“როგორც გენიალურმა მწერალმა ბრძანა, მე პასუხს ვაგებ იმაზე, თუ რა ვთქვი და არა იმაზე, თუ როგორ გაიგებს ამას კონკრეტული ადამიანის გონება”,_ ასე ეხმაურება მწერალი ალექსანდრე ჯინჭარაძე მის მიერვე სოციალურ ქსელში გავრცელებულ პოსტს, რომელიც ქუჩაში მიუსაფარი ძაღლების მომრავლებას ეხება.
“როცა ექიმთან მიდიხართ, მოტეხილი ხელით, ის რას აკეთებს?! გვაფრთხილებს, როგორ არ მოვიტეხოთ ხელი?! გვამუნათებს, თუ როგორ მოვიტეხეთ იქ ხელი?! იქნებ, ადამიანის ძვლოვანი სისტემისა და კუნთების აგებულებაზე გვიტარებს ლექციას?! არა?! ა, უნდა გვიმკურნალოს, დაგვადოს გიპსი და ა.შ ანუ, გამოდის, რომ უნდა გაკეთდეს მთავარი – მოხდეს ჭრილობის დამუშავება და მაქსიმალურად შემცირდეს სასიცოცხლო რისკები! ორი დღეა ადამიანები მწერენ იმის თაობაზე, შეიძლება თუ არა გავეშებულ ძაღლებს “ხროვა” ვუწოდო… ზოგმა ისიც თქვა, მე რატომ არ მეცა ეგ ძაღლი, ესეიგი შენი ბრალიაო… კრიტიკასაც ვერ უძლებს ამგვარი მიდგომა საკითხისადმი. ადამიანი, რომელიც ზარალდება გავეშებული ხროვის მიერ, როგორ ფიქრობთ, რას უნდა ისმენდეს?! თუ როგორ არ შეიძლება ცუგა იყოს ცუდი?! და, მეგობრებო, ადამიანი თუ შეიძლება იყოს მკვლელი და პირსისხლიანი, ცხოველი არ შეიძლება, იყოს?!
დიახ, სამწუხაროდ ზოგჯერ ცხოველიც ხდება უმართავი და მაშინ იგი უნდა გავარიდოთ ადამიანებს! ქვეყანაში უამრავი პრობლემაა, მათ შორისაა ცხოველთა უთავბოლოდ მიშვება ბედის ანაბარა და მათი საკვებისა და საცხოვრებლის გარეშე დატოვება. ეს საკითხის სხვა მხარეა. ამას ვაღიარებთ ყველა. მაგრამ, ვიმეორებ, ეს პრობლემას ვერ წყვეტს. ჩემთან ერთად დაზარალდა ბავშვი, სკოლის მოსწავლე. მასაც იმ საათში უკბინა ქუჩის ძაღლმა. ასეთი ასობით შემთხვევაა დღისით-მზისით ჩვენს ქვეყანაში. ამიტომ, ამოვდივარ და იმ პრინციპიდან, რომ ადამიანი არის უმაღლესი ღირებულება ამ სამყაროში, საჭიროა, რომ მოხდეს პრევენცია. საჭიროა, მოქალაქეები დავიცვათ ამ გავეშებული ხროვისგან, მართლაც რომ. თუ რამ გააბოროტა ეს ძაღლები და რატომ არიან მშივრები, ეს მსჯელობის მეორე კუთხეა. მაგრამ, მთავარია მოქალაქეთა სიცოცხლეზე ზრუნვა ახლა. სახელწმიფო, პირველ რიგში, ამაზე უნდა ზრუნავდეს”, _ ამბობს ალაქსანდრე ჯინჭარაძე.
ცოტა უფრო ადრე ალექსანდრე ჯინჭარაძე ფეისბუქის საკუთარ გვერდზე წერდა, რომ კი ნუ ვესარჩლებით ცხოველებს, არამედ საჭიროა მათი გამოკვება და მას, ვისაც ადამიანი უყვარს, არც ცხოველი სძულს. თუმცა, საჭიროა, გაიმიჯნოს, რომ ცხოველი “ოდენ ინდივიდია და არა პიროვნება”.
