40 წლის ნანა ბეგიაშვილი ერთიანი ეროვნული გამოცდის შედეგებს მოუთმენლად ელოდება. სტუდენტის დედა თავად ცდილობს, სტუდენტი გახდეს. თუმცა ბევრი არც არაფერი უკლია. ახალგაზრდა თბილისელი ქალბატონი, რომელიც ბოლო წლებია თურქეთის დედაქალაქ ანკარაში ცხოვრობს და მოღვაწეობს, სულ ცოტა ხნის წინ საქართველოში იმისთვის ჩამოვიდა, რომ ბავშვობის ოცნება აეხდინა. მიზნის მისაღწევად ჯერ ერთიანი ეროვნული გამოცდების ჩაბარება იყო საჭირო.
,,მივიღე მონაწილეობა ეროვნულ გამოცდებზე და ავიღე კარგი შედეგებიც. ვცხოვრობ თურქეთში და გამოცდებისთვის სპეციალურად ჩამოვედი. 2 წლის პროგრამა, 2 თვეში ვისწავლე ისე, რომ წიგნიც არ მქონდა,”- ასე იწყებს ,,გურია ნიუსთან ” საუბარს ჯერ კიდევ აბიტურიენტი ქალბატონი.
საქართველოს მოქალაქე ნანა ბეგიაშვილი თურქეთში ცხოვრობს. ამჟამად თბილისში იმყოფება, სადაც მისი ოჯახია, მშობლები და 21 წლის შვილი. გოგო ილიას უნივერსიტეტის საერთაშორისო ფაკულტეტის მეოთხე კურსის სტუდენტია. ნანა მშობლებსა და ქალიშვილს წელიწადში ერთხელ 4 თვით სტუმრობს. მას საზღვარგარეთ ახალი ოჯახი აქვს შექმნილი, ჰყავს თურქი მეუღლე, ერთ- ერთი ქალაქის პოლიციის სამმართველოს უფროსი.
როგორც ჩვენთან საუბარში აღნიშნავს, ნანას ოცნებად ჰქონდა ქცეული, სამართლის ფაკულტეტზე ესწავლა:
,,იურისტობა ჩემი დიდი ხნის ოცნება იყო, მაგრამ დრო ვერ ვნახე სწავლისთვის. 2000-2004 წლებში ვსწავლობდი ილია ჭავჭავაძის სახელობის ენისა და კულტურის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. მაქვს ინგლისური ენის პედაგოგის ბაკალავრის ხარისხი. ასევე დავამთავრე იმავე უნივერსიტეტის სინქრონული თარგმანის განყოფილება. არასოდეს მიმუშავია პედაგოგად, თუ არ ჩავთვლით სახლში რეპეტიტორობას.” ნანა ბეგიაშვილი 2006-2008 წლებში მუშაობდა ფინანსთა სამინისტროს თბილისის საგადასახდო ინსპექციაში. 2008-2010 წლებში – თურქულ სამშენებლო კომპანიაში, ლუგარის ლაბორატორიის პროექტზე ფინანსურ საკითხთა სპეციალისტის პოზიციაზე. ,, თურქული ენის შესასწავლად დავამთავრე თურქეთის საელჩოს ენის შემსწავლელი კურსები. ასევე ვმუშაობდი სასჯელაღსრულების #1 დაწესებულებაში, british petrolium-ში, დირსიში, 3 წლის წინ სვანეთში გზის რეაბილიტაციის პროექტზეც ვიმუშავე და თვითმცლელი მანქანის მართვაც ვისწავლე,”- გვიამბობს ნანა ბეგიაშვილი.
ასეთი მდიდარი და მრავალფეროვანი სამუშაო გამოცდილების მიუხედავად, საზღვარგარეთ დაოჯახებული და იქ მოღვაწე ახალგაზრდა ქალბატონი ისევ აქტიურია, უმაღლესი განათლება მიიღოს.
,,ჩემს თურქ მეუღლესთან ერთად ამჟამად ანკარაში ვცხოვრობ. გამოცდებისთვის სპეციალურად ჩამოვედი საქართველოში. ორი წლის პროგრამა ორ თვეში ვისწავლე ისე, რომ წიგნიც არ მქონდა. ჩემმა სწავლისადმი უზომოდ დიდმა სიყვარულმა, დღეს ისევ სტუდენტად მაქცია. თურქეთში ორი თვის განმავლობაში, დღედაღამე ვიჯექი და ვმეცადინეობდი. ჩემი შვილი თბილისიდან მიგზავნიდა წიგნს ფოტოების სახით. ვწერდი ბლოკნოტში და შემდეგ ვსწავლობდი. მხოლოდ მე და ჩემმა შვილმა ვიცოდით ჩემი გადაწყვეტილების შესახებ, რომ ეროვნული გამოცდების ჩაბარებას ვაპირებდი. ეს აღმოჩნდა დიდი სიურპრიზი ჩემი ოჯახისთვის, რაც დიდად არც კი გაჰკვირვებიათ, რომ 40 წლის ასაკში ისევ ვხდები სტუდენტი, რადგან იციან, რომ სწავლის გარეშე ცხოვრება არ შემიძლია. მინდა, მაგალითის მიმცემი ვიყო ყველა იმ ადამიანისთვის, ვისაც მიზანი და დიდი სურვილი აქვს განათლება ნებისმიერ ასაკში მიიღოს. და აქვე ვუთხრა: სწავლას ყოველთვის აქვს აზრი, განურჩევლად ასაკისა; მთავარია, ჰქონდეს მიზანი და დიდი სურვილი ცოდნის შეძენისა.”
