თითქმის ხუთ საუკუნეზე მეტმა განვლო მას შემდეგ, რაც ამერიკის კონტინენტზე პირველმა ევროპელმა დაადგა ფეხი. ამ ხნის განმავლობაში მილიონობით სხვადასხვა ეროვნების ემიგრანტი ჩავიდა. ამ ორასიოდე წლის წინ კი, საფუძველი ჩაეყარა ძლევამოსილ სახელმწიფოს, რომელიც დღესაც მაგნიტივით იზიდავს უამრავ ადამიანს.
ამერიკაში თავიდანვე დასახლდა ევროპის სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩასული ხალხი, რომელმაც თან ჩაიტანა საკუთარი კულტურული მემკვიდრეობა – სიმღერები, ცეკვები, პოეზია… ახალჩასულებიც და უკვე ძირძველნიც მიიწევდნენ კონტინენტის დასავლეთ ნაწილისკენ, ოცნებობდნენ ახალი მიწების დაპყრობასა და ათვისებაზე, თან მიჰქონდათ საკუთარი ფოლკლორი, რომლის ერთმანეთში აღრევამ შექმნა დასავლეთ ამერიკის თეთრკანიანი მოსახლეობის სპეციფიკური მუსიკა ,,ქანთრი” (ინგლისური სიტყვიდან country – სოფელი). ეს მიმდინარეობა აერთიანებს მრავალი ევროპული ქვეყნის მუსიკალურ ფოლკლორს: კელტურ და ანგლო-საქსურ მუსიკას, გერმანულ იდოლს, ფრანგულ სიმღერებს და სხვა (გურულები გვიან ჩავიდნენ ამერიკაში, თვარა საკუთარ კვალს აუცილებლად დაამჩნევდნენ ქანთრის).
XX საუკუნის ოციან წლებში ქანთრის ყველაზე პოპულარული მიმდინარეობა იყო ჰილიბილი. ეს სიტყვა აღნიშნავს აპალაჩის მთებში მცხოვრებ ადამიანს (ეს მთები გადაჭიმულია აშშ-ს 13 სამხრეთულ შტატში და თავის დროზე გამოირჩეოდა თეთრი მოსახლეობის სიღარიბით), რომელიც მუშაობის მაგივრად დღედაღამ მღერის.
ქანთრის შემსრულებლები, ძირითადად, აკუსტიკურ სიმებიან ინსტრუმენტებს იყენებდნენ: ვიოლინოს, ბანჯოს, გიტარას, მანდოლინას, კონტრაბასს, გიტარას, აგრეთვე ტუჩის ჰარმონიკას და აკორდეონს. საკრავთა ეს შემადგენლობა დღემდე შემორჩა ქანთრის ყველაზე უფრო ტრადიციულ მიმდინარეობა – ბლუეგრასს (ლურჯი ბალახი), რომლის თვალსაჩინო წარმომადგენელი ბილ მონრო გახლდათ. ეს სახელი სწორედ ბილ მონრომ შეურჩია – მის მშობლიურ შტატს კენტუკის Bluegrass state-ს (ლურჯი ბალახის შტატი) ეძახიან. დროის ცვლილებასთან ერთად ამ საკრავებს დაემატა სტილ-გიტარა, დასარტყამი ინსტრუმენტები და სხვა.
30-იან წლებში ქანთრიზე გავლენა იქონია ბლუზმა, ჯაზმა და ლათინური ამერიკის მუსიკამ. მალე გაჩნდა ახალი მიმდინარეობა – მას Country and Western უწოდეს და ამგვარი სახით ის გავრცელებული იყო პირველ რიგში, თექსასსა და ოკლაჰომაში. ამ სტილში შექმნილი სიმღერების მთავარი მოტივი ქაუბოის რომანტიზირებული ცხოვრება გახლდათ. მარტოხელა ცხენოსანი გამუდმებით მოგზაურობს ამერიკის თვალუწვდენელ სივრცეში, რათა ბოლოს და ბოლოს იპოვოს თავისი ადგილი მზის ქვეშ და რა თქმა უნდა, საყვარელი ქალი.
Country and Western ჩაისახა ტენესის მთებსა და ლუიზიანას სანაპირობეზე. ბევრი სიმღერის სიტყვები გამსჭავალულია ტკივილითა და ნაღველით – ეს თეთრკანიანთა ბლუზია (გახსოვთ ალბათ, უოლთერ ჰილის ფილმში ,,გზაჯვარედინი” მოხუცი ბლუზმენი იძახის: ,,ბლუზი ეს ის არის, როცა კარგ ადამიანს სტკივა”). ამ ჟანრში მოღვაწეობდნენ ჯინ ოთრი და მომღერალი კინოქაუბოი როი როჯერსი (ბევრს ალბათ, როჯერსის არც სიმღერა მოუსმენია და არც მისი ფილმები უნახავს, მაგრამ როი როჯერსის სახელობის ჯინსი ჩვენში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა). როჯერსი მღეოდა The sons of the Pioneers-თან ერთად. ამ ჯგუფმა 1935-48 წლებში თავისი განუმეორებელი ხმოვანებით 80-მდე ვესთერნის ჟანრის ფილმი გაამდიდრა, განსაკუთრებით ჯონ ფორდის სურათები.
