როდესაც ფრენსის ფორდ კოპოლა “ნათლიას” მესამე ნაწილის გადაღებას აპირებდა, მთავარი როლის შემსრულებელმა ალ პაჩინომ ჰონორარის სახით შვიდი მილიონი დოლარი მოითხოვა. რეჟისორი განსრისხდა და დაემუქრა პაჩინოს, სცენარს გადავწერ და სურათს დავიწყებ მაიქლ კორლეონეს დასაფლავებითო. რა გაეწყობოდა, მსახიობი ხუთ მილიონ დოლარს დასჯერდა. თავის დროზე კი ნათლიას პირველ ნაწილში მონაწილეობისათვის მას მხოლოდ 35 ათასი დოლარი გადაუხადეს. თუმცა მაშინ ფილმში მისი ყოფნა არყოფნის საკითხი კითხვის ნიშნის ქვეშ იდგა, რადგან კოპოლას გარდა არავის სურდა კორლეონეს როლში ყველასათვის უცნობი, ქონდრისკაცი პაჩინოს, ასე ეძახდნენ მას სტუდიის მესვეურები, ნახვა. მაგრამ რეჟისორმა თავისი გაიტანა და დაამტკიცა რომ მისი არჩევანი სწორი იყო. ალ პაჩინომ შექმნა ყველა დროის ერთ_ერთი ყველაზე ცნობილი განგსტერის სახე და მისი მეტამორფოზა ომის გმირიდან ცივსისხლიან მაფიის ბოსამდე განსაცვიფრებელ ეფექტს ახდენს. ასეთი რამ მხოლოდ დიდ დრამატულ მსახიობებს ძალუძთ. “ამერიკაში მცხოვრებ ყოველ იტალიელს ამერიკული ოცნების გამო მსხვერპლის გაღება მოუხდა. ყოველივე ამან მაიქლში, დაკარგული თაობის წარმომადგენელში, მოიყარა თავის და ის ტრაგიკულ პიროვნებად აქცია.”_ასე ახასიათებდა თავის გმირს პაჩინო. აღსანიშნავია, რომ ეს როლი მისთვის ზედგამოჭრილი თუნდაც იმიტომ არის, რომ პაჩინოს ერთი ბაბუა წარმოშობით კორლეონედან იყო. კარიერაში აღმასვლას იგი პირველ რიგში კოპოლას უნდა უმადლოდეს, თუმცა როდესაც ამ უკანასკნელმა კაპიტან ვილარდის როლი შესთავაზა თავის შედევრში “ჩვენი დღეების აპოკალიფსი’, პაჩინომ უარით გაისტუმრა იგი და განცხადა” მე ყველაფერს გავაკეთებ ფრენსისთვის, მაგრამ მასთან ერთად ომში არ წავალ!”
მაიქლ კორლეონეს როლმა ალ პაჩინოს ოსკარის ნომინაცია მოუტანა. როგორც თვითონ იხსენებდა “ნათლიას” წარმატება მისთვის შოკის ტოლფასი აღმოჩნდა. ამიერიდან მას შეეძლო უფრო ადვილი და მაღალანაზღაურებიანი როლები მოეთხოვა. მაგრამ ყველას გასაკვირად, პაჩინო არჩევანს ძალზე რთულ პროექტებზე აკეთებდა. როგორიცაა ჯერი შაცბერგის მიერ 1973 წელს დადგმულ ფილმში “საფრთხობელა”, სადაც მან ითამაშა მაწანწალას როლი და კარდინალურად საწინააღმდეგო სახე შეგვთავაზა ვიდრე ნათლიაში. პაჩინოს სიტყვებით მისი გმირი დაბნეული და ოდნავ სასაცილოცაა, მას სჭირდება ვინმეს ძლიერი მხარი, დასაყრდენი, რადგან თვიონაც არ იცის ვინ არის და რა უნდა”. ასეთი დასაყრდენი კი ჯიმ ჰექმენი აღმოჩნდა. ოთხი წლით ადრე გადაღებული “შუაღამის ქაუბოის” შემდეგ ეს ყველაზე დასამახსოვრებელი კინოდუეტი იყო. შეგახსენებთ, რომ “ქაუბოიში” მთავარ როლებს ჯონ ვოიტი და დასთინ ჰოფმანი ასრულებდნენ. აღსანიშნავია, რომ კარიერის დასაწყისში პაჩინოს ხშირად ამსგავსებდნენ ჰოფმანს და გარკვეულწილად ეს ხელს უშლიდა მას.
