადგომში!
გზაში ჩიკი ტვინს მიბურღავს – რად გინდა ვირიო! არაფერი მითქვამს, ავარჩევინე ბორიას ერთი კარგი შესახედაობის ვირი, შეაჯდა ახმახი სიჭინავა და სანამ კარებამდე მივიდნენ, ვირი ჩაიკეცა – თურმე დედალი გამძლე ვერ ყოფილა! ახლა მამალი ვირი უნდა ვიყიდოთ! როგორც იქნა, ავარჩიეთ, გადავიხადე 60 მანეთი, ბორიას აღარ ვენდე – შევჯექი მე ზედ უკუღმა, ბორიამ კუდზე ხელი წაავლო და ისე მივედით ბაზის ტერიტორიამდე!!!
გაიღო კარები და მთელი “დინამო” ჩვენსკენ წამოვიდა, ყველა წაიქცა სიცილით, ვიღას ახსოვდა მოსკოვის “ტორპედო” და ფინალი? ყველაზე მეტს ჩვენი მწვრთნელი გავრილ კაჩალინი იცინოდა!
რამდენიმე საათში გავედით თავისუფლად მოედანზე და ბდღვირი ვადინეთ “ტორპედოს”! თურმე მთელი პირველი ტაიმი ბიჭები კიდევ იცინოდნენ, როცა ჩემი ვირი აგონდებოდათ! დამავიწყდა მეთქვა, რომ ის ჩვენი გადამრჩენელი ვირი იმ ჩემს ახალდაძმაკაცებულ უზბეკ ბაზის ყარაულს ვაჩუქე – გადაირია კაცი სიხარულით და იმდენი მლოცა, გვიწია კიდეც ფინალში…“
ნება მომეცით, კიდევ ერთი საფეხბურთო მოგონება შემოგთავაზოთ. ჩვენი მომდევნო სტუმარი თბილისის „სინამოს“ ყოფილი მოთამაშე დავით მუჯირი იქნება.
„გასული საუკუნის ოთხმოციანი წლებია. კახეთში მეგობარ გელა ნადირაშვილს ვეწვიეთ სტუმრად მე, ნოდარ ხიზანიშვილი და ოთარ გაბელია მეუღლეებითურთ.
ქეიფი გვიანობამდე გაგრძელდა. ღამის 2 საათზე მოულოდნელად ავტყდი – თელავში უნდა გადავიდე მოყვრებთან – გინდათ თუ არა-თქო. ბევრი მიშალეს, მაგრამ მთვრალი გურულის გადარწმუნება ასე ადვილია?! ქალებს უკვე ეძინათ. ნოდარ ხიზანიშვილი მომიჯდა გვერდით. არც ოთარ გაბელია აღმოჩნდა წინააღმდეგი, “სადაც თქვენ, მეც იქო” და “ჩაესვენა” უკანა სავარძელში.
ნახევარ საათში მთელი სამოყვრო ჩემი მანქანის სიგნალის ხმამ გააღვიძა:
– ჰეეეი, მასპინძელო! მოვიდა თქვენი საყვარელი სიძე! – ვიძახი ომახიანად. დიდხანს არც გავჩერებულვართ. არც ოჯახში შევედით, იქვე, მანქანასთან გამოიტანეს პურმარილი. მანქანაში მაგნიტოფონი მაქვს ჩართული და ბოლო ხმაზე აწეული. გუგუნებს იქაურობა. როგორც მივედით, ისევე მალე გამოვბრუნდით. მე და ნოდარმა კი შევსვით ოთხ-ოთხი სავალდებულო სადღეგრძელო, გაბელიას საერთოდ არ დაულევია ერთი უმარტივესი მიზეზის გამო… ეძინა… გზაში დაგვათენდა.
მეორე დღეს, გავიღვიძეთ.
– როგორ ხარ? – ვეკითხები ეზოში გამოსულ ოთარს. ხმას არ იღებს.
– როგორ ხარ, როგორ?! – გავუმეორე. მაგრამ ახლაც უშედეგოდ. არ იღებს ხმას და იღიმება კეთილად:
– რა მოუვიდა ამას? – გადავხედე ხიზანიშვილს.
– რა ვიცი მე! – აიჩეჩა მხრები, თუმცა მალე “მიხვდა”:
– ბიჭო – მეუბნება – როგორ გიპასუხებს ეგ კაცი. დაგავიწყდა, მეგრელი როა? მეგრულად უთხარი.
იცოცხლე, დავატრიალე მეგრული კითხვები, მაგრამ კვლავ უშედეგოდ. გაბელია ხმას არ გვცემს.
როგორც იქნა მივხვდით. უკანა სავარძელზე რომ ეძინა, თურმე თავი მაგნიტოფონის დინამიკზე ედო და ძილში “გამოყრუებულა”. შევუდექით მკურნალობას თბილისში. ექიმმა გვითხრა საშიში არაფერია, დრო უნდა და გაუვლისო. დავმშვიდდით, მაგრამ მთავარმა მწვრთნელმა ერთი კალენდარული მატჩი გამოატოვებინა – მაყურებლის ხმას მაგი ვერ გაიგონებს და კარში დგომის დროს რომ ჩაეძინოს დავიღუპებითო.“
„სახალისო მოგონებების“ მომდევნო სტუმარი ვეტერანი ფალავანი, საერთაშორისო კატეგორიის არბიტრი ჯუმბერ დავლიანიძე იქნება. ერთხელ ბატონ ჯუმბერს პოლონეთის ქალაქ ლოძში ყოფნა მოუწია. ეს „ისტორია“ ერთ-ერთ იქაურ რესტორანში განვითარდა.
