ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელი ზემოხეთი ერთ-ერთი გამორჩეულად ლამაზი სოფელია. ის მდებარეობს მდინარე ხევისწყლის ხეობაში და მოიცავს სოფლებს: განთიადი, გოგოური, თხილაგანი. ზემოხეთი შედიოდა გურიის საჯავახოს შემადგენლობაში. თემის ტერიტორიაზე, ერთ ჰექტარ მიწის ფართობზე გაშენებულია ორკეს ტყეპარკი, იდგა კვირიკესა და ივლიტას სახელობის ეკლესია. თემის მოსახლეობა 2014 წლის აღწერით 218 ადამიანს შეადგენს.
სოფლის ცენტრში მდებარეობს სკოლა, სადაც სოფლის ძირითადი მაჯისცემა იგრძნობა. სკოლის დირექტორი, ადგილობრივი მკვიდრი ვასილ ნიკოლაიშვილია, რომელსაც, შეიძლება ითქვას, მემკვიდრეობით ერგო ეს თანამდებობა, რადგან მანამდე სკოლას მამამისი, იური ნიკოლაიშვილი ხელმძღვანელობდა.
ნიკოლაიშვილების ოჯახი ოჯახი სოფელში დიდი ავტორიტეტით სარგებლობს. ისინი წლებია, განათლების სისტემაში მუშაობენ. სკოლის საქმეების შემდეგ კი სოფლის მეურნეობის განვითარებით არიან დაკავებულები.
“ზემოხეთის საჯარო სკოლაში, მამაჩემი იური ნიკოლაიშვილი ისტორიის მასწავლებლად მუშაობდა 1971 წლიდან. 1983 წლიდან 2007 წლამდე სკოლის დირექტორი იყო. 2007 წლიდან მე დავინიშნე დირექტორობის მოვალეობის შემსრულებლად. 2011 წელს დავინიშნე დირექტორად და დღემდე ვმუშაობ.
სსიპ ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემოხეთის საჯარო სკოლა აშენდა 1929 წელს. სოფელში, მანამდეც ფუნქციონირებდა კერძო სახლებში დაწყებითი კლასები. წლების შემდეგ, სკოლა ავარიული გახდა და ახალი, ხის შენობა აშენდა 2007 წელს, რომელიც 50 მოსწავლეზეა გათვლი. სკოლა მცირეკონტიგენტიანია. ამჟამად, სამი ფინანსური კლასი გვყავს. გვყავს მაღალკვალიფიცირებული პედაგოგები. სკოლაში ასწავლის სამი წამყვანი, სამი უფროსი მასწავლებელი და სამი პრაქტიკოსი მასწავლებელი. იმედი გვაქვს, ყველაფერი კარგად იქნება და ეს ისტორიული შენობა კვლავაც განაგრძობს არსებობას. ეს სკოლა სოფლის ძირითადი მაჯისცემაა”, _ აღნიშნა ჩვენთან საუბრის დროს ვასილ ნიკოლაიშვილმა.
უმაღლესი სასწავლებლის დასრულების შემდეგ ვასილ ნიკოლაიშვილი სოფელში დაბრუნდა. სწორედ მაშინ გადაწყვიტა, სკოლაში დასაქმებულიყო.
“სკოლაში დასაქმება, ალბათ, ოჯახურმა ტრადიციამ გადამაწყვეტინა. გადავწყვიტე, ჩემი სოფლისათვის და მომავალი თაობისათვის მაქსიმალურად გამომეყენებინა ჩემი შესაძლებლობები. ასევე, იყო მიგრაციის პრობლემა და ვფიქრობდი, ამ პრობლემის დასაძლევად საკუთარი წვლილი შემეტანა.
როგორც ყველა სოფელში, ბუნებრივი რესურსი მრავალფეროვანია. მაგრამ სოფელი დაცარიელებულია და ყველაფერს ადამიანის ხელი აკლია. საჭიროა, უფრო მეტი ახალგაზრდა ცხოვრობდეს სოფელში, იმიტომ, რომ, ,,ძალა ერთობაშია”, _ გვითხრა ვასილ ნიკოლაიშვილმა.
კითხვაზე _ კორონავირუსის პანდემიის პირობებში, როგორ გაართვა ზემოხეთის საჯარო სკოლამ თავი დისტანციურ სწავლებას, ვასილ ნიკოლაიშვილი გვპასუხობს, რომ მოსწავლეთა სიმცირის გამო სკოლას პრობლემა არ შექმნია.
“მოსწავლეთა სიმცირის გამო, ამასთან დაკავშირებით, პრობლემა არ შეგვქმნია. თითოეულ მოსწავლეს ვუკავშირდებოდით სატელეფონო ქსელით ან ინტერნეტით. ყველა მოსწავლე და მასწავლებელი აქტიურად იყო ჩაბმული ქვეყნისთვის საკმაოდ დიდ გამოწვევაში. მინდა ვისარგებლო ამ შემთხვევით და ყველას მადლობა გადავუხადო”, _ გვეუბნება სკოლის დირექტორი და წუხს, რომ სოფელი დღითიდღე იცლება.
“კორონა ვირუსის გამო სოფელში საცხოვრებლად არავინ არ დაბრუნებულა. უბრალოდ, დამსვენებლების სტატუსით ჩამოვიდნენ ცოტა ხნით. სამწუხაროა, რომ სოფელი აღარავის უნდა და მალე ასეთი სოფლები ტყედ გადაიქცევა. ვფიქრობ, მაღალმთიანი სოფლის სტატუსის მინიჭება ხელს შეუწყობდა მიგრაციის შეჩერებას”.
ვასილ ნიკოლაიშვილის ოჯახი ექვსი წევრისგან შედგება.
“ოჯახში ექვსნი ვართ: მე, ჩემი მეუღლე _ ირმა სანიკიძე, შვილები _ ანუკი და ლიზი და მშობლები. დედა _ თამარ თევზაძე და მამა _ იური ნიკოლაიშვილი.
მშობლები პენსიონერები არიან. ამჟამად არ მუშაობენ. წინა წელს ორივემ დამსახურებულად აიღო მასწავლებლის ჯილდო. მამაჩემი, როგორც გითხარით, სკოლის დირექტორი იყო, დედაჩემი კი _ მათემატიკის მასწავლებელი. ჩემი მეუღლეც სკოლაში მუშაობს, წამყვანი მასწავლებელია. შვილები ჩვენი სკოლის მოსწავლეები არიან. ასე რომ, სკოლა ჩვენი მეორე სახლია და ვცდილობთ, რაც შეიძლება მეტი წარმატებული და კეთილი საქმე გავაკეთოთ”.
