რუსეთის აგრესია უკრაინაში მთელმა მსოფლიომ დაგმო. ცივილიზებული სამყარო დიქტატორის წინააღმდეგ ყველა საშუალებით იბრძვის.
ამ დროს მნიშვნელოვანია თავად რუსეთში მოღვაწე პროგრესული ადამიანების როლი _ უამრავი ასეთი ადამიანი ღიად გმობს რუსეთის აგრესიას და მოუწოდებს ტირან პუტინს, შეაჩეროს ეს უაზრო და საშიში ომი.
ერთ-ერთი მათგანია ცნობილი მსახიობი, წარმოშობით ქართველი ოლეგ ბასილაშვილი _ იგი ომის დაწყების დღიდან ამბობს მართალ სიტყვას, თუმცა, მანამდეც გამოირჩეოდა რუსული პოლიტიკის წინააღმდეგ.
დღეს გთავაზობთ ოლეგ ბასილაშვილის მოსაზრებას პუტინის რეჟიმის წინააღმდეგ, რომელიც 2019 წლის მაისში გამოქვეყნდა მედიაში.
“საბჭოთა კავშირმა საშინელი საქმე ჩაიდინა: მან თავისი ისტორიის მანძილზე გაანადგურა ყველა, ვისაც თავისუფლება სურდა.
წინააღმდეგობის ბოლო აფეთქება ნოვოჩერკასკის ბუნტი იყო ხრუშჩოვის დროს.
მერე, როცა თავისუფლების მოპოვების შანსი გამოჩნდა, ამ შანსის გამომყენებელი აღარავინ იყო. თავისუფლების სურვილი დარჩათ მხოლოდ უკრაინაში, ბალტიისპირეთში, საქართველოში. მაგრამ არა ჩვენთან, არა რუსებს. ჩვენთან მოსახლეობის ხარისხი პლინტუსის ქვემოთაა. ის ახლოსაც ვერ მიდის სტალინის პერიოდთან.
მაშინ სისტემა ახშობდა წინააღმდეგობას, თუმცა, ამ სისტემას, ასე თუ ისე, ებრძოდნენ _ იყო გლეხთა აჯანყებები, შემდეგ ვლასოველები, იყო ადამიანთა წრე, რომლებსაც სძულდათ სტალინი და საერთოდ, საბჭოები. ტყუილად არ დაჭირვებია სისტემას გულაგი. ახლა გულაგი საჭირო არაა _ ამ ხალხს უყვარს ბელადი გულაგის გარეშეც. საშინელებაა მონობა ჯოხის ქვეშ, მაგრამ უფრო საშინელია მონობა ჯოხის გარეშე, საშიშია საბჭოელი ბამბის ქურთუკში, მაგრამ უფრო საშიშია იგი უცხოურ მანქანაში, უცხოურ “ზმანებში”, საბჭოელი, რომელიც ისვენებს ევროპაში და ამავე დროს ვერ იტანს დასავლეთს.
საბჭოების დროს მოსახლეობას ავალებდნენ სახლებზე წითელი დროშა გამოეფინათ. არ გამოფენ _ უსიამოვნებები გექნება. ახლა არავინ არავის ავალებს, მიაწებოს ავტომანქანას “კოლორადოს ლენტი” (იგივე “გიორგიევსკის ლენტი” _ აგრესიული რუსეთის სიმბოლო, რომელიც რუსი რადიკალების განსაზღვრებით ფაშიზმზე გამარჯვების სიმბოლოა), მაგრამ თავად აკრავენ და ვერ ხვდებიან, როგორ ორაზროვნად და კომიკურად ჩანს ეს “გამარჯვების სიმბოლო” “მერსედესებზე” და “ფოლკსვაგენებზე”.
ეს ნებაყოფლობითი ნეოსტალინიზმი, ნებაყოფლობითი უარი, იყო თავისუფალი, ბევრად უფრო საშინელია, ვიდრე 30-იანი წლების ატმოსფერო. ის ნიშნავს სრულ დეგრადაციას, შესაძლოა, უკვე შეუქცევადს. ეს დეგენერაცია არის ყველაზე ძლიერი ანტისელექციური, ნეგატიური ყალიბის შედეგი.
