“ალბათ, ბუნებრივია, რომ როგორც სხვაგან, სამღვდელო მსახურებაშიც ხდება ხოლმე კურიოზები, რაც ხანდახან გვიხალისებს და გვიმსუბუქებს მძიმე ყოფას. მინდა რამოდენიმე ასეთი შემთხვევაზე მოგიყვეთ” _ ამ მინაწერით დეკანოზი სერაფიმე დანელია რამდენიმე სახალისო ამბავს სოციალურ ქსელში აქვეყნებს, რომლებსაც “გურია ნიუსი” უცვლელად გთავაზობთ.
***
ერთმა მორწმუნემ, რაც ტაძარში დაიწყო სიარული, წვერიც მოუშვა. ამან მის ოჯახში აურზაური გამოიწვია. განსაკუთრებით დედა ბრაზობდა და ემუქრებოდა შვილს, აი მივალ მამაოსთან და მოვთხოვ გაიპარსო წვერი, ნახავ თუ არ დამიჯერებსო…
და აი, ერთ დღესაც, ეს ქალბატონი მოდის და მეუბნება თუ როგორ ვერ იტანს წვერს:
“არ შემიძლია ამის ატანა, არ მიყვარს, არ მინდა,“ _ იმეორებს დაჟინებით…
_ დალოცვილო, _ ვუთხარი ბოლოს _ რომ ვერ იტან და არ გიყვარს, არც ამოგდის ეგ წვერი და ვისაც გვიყვარს და ვიტანთ, ამოგვდის და გვაცალე ვატაროთ-მეთქი“…
“ეს რა მითხრა მამაომ” _ ამბობდა თურმე სახლში მისული, _ “ვერაფრით მოვიფიქრე რა მეპასუხაო”
***
ეს შემთხვევა კი სტიქაროსანმა გამახსენა: ერთხელ გასვენებაში მიცვალებულის წესის აგების დროს, შემომიჩნდა ოჯახის ახლობელი, ეტყობა გასვენების საქმეების განმკარგავი და ხმამაღლა მიმეორებს: ,,დაუჩქარე, დაუჩქარეო“.
ვითმინე, ვითმინე და ბოლოს მივუბრუნდი: ,,ახლა დამაცადე და გპირდები შენი წესის აგებაზე დავუჩქარებ-მეთქი“..
კაცი უცებ გაქრა…
***
ერთხელ წესის აგებისას შევამჩნიე, რომ მიცვალებულს გვერდზე, არც მეტი, არც ნაკლები, შიშველი ქალებით დასურათებული კარტების შეკვრა უდევს. ალბათ გახსოვთ ის დრო, მსგავსი სურათები რომ დაჰქონდათ გადამყიდველებს და ჩუმად ყიდნენ ასეთ საკითხებში ჯერაც ,,გაუნათლებელ” ქართველებზე…
_ რა არის ეს ქალბატონო? _ გაკვირვებულმა ვკითხე იქვე მდგომ ქვრივს, _ ამის ტარება ცოცხალი ადამიანისთვის არის ცოდვა და თქვენ მიცვალებულს ატანთ?
_ გთხოვთ მამაო, ნება მოგვეცით ჩავაყოლოთ, _ გაინაზა ქვრივი, _ სულ თან დაჰქონდა… უყვარდა საწყალს.
_ და თქვენ არ უყვარდით? _ მივუტრიალდი: _ და რა ვქნათ, ჩაგაყოლოთ?”
ქალს ფერმა გადაკრა და მერე კარტიც ამოიღო, სიგარეტიც, პირსაპარსიც და ანთებული ფანარიც…
***
თევდორესთან შეხვედრისას ყოველთვის მახსენდება ერთი სახალისო ეპიზოდი ჩვენი ეკლესიური ცხოვრებიდან. წლების წინ, როცა სალხინოს ღვთისმშობლის შობის ტაძარში ვმსახურობდი, ასეთი ტრადიცია გვქონდა: დიდი მარხვის დადგომასთან ერთად მრევლის მამაკაცები, ვისაც სურვილი ჰქონდა, პირველი და ბოლო კვირის მანძილზე ვრჩებოდით ეკლესიაში და ტიპიკონით გათვალისწინებულ ყველა მსახურებას ერთად აღვასრულებდით. მსახურება ჩვეულებრივ დიდხანს გრძელდებოდა, დაახლოებით 10 – 11 საათი, შესვენება კი მხოლოდ 2 საათი.