40-იან წლებში ჩაისახა ახალი სტილი Honky Tonk. მაშინ გზისპირა კაფეებში უმთავრესად უცნობი მომღერლები გიტარისა და პიანინოს აკომპანიმენტით გამოდიოდნენ. განსაკუთრებით პოპულარობა ამ სტილმა მშრალი კანონის შემდეგ მოიპოვა, რადგან მსმენელს შეეძლო ერთდროულად დამტკბარიყო საყვარელი მუსიკით და ალკოჰოლური სასმელიც მიეღო.
Honky Tonk-ს სახელი გაუთქვეს მომღერლებმა ერნესტ თაბიმ და ჰენკ უილიამსმა. მართალია, პირველი ვინც სიტყვები Honky Tonk სიმღერაში გამოიყენა ალ დექსთერი იყო, მაგრამ ამ სტილის და საერთოდ ქანთრის უგვირგვინო ,,მეფედ” მაინც ჰენკ უილიამსი რჩება. თავისი ხანმოკლე სიცოცხლის მანძილზე (იგი 29 წლის ასაკში გარადაიცვალა 1952 წელს) მან უზარმაზარი მემკვიდრეობა დატოვა და წარუშლელი დაღი დაასვა ქანთრი მუსიკას.
აღსანიშნავია, რომ არც ერთ მომღერალს არ გაუკეთებია იმდენი ქანთრისთვის, რაც რადიომ. მისი მეშვეობით ეს მუსიკა ჯერ მთელ ამერიკას, შემდეგ კი მსოფლიოს მოედო. ეს დაემთხვა დიდი დეპრესიის პერიოდს, როდესაც უამრავი ოჯახი გაკოტრდა და იძულებული გახდა საკუთარი მიწიდან აყრილიყო.
რადიოს უპირატესობა და შეღავათი იგივე კინოსთან შედარებით ის გახლდათ, რომ განურჩევლად ყველას –ღარიბსაც და მდიდარსაც – უფასოდ შეეძლო მოესმინა ქანთრი. დღესდღეობით ამერიკაში ამ მუსიკას ყველაზე მეტი რადიოსადგური გადასცემს. პირველი ასეთი რადიო, რომელიც მხოლოდ ქანთრის გადასცემდა 1925 წლიდანm Grand Ole Opry იყო (ნეშვილი, ტენესის შტატი). ეს ყველაფერი ხდებოდა შენობაში, სადაც მომღერლები პირდაპირ ეთერში ასრულებდნენ სიმღერებს. ნელ-ნელა ნეშვილისაკენ დაიძრა უთვალავი ადამიანი, ვისაც სურდა ქანთრის ვარსკვლავი გამხდარიყო, იქ აიდგა ფეხი მრავალმა სახელგანთქმულმა მომღერალმა. ნეშვილში დღემდე რეგულარულად ტარდება ქანთრის ფესტივალი, რომელსაც ქვეყნის სხვადასხვა კუთხიდან უამრავი თაყვანსიმცემელი ესწრება. ამიტომაც ეწოდა ნეშვილს ,,ამერიკის მუსიკალური ქალაქი”.
50-იან წლებსი ქანთრიმ ბიძგი მისცა ახალ მიმდინარეობას – როკ-ნ-როლის გაჩენას, რომელიც ამერიკული ფოკლორული მუსიკისა და ბლუზის ნაზავია. მას სახელი გაუთქვეს ისეთმა შემსრულებლებმა, როგორიც არიან ევერლი ბრაზერს, ჯერი ლი ლუისი, ჩაკ ბერი, ლითლ რიჩარდი, კარლ პერკინსი და თვით ,,მეფე” ელვის პრესლი.
როდესაც ამერიკის კონტინენტზე ე.წ. ბრიტანული შემოსევა დაიწყო ბრიტანული ჯგუფებისა თუ მოდის სახით, ამერიკული მუსიკა კარგა ხანს მათი ზეგავლენის ქვეს იმყოფებოდა. თუმცა 60-იანი წლების შუა ხნებიდან თავი იჩინა ახალმა მიმდინარეობებმა და პირველ რიგში ეს იყო ქანთრი-როკი, რომლის სათავეებთან იდგა ბრწყინვალე ჯგუფი Creedence Clearwater Revival თავისი ენერგიული და აგრესიული ლიდერით – ჯონ ფოგერთით. ჩემი თაობის ხალხს ახსოვს ,,ქრიდენსების” დრეკადი ლურჯი ფირფიტები მათი რამოდენიმე სიმღერით კომუნისტების ბატონობის პერიოდში რომ იყიდებოდა. 1976 წელს კი საბჭოთა კავშირის რამდენიმე ქალაქს და მათ შორის თბილისს ესტუმრა განთქმული ჯგუფი Nitty Gritty Dirt Band. კარგად მახსოვს თუ რა ინტერესი და აჟიოტაჟი გამოიწვია ჯგუფმა მაშინ…
დღეს ქანთრი ისევ თავისი პოპულარობის მწვერვალზე იმყოფება. ჩნდებიან ახალი ვარსკვლავები, იბადება ახალი სიმღერები. ამერიკელები საკუთარ ნაციონალურ მუსიკას ყველანაირი ხერხებით უწევენ პოპულარიზაციას და აქ საქმე არა მარტო ფინანსებშია, არამედ იმ დამოკიდებულებაშია, რომელიც გამოიხატება საკუთარი ქვეყნის, საკუთარი ფესვებისას და ტრადიციებისადმი მოწიწებასა და პატივისცემაში.