დიდ რუსულ ენაში არის სიტყვა “люди” _ “ხალხი” და სიტყვა “ублюдки”. _ “ნაძირლები”, რომლებიც ერთმანეთს გავს. თუმცა, ამ სიტყვების მნიშვნელობა სრულიად განსხვავებულია. ძირიც კი სხვადასხვაა _ “люд” და “блуд”.
ამ სიტყვებს შორის, მიუხედავად მსგავსებისა, უზარმაზარი დისტანციაა, ისეთივე, როგორიც 30-იანი წლების რუსებსა და ჩვენ, დღევანდელ რუსებს შორის _ მაშინ, 30-იანებში, ასე თუ ისე, იყვნენ ხალხი (люди).
“პერესტროიკის” დასაწყისი თენგიზ აბულაძის საკულტო ფილმის “მონანიება”, გამოჩენით აღინიშნა. ფაქტობრივად, მისგან დაიწყო სტალინიზმის “პერესტროიკული” კრიტიკა.
ამ ფილმის მთავარი აზრი არ იყო აღქმული, მაშინ ის ძალიან რადიკალური და ნიჰილისტურიც კი ჩანდა. ვაჟი ტირანი მამის გვამს საფლავიდან ამოთხრის და მთიდან ქარში, მარადიულ სირცხვილში აგდებს.
ო, როგორ გააღიზიანა ამ ფილმის კაშკაშა სცენამ ბევრი, როგორ შეურაცხყოფილად იგრძნეს თავი!
ფილმი გახდა ერთგვარი ტესტი, საზოგადოების მზადყოფნის გამოცდა ცვლილებებისთვის, გარდაქმნისთვის.
ფილმში იყო გზავნილი, რომელიც ვერ გაიგონეს: ჩვენი გადარჩენა მხოლოდ სიბინძურის რადიკალურ უარყოფას შეუძლია. ისე, როგორც ეს აღმოსავლეთ ევროპაში გააკეთეს.
მაგრამ რუსეთში ასე არ მოხდა. მონანიება _ სწორედ ეს იყო ამ ფილმის გზავნილი, არ შედგა.
ვიმეორებ _ ფილმი ვერ გაიგონეს, თავად ამ სიტყვამ _ მონანიება, ბევრი გააღიზიანა და გააბოროტა.
მონანიებისკენ მოწოდება მიიღეს, როგორც ეროვნული და პიროვნული შეურაცხყოფა: “ვის წინაშე უნდა მოვინანიოთ?! ჩვენ ხომ ყველა გადავარჩინეთ ფაშიზმისგან!!!”
მონანიების თემა, რომელიც პერესტროიკის წლებში ისმოდა, დღეს საბოლოოდ გადაიხაზა თემით: “დაჩოქებიდან ადგომა”. მისი გვირგვინი იყო “Крымнаш” (“ყირიმი ჩვენია”).
დამთავრებული ისტორიული ციკლი: ფილმიდან _ “მონანიება” ფილმამდე _ “გზა სამშობლოსკენ” (რუსული პროპაგანდისტული ფილმი ყირიმის “დაბრუნების” შესახებ). ჩვენ, ბოლოს და ბოლოს დავბრუნდით “სამშობლოში”.
ვიღაცამ, იხსენებდა რა აბულაძის ფილმს, თქვა რომ დღეს ტირანის აყროლებული გვამი აიღეს და ძველ კვარცხლბეკზე ზარ-ზეიმით შემოასკუპეს.
მთლად ასე არ არის: ეს, ნახევრადგახრწნილი გვამი ჩვენმა თანამედროვეებმა საკუთარ სახლებში შეათრიეს და საოჯახო მაგიდასთან დასვეს. მის საზოგადოებაში სვამენ ჩაის, მორჩილად ესაუბრებიან მას, კონსულტაციებს გადიან მასთან. და თუ გვამს უეცრად დამპალი თავი მოძვრება, მობოდიშებით აბრუნებენ ადგილზე.
ოლეგ ბასილაშვილი, 2019 წელი, 9 მაისი”
