ქვეყანაში განვითარებულმა მოვლენებმა ერთხელ კიდევ შეგვაჯახა იმ სისტემას, რომელიც საფუძვლად უდევს საკადრო პოლიტიკას. ოფიციალური აღიარებით, საკადრო პოლიტიკაში მთავარია პროფესიონალიზმი და დემოკრატიის პრინციპების შესაბამისი მუშაობა. იგულისხმება, რომ კადრების შერჩევაში ხალხი ასრულებს მთავარ როლს, სინამდვილეში კი საკადრო პოლიტიკის ამოსავალი პრინციპებია ნათესაური და ძმაკაცური კავშირები და მექრთამეობაა.
რატომღაც მთელი საკადრო კომბინაციები პროფესიონალიზმის ნიშნით არის აქცენტირებული და ნაკლებად შეხვდები მოთხოვნას ისეთ აუცილებელ კომპონენტებზე, როგორიცაა სამართლიანობა და სხვა ზნეობრივი თვისებები. თუ ვინმე დამიმტკიცებს, რომ პროფესიონალი მძარცველი დილეტანტ მძარცველზე უკეთესია, კაბინეტებში ჯერ კიდევ შემორჩენილ თაღლითებს საჯაროდ მოვუხდი ბოდიშს. დღეს გაუშიფრავი არაფერი რჩება და მათ შორის ისიც, ვინ ვისი მფარველია, მაგრამ ყოველთვის ვერ ხერხდება მათი გახმაურება. სამაგიეროდ, ხალხი საკუთარი გამოცდილებით რწმუნდება, რომ კადრების პოლიტიკაში ყველაფერი რიგზე ვერ არის.
შეიძლება ვინმემ ბრალი დამდოს მეგობრობის უარყოფაში, იმ მეგობრობაზე ხომ არ მეკითხებით ანგარება რომ უდევს საფუძვლად? ვიცი, ასეთი “მეგობრობის” მრავალი შემთხვევა შეურიგებელი მტრობით რომ დამთავრებულა _ ნაძარცვი ვერ გაიყვეს. პროტექციონიზმის არსიც დანაშაულის დამალვა და ახალი დანაშაულის წაქეზებაა. ასე იქმნება არალეგარული პრივილეგიები უშრომელთა ხარჯზე და სახელმწიფოს ინტერესების საზიანოდ. სახელმწიფო მოხელე, რომელსაც ხალხი არ აძლევს ვიზას, ქვეყნის პრობლემებისადმი გულგრილი ხდება. ჩვენს მოხელეებს პრივილეგიები არ აკლიათ, მაგრამ მათ უფრო მეტზე აქვთ პრეტენზია. მშრომელი კაცი შიმშილს ებრძვის, მოქმედი და ყოფილი ჩინოსნები კი აკრძალული ილეთებით ებრძვიან ერთმანეთს მაღალი სავარძლებისთვის.
საჭირო ყურადღება არ ექცევა ამ ბოლო დროს შექმნილ უმწვავეს პრობლემებს. ყველამ არ იცის, რომ მაღალ მთიანეთს გარდა, დასავლეთ საქართველოში შრომამ აზრი დაკარგა, ფაროსანამ სოფლის მეურნეობა მთლიანად გაანადგურა. ყალბი პრეპარატების თუ სხვა მიზეზების გამო, მასთან ბრძოლას შედეგი არ მოაქვს. ჩინეთმა სულ ახლახან ამერიკაში 200 მილიარდი დოლარის პროდუქცია გაიტანა. ამათგან უმრავლესობა სოფლის მეურნეობის პროდუქტები იყო. ფაროსანას პრობლემა რომ ვერ დაეძლია, ჩინეთი ამას შეძლებდა? ჩვენ რა დაგვემართა? ხომ არ გავხდით ეკონომიკური დივერსიისა და საბოტაჟის მსხვერპლი? რატომ არ შეგვიძლია შევქმნათ სოფლის მეურნეობის მავნებლებთან ბრძოლის მუდმივმოქმედი სამსახური, რომელსაც სახელმწიფოსთან ერთად მოსახლეობაც დააფინანსებს და რომელიც პასუხისმგებელი იქნება ჩვენი სოფლების დაცვაზე? საიმისო ხარჯები სახელმწიფოსაც და კერძო სექტორსაც დიდი გადაჭარბებით აუნაზღაურდებათ. გასაკვირია, ასე ადრე როგორ დაგვავიწყდა, რომ სამიოდე წლის წინ ჩვენს ექსპორტში, ღირებულების მიხედვით, თხილს პირველი ადგილი ეჭირა. ამასაც რატომ არ ვუწევთ ანგარიშს, რომ ლარის გაუფასურების მიზეზი ექსპორტის შემცირებაა. ვინმე სერიოზულად ხომ არ ფიქრობს, რომ მარიხუანას ჩანაცვლებით შევძლებთ დანაკლისის ანაზღაურებას?
მოსახლეობის ნაწილი დღესაც კომუნისტების აპრობირებული მეთოდებით ხელმძღვანელობს _ ელაქუცება მასზე მაღლა მდგომს და რისხვას არ იშურებს იმათ მიმართ, ვისაც კიბის დაბალი საფეხური უჭირავს. ზოგი თავს იწონებს ხელისუფლების მხარდაჭერით და არჩევნებზე წინასწარ ზეიმობს გამარჯვებას. მგონია, საკმარისი არ დარჩა მაგალითები, როდესაც ხელისუფლების მხარდაჭერილი კანდიდატები ამომრჩეველმა “გააშავა”.
ხელისუფლების ზოგიერთი წარმომადგენელი ამომრჩეველს აშინებს პრეზიდენტის არჩევნებში ნაციონალების შესაძლო გამარჯვებით. ამ საშიშროებით უნდა დამთავრდეს გულარხეინობა. ქვეყანას რევოლუციური წესრიგი სჭირდება. არ მინდა ვინმე ავაფორიაქო რობესპიერის დიქტატურის ან ბოლშევიკური გადატრიალების აჩრდილით. ჩინეთი რომ დღეს მანამდე აუღებელ მწვერვალებს უტევს, ეს დენ სიაო პინის რევოლუციური რეფორმების დამსახურებაა. ჩინეთმა ბევრი ოფლი დაღვარა ამ რეფორმების გასატარებლად, მაგრამ ერთი წვეთი სისხლი არ დაუკარგავს. დიახ, ჩვენ უსისხლო რევოლუცია გვჭირდება!
ტრადიციების მსხვერპლს კი მინდა ვუთხრა _ მართალია, დემოკრატიის ტაძარი ჯერ ვერ დავდგით, მაგრამ პროექტი და ყველა მასალა მზადაა მშენებლობის დასაწყებად. ამ დიდი ნაგებობის არქიტექტორიც და მშენებელიც ხალხია და მასში არც ბატონების ადგილია და არც მონების. მშენებლობა დიდხანს გაგრძელდება და მის დამთავრებამდე ყველას მინდა ვურჩიო: ხალხმა იგრძნო საკუთარი ძალა და მასთან ძველებური წესით ხუმრობა არ შეიძლება. რჩევა არც ადრესატს მოკლავს და არც მრჩეველს, თორემ ხომ ვიცი, ტრადიციების ტყვეობიდან თავის დახსნა ადვილი რომ არ არის. ამიტომ გვჭირდება რევოლუციური წესრიგი, ლანძღვა გინებისა და სისხლის გარეშე.
სიმონ ჯაში