პაჩინო ბრწყინვალეა სიდნი ლუმეტის “სერპიკოში”, სადაც მოთხრობილია რეალურად არსებული ნიუ-იორკელი პოლიციელის ამბავი, რომელიც პოლიციაში გამეფებულ კორუპციას ებრძვის. პაჩინომ იგი დაგვიხატა როგორც ძლიერი პიროვნება, რომელსაც უყვარს სიცოცხლე და ტკბება მით. მისი თამაში ეს არის გრძნობების თავბრუდმახვევი კალეიდოსკოპი. მაყურებელს გულთან ახლოს მიაქვს ამ უცნაური, ჰიპივით ჩაცმული სამართლიანობის მანიით შეპყრობილი გმირის ქმედებანი. ერთხელ გადაღებებისას იგი ისე შევიდა როლში რომ მან ქუჩაში მოძრაობის წესების დამრღვევი მძღოლი გააჩერა და დაპატიმრებითაც დაემუქრა. ასევე ძლიერი როლია “თაკარა შუადღე”, სადაც მან განასახიერა რეალური პიროვნება, ისტერიული ჰომოსექსუალი ბანკის მძარცველი, რომელიც ცდილობს ფულის შოვნას რათა მისმა პარტნიორმა სქესი შეიცვალოს.
მიუხედავად კინოში მიღწეული უაზარმაზარი წარმატებისა ალ პაჩინოს პირველი და ყველაზე დიდი სიყვარული ეს თეატრია. თეატრიდან დაიწყო მან მოღვაწეობა და დღემდე არ უღალატია მისთვის. მისი ყველაზე საყვარელი დრამატურგი უილიამ შექსპირია. “მე შექსპირს ბობოქარი ვნებების გამო ვაფასებ”_ამბობს ალ პაჩინო. 1996 წელს მსახიობმა ამ დიდი ინგლისელს დოკუმენტური ფილმი “რიჩარდის ძებნაში” მიუძღვნა.
როგორც ბევრ მსახიობს მასაც მძიმე ბავშვობა ჰქონდა, მშობლები ადრე დაშორდნენ ერთმანეთს. პატარა ალფრედო თავის ნებაზე იყო მიშვებული. ერთხელ იგი პოლიციამ დააპატიმრა იარაღის უკანონო შენახვისთვის. ალ პაჩინო ბავშვობიდანავე მსახიობობით იყო გატაცებული. ყოველი ფილმისა თუ პიესის ნახვის შემდეგ სახლში ართობდა ნათესავებს ნანახის მიბაძვით. 1966 წელს მან ჩააბარა ლეგენდარულ ექთორს სთუდიოში, სადაც მას ასწავლიდა ლი სთრასბერგი, რომელმაც არა ერთი დიდი ამერიკელი მსახიობი გამოზარდა. მათ შორისაა მარლონ ბრანდოც, რომელმაც თავის დროზე ჩაუნერგა პაჩინოს რწმენა, რომ იგი მაიქლ კორლეონეს როლს დაძლევდა.