იმ დროს თევდორე ეკლესიაში ახალი მოსული იყო და ყველაფერს ცოტა არ იყოს შიშნეულად უყურებდა.
პირველსავე დღეს, როცა თევდორესთვის ეს ლოცვა არა და არ მორჩა და მისი ბრძოლაც ფიქრებთან და კუჭთან უფრო და უფრო გაუსაძლისი გახდა, გაისმა თუ არა ,,ლოცვა დამთავრდაო”, მრევლის სხვა წევრებთან ერთად ტრაპეზის გაშლას ფაციფუცით შეუდგა…
როცა მაგიდა გაიშალა, გამოვედი, ლოცვა ვთქვით და დავსხედით. ავანთე პატარა სანთელი და ვთქვი: ,,სანამ ეს სანთელი ჩაქრება შეგვიძლია მივირთვათ,” თან ერთერთ მრევლთაგანს იმ დღის წმიდანის ცხოვრების კითხვა დავავალე…
მალე სანთელი ჩაქრა და რადგან წიგნის კითხვა ჯერ არ დასრულებულიყო, ახალი სანთლის მოტანა დავავალე… უცებ მესმის ფხუკუნი…
რა ხდება? _ გადავხედე ბიჭებს.
_ რა და, ახლა თევდორე მეუბნება_ – სიცილს ძლივს იკავებს ერთი სტიქაროსანი _ მეორე სანთელს თუ აანთებდით თქვე დალოცვილებო, გეთქვათ, ლობიოში ამოვლებული პურის მუჭისხელა ლუკმებს დაუღეჭავად რომ ვყლაპავდი და კინაღამ რომ დავიხრჩვიო…
***
ერთ ხუთშაბათს წაჩხურუს მთებში მთავარანგელოზთა ეკლესიაში ვიყავი ასული. დღე უკვე მიილია და ჩემი წამოსვლის დროც მოვიდა. ის იყო დავაპირე ტაძრის კარების დაკეტვა, რომ ეკლესიაში ერთი შინაურულად ჩაცმული ქალი შემოვიდა.
ხელში სანთელში ამოვლებული თავისი სიგრძე სქელი ძაფი ეჭირა, რაც იმას ნიშნავდა რომ თუ რამე ღონეს არ მივმართავდი, ერთი საათი ლოდინი გამოწერილი მქონდა. თავიდან მოვუბოდიშე, მალე ეკლესია უნდა დავკეტო და გთხოვთ ეს სანთელი ტაძრის გარეთ დაანთეთ-მეთქი. მან კი ,თითქოს არაფერიო, მშვიდად მიამაგრა თავისი ორმეტრიანი სანთელი სასანთლეზე, აანთო და კმაყოფილი სახით დადგა მის წინ.
,,უკაცრავად, მაგრამ ვჩქარობ და მოდი, მაშინ ეს სანთელი ნაწილებად დავჭრათ და ისე დავანთოთ-მეთქი“ _ ვითომ მოვძებნე გამოსავალი.
ქალმა როგორც იქნა სიტყვა მაღირსა, მაგრამ უნუგეშო: “ასე მაქვს ჩათქმული, მთლიანი უნდა დავწვაო.“
“მთლიანად არ დაიწვება მაინც? რა მნიშვნელობა აქვს, დაჭრილი იქნება თუ მთლიანი?“ _ ვეკითხები.
