დღევანდელ წერილში რამდენიმე სახალისო საკალათბურთო ისტორიას შემოგთავაზებთ.
ვალერი ლომაძე:
„ერთხელ მე და მოსეშვილმა „ჩავაწყვეთ“ და ვალოდია უგრეხელიძეს ვაღადავებთ. ლევანმა რაღაც უთხრა ტუჩების ცმაცუნით.
– ვერ გავიგე, – ბუნებრივია, გაუკვირდა უგრეხელიძეს.
– ეს ყრუა“ – დაყრუვდი ბიჭო, შენ? – გადმომხედა მოსეშვილმა.
– დაყრუვდა ალბათ – დავუმოწმე მეც. – რა ყრუ… რის ყრუ… ყრუები თქვენ ხართ – არ იმჩნევს ვითომ.
მეორე დღეს მოსეშვილმა მაშინ იშვიათი „განძი“ „სპიდოლა“ იყიდა და დადგა მაგიდაზე. ჩართო და ჩაუწია ხმას ბოლომდე. ჩვენ „ვუსმენთ“ და რიტმულად ვირხევით (ვითომ მუსიკას ვყვებით). უგრეხელიძე სერიოზულად შეეჭვდა:
– რას იმანჭებით?
– კაცო, ჯაზია და ვყვებით.
– რა ჯაზი! ჯაზი კი არა არაფერიც არ ისმის, ბრაკი შემოგასაღეს, თქვე შტერებო.
ყურთან მივუტანე ტუჩები:
– ჩემი ხმა გესმის?
– მესმის რომელია.
– აა… ახლოდან კი ესმის – გადავხედე მოსეშვილს.
– ბოლოს რა თქვი ახლა შენ, – დაეჭვდა უგრეხელიძე.
– თუ მოვიგეთ, – არ წავაგებთო ხვალო… ხვალო! – გაიგე?
ისევ ავაცმაცუნე ტუჩები (ვითომ ლევანს ველაპარაკები), ისიც ტუჩების ცმაცუნით მპასუხობს.
– ვაიმეეე! – ცუდი ფერი დაედო ვალოდიას, – დავყრუვდი მე ალბათ! – თქვა დამაჯერებელი გამომეტყველებით. მაგრამ მეგობარს სულ ხომ არ გავწირავდით.
…ორი დღე პირდაპირ გვლანძღავდა, ბოლოს როგორც იქნა შემოგვირიგდა.“
პაატა გურასპაული
„1981 წელს მე და ბესიკ ლიპარტელიანი სსრკ-ის ახალგაზრდულ ნაკრებში გამოგვიძახეს.
ტალინში ჩვენთვის განკუთვნილ სასტუმროში მოგვათავსეს. იმ დროს ერთი წესი არსებობდა – მორიგე კალათბურთელი ვალდებული იყო დღის განმავლობაში თვალი ედევნებინა ყველასთვის და ყველაფრისთვის. მას უნდა უზრუნველეყო დისციპლინა, დროზე გაღვიძება, დროზე ძილი და სადილი.
3 თებერვლის დილა გათენდა. სამი თებერვალი ჩემი დაბადების დღეა და წინა ღამიდანვე თადარიგი დავიჭირე, რომ როგორმე ჩუმად აღმენიშნა მეგობრებთან ერთად. მაგრამ „კაცი ბჭობდა – ღმერთი იცინოდაო.“ ავხედე დილით სტენდს და… „მორიგეს“ გასწვრივ მსხვილი ასოებით წერია – პაატა გურასპაული.
შემომეყარა გულზე. ეს მინდა ახლა? წელიწადში ერთხელ მაქვს დაბადების დღე და ისიც მორიგეობაში უნდა გავატარო?! ღმერთმა სულ არ გამწირა. ჩემთან ერთად მორიგეობა „მიუსჯიათ“ ცნობილი კალათბურთელი ხოსე ბირიუკოვისთვის.
ბედს შევურიგდი და დერეფანში ატყდა ხმაური. ეს ხოსე ბირიუკოვი იგინება და ილანძღება სუფთა რუსულით.