ალ პაჩინო ყოველთვის სიფრთხილით ირჩევს როლებს. მიუხედავად ამისა ასეთ დიდ მსახიობსაც ჰქონდა ჩავარდნები: “ქრუიზინგი”, “ავტორი! ავტორი!” და “რევოლუცია”_ეს სხვადასხვა წლებში გადაღებული ფილმებია. “რევოლუცია” ყველა დროის ერთ_ერთ ყველაზე ცუდ ფილმად არის მიჩნეული. ამ ჩავარდნებისა და საშინელი რეცენზიების გამო მსახიობი ხუთი წლით ჩამოშორდა კინემატოგრაფს და სცენას დაუბრუნდა. ამ ხნის განმავლობაში მან ერთი ფილმიც დადგა, რომელიც რატომღაც ეკრანებზე არ გამივიდა. 1989 წელს კი ალ პაჩინო ტრიუმფით დაუბრუნდა ეკრანს ბრწყინვალე თრილერით “სიყვარულის ზღვა”. მას მოჰყვა ფილმები “გლენგერი გლენ როსს”, “ფრენქი და ჯონი”, რომელიც დააგვირგვინა “ქალის სურნელმა”, სადაც მან შექმნა ბრმა გადამდგარი სამხედროს როლი, რომელიც ზედგამოჭრილი იყო მისთვის. ეს ფილმი ამავე სახელწოდების იტალიური ფილმის რიმეიქია, სადაც მთავარი როლი ვიტორიო გასმანმა შეასრულა. მის ფილმებში ხშირად მოისმენთ მსახიობის მონოლოგებს და ერთი ასეთი დაუვიწყარი და ფეთქებადი მონოლოგი შედგა “ქალის სურნელის” ეპილოგში, სადაც პაჩინოს გმირი წარმოთქვამს სიტყვას ქრის ო’დონელის დასაცავად. ამ როლისთვის მან ოსკარი დაიმსახურა მამაკაცის საუკეთესო როლის შესრულებისათვის. იმ წელსვე იგი წარდგენილი იყო აგრეთვე მამაკაცის მეორეხარისხოვანი როლისთვის ფილმში “გლენგერი გლენ როს”.
პაჩინოს სტატუსს გამყარება არ სჭირდებოდა მაგრამ ოსკარმა თავისი საქმე მაინც გააკეთა. ყოველ შემთხვევაში ფინასურად მაინც. “მადლობა ღმერთს მღებავი არა ვარ და არ მიჭირს. ჩვენს პროფესიაში ერთი საიდუმლო არსებობს_რაც უფრო სუსტია სცენარი, მით უფრო მეტ თანხას გთავაზობს პროდიუსერი. ეს უდავო ჭეშმარიტებაა”. და მაინც იგი ისევ სიფრთხილით ირჩევს ყველა როლს და მის მიერ განსახიერებული სახე საყურადღებო და საინტერესოა, შეგახსენებთ რამდენიმე მათგანს: განგსტერი ბრაიან დე პალმას “კარლიტოს გზაში”, სხვათაშორის, ეს მისი მეორე ნამუშევარია ამ რეჟისორთან. პირველი იყო “ნაიარევი სახე”. “დონი ბრასკო”, “მერია”, “ეშმაკის ადვოკატი”, ”ამნეზია” თუ “შერკინება” სადაც იგი გამოჩნდა დიდი ხნის ეკრანულ მეტოქესთან, რობერტ დე ნიროსთან ერთად.
ინტერვიუებში პაჩინო აცხადებდა, რომ წლოვანებასთან ერთად იმატა როლებმაც, საითაც ცოტა ხნის წინ არც კი გაიხედავდა, მაგრამ ხშირად ესა თუ ის პერსონაჟები მის სულიერ მდგომარეობას ზუსტად პასუხობენ. ზოგჯერ ეჩვენება რომ გმირი მისგან ძალიან შორსაა, მაგრამ მერე ირკვევა რომ ეს საუკეთესო როლი უთამაშია. ”ერთადერთი, რაც ზუსტად ვიცი ისაა, რომ რეჟისორობა არ მინდა. არაა ეს საჩემო საქმე. მე ვიცი როგორ ვითამაშო ვნება და სწორედ ასეთი პერსონაჟებისაკენ მივილტვი. ზოგჯერ კი სულის მოსათქმელად დეტექტივებში თამაშზე ვთანხმდები. იქ დიდი ფილოსოფია არ არის საჭირო”.
ალ პაჩინო სიცოცხლეშივე იქცა ლეგენდად, მას ყველა დამწყები მსახიობი ბაძავს, ყველას უნდა იყოს პაჩინო. მაგრამ იგი ერთადერთი და განუმეორებელია.