“აქვს,“ _ მომიჭრა მოკლედ და ისეთი სახე დაიჭირა, თითქოს მთელი ცხოვრება აქ აპირებდა დარჩენას…
“მაშინ ახლა დავტოვოთ ეს სანთელი და მეორედ რომ ამოვალ, მე თვითონ დავანთებ და დავწვავ ბოლომდე-მეთქი“ _ კიდევ ერთხელ ვცადე ბედი, მაგრამ ვინ გისმენს,
“ასე მაქვს დაპირებული და მორჩაო.“
გულში მეცინება, მაგრამ უკვე მწარედ…
“სანთლის ეს ამხელა სიგრძეც თქვენ დაპირდით?“ _ ვეკითხები.
” დიახ,“ _ მიპასუხა ამაყად.
” და სიგანეს რატომ არ შეპირდით? სიგრძეს თუ აქვს მნიშვნელობა, სიგანემ რა დააშავა? გაგეკეთებინათ თქვენი სიგრძისა და სიგანის სანთელი, დაგიტოვებდით ტაძრის გასაღებს და მდგარიყავით აქ თვეობით,“_ გავიბრძოლე უკანასკნელად, მაგრამ უშედეგოდ. დალოცვილმა მხოლოდ ცალყბად გაიღიმა და კვლავ უსასრულობისკენ მომზირალი პოზა მიიღო…
***
ჩვენი საკურთხევლის მსახურებს შორის იყვნენ მიქაელი და გაბრიელი. ერთხელ საჭიროების გამო ოჯახში ექიმი ქალბატონი მოვიყვანე. აქვე იყვნენ ჩვენი ხსენებული სტიქაროსნებიც. როცა ექიმი თავის საქმეს მორჩა, უკვე ბნელოდა…
_ გაგაცილებთ მანანა ექიმოო _ ეუბნება ფოფოდია.
_ არა, არ არის საჭირო, _ პასუხობს ექიმი.
_ არავითარ შემთხვევაში, _ თავი გამოიდო ჩემმა მეუღლემ _ აგერ არიან მიქაელ-გაბრიელი და ისინი გაგაცილებენო…
გენახათ, როგორ შეეცვალა სახე მანანა ექიმს…
_ არა! _ ეს უკვე კატეგორიული ტონით იყო ნათქვამი და სანამ ჩვენ გავაცნობიერებდით რაც მოხდა, ექიმი სიბნელეში გაუჩინარდა…
***
ეს ამბავი საქვეყნოდ სალაპარაკო გახდა.
წირვის მსახურების მიმდინარეობის დროს, საკურთხეველში ამბავი მომიტანეს, ბეგლარი გარდაიცვალაო. ამ ბეგლართან წინა დღეს სათევზაოდ ვიყავი წასული და ძალიან თბილი ურთიერთობა მაკავშირებდა.
ირვა ახალი დაწყებული მქონდა და სანამ დავამთავრებდი ეს ამბავი დიდად განვიცადე. მიცვალებულის კვერექსს ხომ მთლად გული ამოვაყოლე. ძლივს დავამთავრე წირვა და ახლა პანაშვიდი მივაბი…
,ბეგლარი“ და ,,ბეგლარი“ მეკერა პირზე… ამ დროს მოდის ამ ამბის მომტანი გაფითრებული: ,,მამაო, ბეგლარი ცოცხალი ყოფილა… მე ვერ გამიგია სწორადო“…
რა ამბავიც მე მას დავატეხე… ,, – შენზე იყოს, რაც მე პანაშვიდები მაგ კაცს ვუხადე, ილოცე არაფერი მოუვიდეს, თორემ ვერ გადამირჩები-მეთქი“…
მერე აგვიტყდა სიცილი და როცა იმავე დღეს საღ-სალამათ ბეგლარს შევხვდი, ვუთხარი: ,,რაც მე შენ პანაშვიდები გიხადე, თუ ცოცხალი გადარჩი – ასი წელი იცხოვრებ-მეთქი.“
,,ვიცი მამაო, ვიცი, შენგან პანაშვიდიც მადლიაო“ – გულიანად იცინოდა ბეგლარი…”
წიგნიდან ,,მომეფერე უფალო”