“აი ია “სიღნაღის რაიონის სოფელ ძველი ანაგის საშუალო სკოლაში ისწავლა. როცა ოჯახთან ერთად თბილისში გადმოვიდა საცხოვრებლად, 1995 წელს სწავლა გრ.კობახიძის სახელობის #5 გიმნაზიაში (დღევანდელი ქ.თბილისის 77-ე საჯარო სკოლა) გააგრძელა. ქალაქელი ბავშვები, როგორც სოფლიდან გადმოსულს, ცოტა არ იყოს , ალმაცერად მიყურებდნენო, ამ ფაქტს დღესაც გულისტკივილით იხსენებს:,,მაგრამ 30 თბილისელ მოსწავლეს შორის პირველ ადგილზე დავდექი გადმოსვლის წუთიდან და ჩემი სურათი “ფრიადოსანთა დაფას” ამშვენებდა წლები. ბულინგსაც განვიცდიდი კლასელების მხრიდან. როცა კლასში გაკვეთილი არავინ იცოდა, მხოლოდ მე არ უნდა ამეწია ხელი და გაკვეთილის მოყოლის სურვილი გამომეთქვა. მაგრამ მე და სწავლა ერთმანეთს ვერ ვთმობდით. 1999 წელს კი მომიტაცა ჩემმა პირველმა მეუღლემ. ეს იყო ძალიან დიდი ტრავმა ჩემი თითითსაჩვენებელი ოჯახისათვის. საშუალო განათლების სწავლის ბოლო წელი საღამოს სკოლაში დავასრულე. იმის გამო, რომ ინგლისური ენა ბავშვობიდან ვიცოდი და ასევე დედა და ბებო ( მამის დედა) პედაგოგები მყავდნენ, მეც ინგლისური ენის პედაგოგიურზე ჩავაბარე . ჩავირიცხე მხოლოდ ერთი, ინგლისური ენის გამოცდით, ვინაიდან მივიღე მაღალი, გამსვლელი ქულა და ქართული ენის და ისტორიის გამოცდაზე გასვლა, აღარ დარჩა საჭირო”.
პირველი ქორწინების დროს ბევრი ტკივილი განუცდია. დღეს უკვე აღარც უნდა იმ კოშმარული 5 წლის გახსენება. მიუხედავად ამისა, მაინც განაგრძობს ჩვენთან საუბარს: ,,მქონდა ბევრი დაბრკოლება, რომ არ მესწავლა, მაგრამ სწავლას ვერასოდეს ვერ ვუღალატე. სწორედ პირველი ქორწინებიდან გამომდინარე გამიჩნდა სურვილი, რომ სამართალმცოდნე გამოვსულიყავი. ისტორიის მეცადინეობა რომ დავიწყე ოსმალეთის მიწაზე, ჩემს ოსმალო მეუღლესთან განვიხილავდიხოლმე განსაკუთრებით იმ ისტორიულ მოვლენებს, რაც ქართველებს და ოსმალებს გვიკავშირდება და ეს მეთოდი ნასწავლი მასალის დამახსოვრებას მიადვილებდა . ჩემი მეუღლე განათლებული კაცია და შესაბამისად კარგად შეხვდა ჩემს ამ ნაბიჯს.” ეროვნული გამოცდები თბილისში, 207- ე საჯარო სკოლაში განთავსებულ საგამოცდო ცენტრში ჩააბარა. მიიღო კარგი ქულები, რაც გარანტიას აძლევს, სასურველი უნივერსიტეტის სასურველ ფაკულტეტზე ჩაირიცხება: ,,ლექციებზე ჩვეულებრივ ვივლი და მეუღლე მესტუმრებახოლმე, ხან მე წავალ მეუღლესთან და ასე. “თუ გული გულობს-“ო, ხომ გაგიგონიათ? ჩარიცხვით მინდა ისევ ილიას უნივერსიტეტი— “ცოდნის ტაძარი”,6 წელი სადაც გავატარე და მივიღე კარგი განათლება. თუმცა ნებისმიერ უნივერსიტეტში ვისწავლი.”
ავტორი
