რატომ არიან დაკრძალული მიცვალებულები ზუსტად 2 მეტრის სიღრმეზე, ცოტამ თუ იცის. ბოლოს და ბოლოს, ძირითადად ადამიანებს აინტერესებთ დაკრძალვის ნიშნები, რა ემართება სხეულს სიკვდილის შემდეგ და არის თუ არა სოკვდილის შემდგომი სიცოცხლე. მაგრამ კითხვა, რომელიც ეხება საფლავის სიღრმეს, ყურადღების გარეშე რჩება. უფრო მეტიც, ცოტამ თუ იცის, რამდენად ღრმა უნდა იყოს ის.
როგორც წესი, ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა შეიძლება ეკლესიაში ან წმინდა წერილში, რადგან დაკრძალვის საკითხებს სწორედ სასულიერო პირები აგვარებენ. თუმცა, ფაქტობრივად, მიზეზი სულ სხვაა და საერთოდ არ არის დაკავშირებული ეკლესიასთან.
მიცვალებულთა 2 მეტრის სიღრმეზე დაკრძალვის ტრადიციის ისტორია
ისტორიულად ისე მოხდა, რომ წინაპრებს დაკრძალვის ჰქონდათ საკუთარი ტრადიციები. ისინი რადიკალურად განსხვავდებოდნენ თანამედროვეებისგან, რადგან უმეტეს შემთხვევაში ადამიანები წარმართები იყვნენ. აქედან გამომდინარე, საფლავის სიღრმე და მიცვალებულის დაკრძალვა მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდა. უფრო მეტიც, ხშირად იყენებდნენ სამარხებს.
ყველაფერი შეიცვალა ქრისტიანობის მოსვლასთან ერთად. მას შემდეგ დაკრძალვის რიტუალები თანამედროვეს დაემსგავსა. თუმცა 2 მეტრიანი სტანდარტი ჯერ არ არსებობდა. და ის გამოჩნდა შორეულ მე -17 საუკუნეში.
ეს მოხდა 1655 წელს ინგლისში, რის შემდეგაც ეს ტრადიცია სხვა ქრისტიანულ ქვეყნებშიც გავრცელდა. ამ დროს ინგლისი გაანადგურა ბუბონურმა ჭირმა, რომელიც წარმოუდგენელი სისწრაფით ვრცელდებოდა.
ინფექციის გავრცელების თავიდან აცილების მიზნით ადგილობრივმა ხელისუფლებამ არაერთი კანონი მიიღო, მათ შორის კანონი ცხედრების 2 მეტრის სიღრმეზე დაკრძალვის შესახებ. ეს კანონი მოქმედებდა მთელ ინგლისში.
სწორედ ამ დროიდან გაჩნდა ფრაზა „6 ფუტით ქვემოთ“, რადგან 6 ფუტი უდრის 2 მეტრს.
მიუხედავად იმისა, რომ ამ ტიპის დაკრძალვა თავდაპირველად მხოლოდ ინგლისში იყო ტიპური, ეს ტრადიცია სწრაფად გავრცელდა სხვა ქვეყნებში. და ეს გასაკვირი არ არის, რადგან მე-17 საუკუნეში ჭირი იყო მთელი ევროპის მთავარი დაავადება, ამიტომ მის შესაჩერებლად ნებისმიერი საშუალება მისასალმებელი იყო.
მიუხედავად იმისა, რომ უკვე მრავალი საუკუნე გავიდა, ეს ტრადიცია დღესაც აქტუალური რჩება. ექსპერტები ამბობენ, რომ ეს სიღრმე ყველაზე ოპტიმალურია. ყოველივე ამის შემდეგ, თუ მას 2 მეტრზე ქვემოთ დამარხავთ, მაშინ წყალქვეშა ნაკადებმა შეიძლება დააზიანოს იგი. ამ შემთხვევაში ყველაზე საშიში შეიძლება იყოს კუბოს მიწიდან ამოგდება, რაც არც თუ ისე სასიამოვნოა.
თუ საფლავებს 2 მეტრზე ნაკლებს თხრიან, მაშინ არსებობს შესაძლებლობა, რომ გარეულმა ცხოველებმა სხეულს შეურაცხყოფა მიაყენონ, რადგან მასთან მისვლა რთული არ იქნება. და მიუხედავად იმისა, რომ არ არსებობს კონკრეტული კანონი, რომ საფლავი უნდა იყოს ზუსტად 2 მეტრის სიღრმეზე, ასეთი სტანდარტი უკვე ხალხურ ტრადიციად იქცა.
ერთადერთი გამონაკლისი არის აშშ. იქ საფლავის სიღრმე დამოკიდებულია მდგომარეობაზე. ასე რომ, ერთ შტატში ადგილობრივ ხელისუფლებას მიაჩნია, რომ 1,5 მეტრის სიღრმე საკმარისი იქნება. ზოგიერთ შტატში კი 4 მეტრის სიღრმეზე დაკრძალვის სტანდარტი არსებობს. ეს კეთდება იმისთვის, რომ ცოტა ხნის შემდეგ ზემოდან კიდევ ერთი გარდაცვლილი დაასაფლაონ.
“პრაიმტაიმი”