– ჩტო სტაბოი, ხოსე? – ვეკითხები.
– სევოდნია მაია დენ რაჟდენია! სვოლოჩი, ნუ!
ამიტყდა ხარხარი. საღამოს თბილისიდან ხორაგი ჩამომივიდა, ჩიტის რძე არ აკლდა. შამპანურ-კონიაკებიც არ დავიწყებიათ ჩემებს. ხაჭაპურები ჯერ კიდევ თბილი იყო და მაგის ჩიტები ვიყავით სწორედ, მორიგეობისთვის შეგვეწირა თავი. იმ საღამოს გავიგე, რომ ხოსე და მე თურმე ერთად და იმავე წელს, საღამოს 8 საათზე ვყოფილვართ დაბადებულები.
რაღა ბევრი გავაგრძელო და იმ საღამოს გვარიანად მოვულხინეთ. იმდენად „გვარიანად“, რომ მწვრთნელებიც გავიყვანეთ „საქმეში“, რომლებმაც სუფრაზე გაგვიმხილეს, თურმე სპეციალურად მოუწყვიათ ეს ამბავი, რომ დისციპლინა არ დაგვერღვია. არა და, მათი ეშმაკობა ქართველზე და ნახევრად ესპანელზე გაჭრიდა? (ხოსეს დედა ჰყავდა ესპანელი).
ნიკოლოზ დერიუგინი
„1990-იანი წლებია. მაგარი არეულობა იწყება – ის პერიოდია. ჩემი მანქანით აეროპორტში მივდივარ, მოსკოვიდან ჩემიანები ჩამოდიოდნენ და უნდა დავხვედროდი.
ყოველ 10 მეტრში შეიარაღებული წესრიგის დამცველები დგანან. ტრასაზე რომ უნდა გავიდე, მეტრო „ისანის“ ზემოთ – ჩამისტვინეს. გავჩერდი. მანქანას ავტომატგადაკიდებული ჩია ტანის ფორმიანი მოადგა.
– საით მეგობარო? – მეკითხება.
– აეროპორტში, – ვუპასუხე მოკლედ.
– საბუთები გაქვს?
– აბა რა…
მოკლედ მოვუჭერი ვინც ვარ, მეჩქარება…
– მეგობარო, – ვეუბნები, – მე დერიუგინი ვარ.
კაცი სახეზე დამაშტერდა.
– დერიუგინი არა… დერიუგინს ვიცნობ მე. ვის ატყუებ შენ! რის დერიუგინი ხარ შენ! დერიუგინს შენ მასწავლი? კიდევ კარგი ვიცნობ, თორემ ხომ მოვტყუვდებოდი ახლა!
– კაცო, დერიუგინი ვარ!… რა გინდა, გამიშვი, აეროპორტში მეჩქარება.
– ნუ იტყუები… რა გიგავს შენ დერიუგინს?
როგორც იქნა, მართლა გავბრაზდი. გავაღე კარი, ჯერ თავი გავიძღვანიე წინ, მერე მხრები გადმოვაყოლე. მერე ფეხებიც გამოვიტანე, გავიშალე, გავიმართე და … დარჩა ის კაცი ძირს. ამომხედა ქვემოდან. ამასობაში მეორე მისი კოლეგა მოგვიახლოვდა. იმან მაშინვე მიცნო.
– რას აკეთებ, შე უპატრონო, ვის აჩერებ, ვის! დერიუგინია მაგ, დერიუგინი! ვერ იცანი, შე იდიოტო?
– მოუხადე ბოდიში ახლავე და გაუშვი.
შეწუხდა და განწირული ხმით ამომძახა:
– წადი, კაცო, წადი, თავში არ დამეცე და არ მინდა შენი არაფერი.
მივდიოდი და ვფიქრობდი: „რა ძალა აქვს ამ ავტომატს, კაცო, ქონდრისკაცსაც კი ბაყბაყდევად აქცევს…“
