“ვინც ტრამვაიში ჯდება, იმის ქმარი ვირია” _ თბილისური ამბები

1883 წლიდან თბილისში ამუშავდა პირველი საზოგადოებრივი ტრანსპორტი – ცხენის ტრამვაი, იგივე კონკა. 1904 წელს ის ჩაანაცვლა ელექტროტრამვაიმ. უნდა გენახათ ქალაქში უცხენო ტრამვაის გამოჩენამ რა მითქმა-მოთქმა გამოიწვია. ბევრს ეშინოდა შიგ ჩაჯდომისა, ბევრი დარწმუნებული იყო, ტრამვაის ოთხ თვალზე ოთხი ეშმაკი ზის და ისინი ატრიალებენ ამ თვლებსაო. იმასაც ამბობდნენ, ხიდზე გასვლის დროს, ეშმაკების ხიდს ჩატეხავენ და ტრამვაიში მყოფ ხალხს დახრჩობა არ ასცდებაო. ამის შიშით, ხიდთან მგზავრები ტრამვაიდან ჩამოდიოდნენ ხიდის მეორე ნაპირზე ფეხით გადადიოდნენ, შემდეგ კი ისევ ტრამვაიში სხდებოდნენ. ზოგიერთები ტრამვაით მგზავრობის მოყვარულ ქალების დასაცინად დუღაბა ვასუას მოგონილ ლექსს იძახდნენ:

მარგალიტი ძვირია,

ლეჩაქი ორპირია,

ვინც ტრამვაიში ჯდება

იმის ქმარი ვირია.

ამის გამო ბევრი მამაკაცი თავის მეუღლეს უკრძალავდა ტრამვაით მგზავრობას.

1911-12 წლებში მტკვრის მარცხენა მხარეს ციცაბო კლდეზე მდებარე ორსართულიან შენობაში ერთმა კახელმა, მეტსახელად უტრუხუნემ გახსნა ტრახტირი. მაშინ სამიკიტნოს ან ტრახტირს აუცილებლად რაიმე სახელს არქმევდნენ. ჰოდა, უტრუხუნემაც არც აცია და არც აცხელა და თავის ტრახტირს აეროპლანი დაარქვა. უტრუხუნეს საქმე კარგად მისდიოდა და მოგებაც მატულობდა. მაგრამ მალე ზოგიერთ გავლენიან და მდიდარ მუშტარს მისთვის უთქვამს: აღარ გვინდა შენს ტრახტირში პურის ჭამა და შემოსვლაც კი, რადგან ღვთისგან წყეულ აეროპლანს ეძახიო (საქმე იმაშია, რომ ქალაქში ამბობდნენ, აეროპლანს კაცი კი არა, გადაცმული ეშმაკი მართავსო). თუ არ გადაარქმევ, ფეხს აღარ შემოვდგამთ შენთანო. უტრუხუნე ორ ცეცხლს შუა ჩავარდა: ტრახტირისთვის იგივე სახელის დატოვება მდიდარი მუშტრის დაკარგვას ნიშნავდა. ამავე დროს ხალხის დიდი ნაწილი მიეჩვია აეროპლანს და სახელის გადარქმევით შეეძლო მუშტრის ეს ნაწილიც დაეკარგა. ერთ მშვენიერ დღესაც უტრუხუნემ ნიკი ფიროსმანაშვილს, რომელიც მასთან ხშირად დადიოდა და კედლებიც მისი მოხატული იყო, სთხოვა წასულიყო სხვებთან ერთად აეროდრომზე და შემდეგ ყველასთვის მოეყოლა რომ აეროპლანი, ისევე როგორც ტრამვაი ახალი გამოგონებაა და არა ეშმაკისეული.  უტრუხუნემ ფიროსმანისთვის და კიდევ ორი ცნობილი მოქალაქისათვის ფაეტონი დაიქირავა, ისინიც დუდუკითა და ზურნით მიადგნენ საფრენ ადგილს, საიდანაც ქებურიას საჩვენებელი ფრენა უნდა მოეწყო. ფიროსმანაშვილმა ბესარიონის სთხოვა, – თუ ძმა ხარ, აიღე ორი ტომარა ბატიბუტი, რომ აფრინდები, იქიდან გადმოყარე, ყველა ნახავს, რომ ადამიანი მართავს აეროპლანსო. ქებურიამ თხოვნა შეუსრულა, ხალხს ზემოდან ბატიბუტი გადმოაყარა და საქმეც გაიჩარხა. იმ საღამოს უტრუხუნეს ტრახტირში დილამდე იქეიფეს.

როგორც ამბობენ, ჩაის სმის ტრადიცია სამოვარით რუსების შემოსვლასთან ერთად დაინერგა ჩვენში. მწერალი იონა მეუნარგია წერდა, რომ ,,მოდა იყო, ჩაის სმას რომ გაათავებდნენ, თუ არ უნდოდათ მეტის დალევა, სტაქანი პირ-ქვე უნდა დაემხოთო”. ჩაის დიდი მოყვარული ყოფილა გრიგოლ ორბელიანის მამა ზურაბი. ,,ერთხელ, როდესაც ზურაბი ნარდს თამაშობდა, გართულმა, უნებლიეთ სტაქანი გადმოაბრუნა და ბიჭმაც მეტი ჩაი არ მოუტანა. თამაში რომ გათავდა, ბიჭსა ჰკითხა: ჩაი რატომ არ მომიტანეო.

_ ბატონო, თქვენ აკი სტაქანი პირ-ქვე დაამხვეთ.

-ბიჭო და რა უღელი ხარი იმის გადაბრუნებას უნდოდა, რით ვერ მოერიეო, უპასუხა სიცილით ჩაის მწყურვალე თავადმა”.