„პოლონეთის ქალაქ ლოძში ტრადიციული დიდი საერთაშორისო ტურნირი ტარდებოდა თავისუფალი ჭიდაობაში. ამ შეჯიბრებაზე საქართველოს მოჭიდავეთა დელეგაციას მე ვხელმძღვანელობდი.
მძიმე წონაში ჩვენი გუნდის ინტერესებს მსოფლიო თასის მფლობელი და ევროპის ჩემპიონი ნოდარ მოდებაძე იცავდა.
ჩვენმა ფალავანმა თანმიმდევრობით დაამარცხა ოლიმპიური თამაშების ვერცხლის პრიზიორი, პოლონელი სანდურსკი, უნგრელი ევროპის ჩემპიონი ბალა, რუმინელი მსოფლიო ჩემპიონი შიმონი და შეჯიბრების დამთავრებამდე ერთი დღით ადრე პირველი ადგილი გაინაღდა.
საღამოს სასტუმროში ვახშმობის შემდეგ მე და ნოდარი მასპინძლებმა ღამის “სტრიპტიზ ბარში” დაგვპატიჟეს.
შუაღამისას, მიმზიდველმა ქალბატონმა ურიკაზე დამაგრებულ-დამონტაჟებული ვარდებით სავსე კალათები შემოაგორა.
ნოდარი გამარჯვებისგან გამოწვეულ ეიფორიაშია. სულ არ დაგიდევთ სადაა და სად ზის და თავის გამარჯვების აღსანიშნავად თითოეულ იქაურ ქალბატონს (ბარში ვინც იმყოფებოდა) თითო ვარდი “შეუძინა” “ოტ გრუზინსკავა ბარცა”.
რაც ზლოტები და დოლარები ჰქონდა პირწმინდად იქ დაატოვებინა “ურიკიანმა” ქალმა.
რაღაც თანხა მეც დავუმატე თორემ აშკარად “ვიწვებოდით”, რადგანაც თურმე იქ თითო ვარდი ღამის ბარში, ქუჩასთან შედარებით 10-ჯერ მეტი ღირდა.
ჩაშხამდა ის ჩემპიონობა. რაც სახლიდან “საყიდლები” დააბარეს სულ ვარდებში “დაიფშვნა”. მეორე დღეს მეხვეწებოდა, “თბილისში ეს იაღლიში არ წამოგცდეს, ვითომ ფული გზაში დამეკარგაო”.
„მოგონებებს“ მორაგბე ნოდარ ლიპარტელიანი დაასრულებს, რომელიც სპორტის ამ სახეობის ე. წ. „კულუარულ შემთხვევას“ გაიხსენებს.
„რაგბი ბალეტი არაა. ყველაფერი მოდის, კვანტი, მოგვერდი, ჩავლება, ძიძგილაობა, სალტო… სხვანაირად რაგბი რა რაგბია?! არც ჩარტყმა-დარტყმაა გამორიცხული გახურებული თამაშის დროს.
ერთ შემთხვევას მოგიყვებით. ერთი მოწინააღმდეგე გუნდის 28-ე ნომერმა “თვალში ამომიღო” და სადაც წამეწეოდა მირტყამდა (კონსპირაციულად, მსაჯს რომ არ შეემჩნია, რა თქმა უნდა). სამჯერ ისეთი მითავაზა სახეში რომ თვალებიდან სულ ნაპერწკლები ვყარე. სახე აღარ მივარგოდა. საზღვარი ხომ აქვს ყველაფერს? ერთ შეჭიდებაში გამოუყვია თავი ხვლიკივით და… მაშინ ვისარგებლე და – გეფიცებით ყველაფერს, ერთხელ ჩავაფეთე იმ ხვლიკ როჟაში. ჩავაფეთე და შეჭიდებაც დაიშალა… გაიშალა, მაგრამ რად გინდა ეს დარჩა უძრავად…
მოცვივდნენ სანიტრები და სასწრაფოში გააქანეს.
შესვენება გვაქს. მოვარდა იმ კაცის მწვრთნელი და კითხულობს:
– სად წაიყვანეს? რომელ საავადმყოფოში იქნება?
არავინ არ გასცა პასუხი. ბოლოს, რომ აღარ მოგვეშვა, ერთ ჩემს თანაგუნდელს წამოსცდა:
– სვანი რო ლეწავს, იმას საავადმყოფოში რა უნდა, ალბათ მორგში იქნებაო.
მიიხედ-მოიხედეს, მაგრამ ჩემზე ეჭვი ვერავინ მოიტანა. მარტო მე კი არ ვარ სვანი ნაკრებში…“