ვცხოვრობთ ეპოქაში, სადაც მავანნი გაიძახიან “ცხოველთა უფლებები დავიცვათ” და ადამიანთა მონურ მდგომარეობას არად აგდებენ! ისე, ცნობისთვის, ცხოველი სრულიად უუფლებოა. უფლება შეიძლება მხოლოდ მას ჰქონდეს, ვინც იაზრებს რა არის არჩევანი, “ჰო” და “არა” ანუ , ვისაც აქვს ალტერნატივა და იცის ამ ალტერნატივის შესძლო შედეგები… ვისაც აქვს სინდისი, შინაგანი ზნეობის ხმა, რომელიც განსჯის. ვინც ნათელს ეძიებს და ბნელს განერიდება. ხოლო ვისაც არ აქვს არჩევანი, მას არც სინდისი აქვს. რადგან რაზე აგოს პასუხი, ან ვის წინაშე?! რადგან ცხოველი ოდენ ინდივიდია და არა პიროვნება, რადგან ჩაკეტილია ბუნების კანონზომიერებაში და მხოლოდ საკუთარ ფიზიოლოგიურ მოთხოვნებს ემორჩილება, არც შემოქმედება შეუძლია. ის არ არის “თავის-უფალი”.
თავისუფლება, თავშეკავებაშიაო, ერთმა დიდმა მწერალმა თქვა… აი, ცხოველი კი თავშეუკავებელია. შეიძლება ითქვას, თუ მას აქვს მაინც არჩევანი, მისი არჩევანი არის – აუცილებლობა… ინსტიქტი. ცხოველს არ აქვს თვითანალიზის, რეფლექსიის მომენტი. ჭიანჭველები საოცარი მოწესრიგებულობის მარტივ კანონზომიერებას არ გადავლენ. ადამიანს შეუძლია უარყოს თავისი მოცემულობა და ახალი რეალობა შექმნას. თუმცა ჩვენი ბუნებები ერთმანეთს გვანან, ეს მაინც არ გვაძლევს საფუძველს, დავსვათ ტოლობის ნიშანი ადამიანსა და ცხოველს შორის. მხოლოდ ადამიანი, ვინც იაზრებს თავის პიროვნულობას არის შემძლე ჰქონდეს რისიმე უფლება… ცხოველს აქვს წესი, რომლის მიღმაც ის არ გადის. თუმცა გარკვეულწილად მათაც შეუძლიათ მზრუნველობის, ერთგულების, ყურადღების გამოვლენა ერთმანეთისა და ჩვენს მიმართ, მათ არ შეუძლიათ დიალოგში შემოსვლა. ვერ პირმეტყველებენ.
როცა მე ადამიანთან ვარ, არ ვარ ონტოლოგიურად მარტო. მაქვს საუბრის შესაძლებლობა. ხოლო საუბარი არის არა მონოლოგი, არამედ დიალოგი. ცხოველთან მარტო დარჩენა კი, ონტოლოგიურად მარტო დარჩენაა. რადგან მას არ აქვს ის მისსია, რაც მე. ის ვერ იპირმეტყველებს, ვერ იაზროვნებს, როგორც მე. ამასთან, ცხოველის ტანჯვა უშინაარსოა, აზრს მოკლებული. იტანჯება, მაგრამ არ მოელის რაღაც დიადს, აღმატებულს, განმათავისუფლებელს. მხოლოდ ადამიანს შეუძლია აღიაროს ტანჯვის აზრი. ადამიანს შეუძლია თქვას, აი, დღეიდან მე აღარ მინდა ვიყო ჩემს ფიზიოლოგიურ მოთხოვნილებეზე ასე დამოკიდებული, რადგან ვიტანჯე და მივხვდი, რომ ეს მე მაზიანს. აი, ეს “ვიტანჯე და მივხვდის” მომენტი არ არსებობს ცხოველებთან. და რაც მთავარია, ეს ადამი არქმევს მათ სახელებს, ანუ სწვდება მათს ლოგოსს, არსს. ეს ადამიანი განმსჭვალავს და გაზრდის ცხოველს, დაიხმარს მას როგორც, შემწეს, მაგრამ არსებითად მეგობარი მისი ვერ გახდება. იმიტომ, რომ მეგობარი ადასტურებს ჩვენს იდენტობას, ცხოველი კი ვერა! ასე რომ, ცხოველების უფლებებს კი ნუ ვესარჩლებით, გამოვკვებოთ ისინი, ნუ ვცემთ და ნუ დავხოცავთ. ვისაც ადამიანი უყვარს, მას არც ცხოველი სძულს. სწორად განვსაჯოთ!
შეგახსენებთ, რომ ალექსანდრე ჯინჭარაძე, როგორც თავად ამბობს და ფაქტის დამადასტურებელ ფოტოსაც ავრცელებს, ოზურგეთში, ერთ-ერთი მაღაზიის წინ ძაღლმა დაკბინა.
მის მიერ გამოქვეყნებულ პოსტს კი საზოგადოების მხრიდან არაერთგვაროვანი გამოხმაურება მოჰყვა.
