ხვნა-თესვის სეზონი გურიაში დასასრულს მიაუხლოვდა. თუმცა, ბევრი არც არაფერი დახნულა და დათესილა _ მარჩენალ მიწა, როგორც გურულები მწარედ ხუმრობენ, „სასვენიაზე გაუშვეს“.
მზარდი გასაჭირი, უფულობა, საწვავის სიძვირე გახდა მიზეზი იმისა, რომ საყანე ფართობების 80%-ზე მეტი დაუთესავი დარჩა!
„მათ , ვინც სტატისტიკას აკეთებს და ხშირად დადიან სოფლებში, რომ „ნათელი “ სურათი დახატონ, რა მდგომარეობაა სოფლის მეურნეობასა და ზოგადად რა შედის გლეხის ბეღელში, გააგებინეთ ეს ამბავი…“ – ამბობენ ჩვენთან სოფლების რიგითი მცხოვრებლები.
რაკი დიდია ინტერესი და ხალხი შეწუხებული და ნირწამხდარია არსებული მდგომარეობით, „გურია ნიუსმა“ გადაწყვიტა, თითოეული სოფლის მიხედვით გავაცნოთ ჩვენს მკითხველებს, თუ რომელი სოფელი რა რაოდენობის მიწას ფლობს და აქედან რამდენი დარჩა დაუხნავ- დაუთესავი.
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ გურიანთაში, ადგილი, რომელიც „გურიანთის მერედ“ არის ცნობილი, ადგილობრივ მკვიდრთა საკუთრებაში 45 ჰა-მდე – სათეს მიწას აერთიანებს. ამდენივე აქვს საყანე ფართობების ზოლ ლეკიანშიც.
ჩვენი ინფორმაციით, აღნიშნულ სოფელში 30-მდე კომლმაც ვერ დათესა საყანე ფართობი.
როგორც ცნობილია, წელს ათასი კვ. მ. მიწის ფართობის დახვნა 70 ლარი ღირდა, ხოლო ამდენივე ფართობის გათოხნა, (თუკი მუშა ხელის დაქირავებაა საჭირო), 60 ლარი.
_რატომ დავთესო? რით დავთესო? არ შევჭამ მჭადს. თუ მექნება ფული, ისევ პურს ვიყიდი, ღორს და ქათამს, თუ გაჭირდა, თავს დავანებებ. სხვა რა გზა გვაქვს? გისმენს ვინმე ან ეცოდები ვინმეს თუ? _ ყველგან , ყველა სოფელში წააწყდებით ასეთ საუბარს.
„გურია ნიუსი“ სოფელ გურიანთაში, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის მერის წარმომადგენელს, გია ფასიეშვილს ესაუბრა:
_დიახ, მართალია. საყანე ფართობების 80 % დაუთესავი დარჩა. ტრაქტორისტები ნისიად დახვნის კატეგორიულად წინააღმდეგი წავიდნენ. მოლაპარაკება რომ გადაწყვიტეს, საყანე ფართობში ოცი ადამიანი ჩამოვიდა და აქედან ერთს ჰქონდა ფული. 19 უფულოდ მოვიდა! ნისიად დახვნას ითხოვდნენ. ტრაქტორისტებმა შემომთავაზეს, მე ჩავდგომოდი ხალხს თავდებად და ამეღო პასუხისმგებლობა. რანაირად უნდა დავთანხმებულიყავი? სულ ცოტა, 35 ათასი ლარის გადახდა რანაირად უნდა მეტვირთა? თავად ტრაქტორისტები ამბობენ, რომ 5-6 წლის წინანდელი ვალი ახლაც აქვთ აუღებელი. რა მექნა? ვერ წავალა ასეთ რისკზე, _ გვითხრა ფასიეშვილმა.
გურიანთაში გვითხრეს ისიც, რომ მსგავსი გასაჭირი 90-იან წლებშიც არ ახსოვთ.
_როცა მართლა გასაჭირი იყო, გურიანთაში დღე-ღამეში ორი ტონა სიმინდი იფქვეოდა. აქ მაშინ წისქვილი ელექტროენერგიაზე მუშაობდა. სილაურიდან და სხვა მთიანი სოფლებიდან აქ ჩამოჰქონდ ხალხს სიმინდი დასაფქვავად. თესავნენ ყანებს და ჰქონდათ შესაძლებლობა, რომ ყველა ოჯახს თავისი სარჩო ჰქონოდა. ახლა ამასაც მოვესწარით, რომ სოფელში 20 ოჯახი ძლივს ახრხებს ყანის დათესვას, – ამბობენ ადგილობრივი მცხოვრებლები.
ავტორი
