ქალბატონი, რომელმაც საუკუნეს , კარგა ხანია, გადააბიჯა, ულევი შინაგანი სითბოთი და ხალისიანი განწყობით, ბევრ ახალგაზრდასაც გააკვირვებს. ის არც ისე დიდი ხის წინ იყო „გურია ნიუსის“ სტუმარი. ოზურგეთის საავადმყოფოში ოპერაციის გაკეთების შემდეგ, როცა თავს ძალზე ყოჩაღად გრძნობდა, მთელმა საქართველომ გაიცნო და როგორც ახლა გვეუბნება, უამრავმა ჟურნალისტმა დაურეკა.
ჟენია ცეცხლაძე ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბაღდადში {ცხემლისხიდის თემი} შვილიშვილებთან და შვილთაშვილებთან ერთად ცხოვრობს.
შეპირებისამებრ, ჟენია ბებო „გურია ნიუსის“ სტუმარია და სრულიად საქართველოს დამდეგ 2020 წელს ულოცავს.
ჩვენ მას შინ ვეწვიეთ და ვთხოვეთ, საუკუნოვანი ცხოვრების განმავლობაში თავს გადახდენილი ერთი სევდიანი და ერთიც ბედნიერი ისტორია გაეხსენებინა, რაც განსაკუთრებული ტკივილითა და სიხარულით შემორჩა მის მეხსიერებას.
თუმცა საუბრის დაწყებამდე, მან მორიდებით თავისი სურვილი გაგვანდო:
_ რა ამბავია? ტელვიზორი ვერ ჩამირთავს. მე უმეტესად ოთახში ვარ. ქვეყნის ამბები ამ „ყუთს“ მოაქვს ჩემთვის, მაგრამ რად გინდა? სიდინჯე, სიყვარული, ზრდილობის სახსენებელი დაკარგა ხალხმა. ადრე კაცი რომ მოკვდებოდა, შევიცხადებდით ერთხელ და მერე ხალხი გულწრფელ სამძიმარს მორიდებით, თანაგრძნობით ამბობდა. ახლა? რომ მოკვდე არავინ შეგიცხადიებს და ისე კივილი და ყვირილია მთავრობაში თუ დედაქალაქის ცენტრალურ ქუჩებში. ყველგან.. ასე არც ქვეყანა აშენდება და არც „სარაია“. ჭკუზე მოსვლას, სიდიჯეს, გონიერებას ვუსურვებ ყველას…
რაც შეეხება სევდიან ამბებს, მისივე თქმით, რა მოთვლის. მით უფრო, თუ დედას შვილი მოუკვდება. თუმცა, იხსენებს, როცა ნატანებიდან ცხემლისხიდში მაჭანკლობით გათხოვდა, 40 წლის იყო. ულამაზეს ქალბატონს არჩევანის გაკეთება გვიან მოუწია და ოჯახი, სადაც მაზლი და მულიც დახვდნენ, რომლებიც არ დაქორწინებულან, დიდი სიყვარულით და ურთიერთპატივისცემით ცხოვრობდნენ.
_ ბევრი ვიყავით და ერთმანეთი უსაზრვროდ გვიყვარდა. ერთხელ არ გვიწყენინებია ერთმანეთისთვის. ჩემი მაზლი ტყეში შეშისთვის წასული დაიღუპა. შუაღამისას მთელი სოფელი ვეძებდით. ძაღლი არ მოშორებია და ყეფით გამოგვეხმაურა. ასე იყო, ნენა, ადრე ძაღლიც სხვანაირი იყო…_ ამბობს ის და ამჯერად ყველაზე პოზიტიურ ამბავს იხსენებს:
_ ჩვენთან ხშირად ჩამოდიოდნენ იმერეთიდან სამუშაოდ. იყო ერთი კაცი, გვარად გელაშვილი, რომელიც თავდადებით შრომობდა. მერე იმერეთის ერთ მთიან სოფელში მიჰქონდა სხვადასხვა საშენი მასალა. ჩემმა ქმარმა უთხრა, აქეთ გადმოსახლდი, მაინც აქ უნდა იმუშაოო, მიუმხრომელ ადგილზე ცხოვრობ და ცოდო ხარო. მოერიდა, ვერ შევძლებო. თავის ცოლშვილიანად ჩვენს ოჯახში გადმოვიყვანეთ, ორი წელი ჩვენთან ცხოვრობდნენ და როცა სახლი დაადგმევინა ჩემმა ქმარმა და აქაურმა მეზობლებმა, მერე გადავიდნენ. ძალიან მადლიანი ხალხი ოყო. ახლა მათი შთამომავლები ცხოვრობენ იქ…
_ მადლიანი თქვენ უფრო აღმოჩნდით, როგორც ამბობთ…
_თვითონ იყვნენ ძალიან ადამიანურები. ამიტომაც შევძელით. ამას ვამბობ სწორედ _ ადამიანები უნდა ვიყოთ. ეს თუ დავკარგეთ, რად გვინდა ცარიელი ქვა და ბეტონი, ცარიელი ოქრო და ვერცხლი. იმედი არასდროს დამიკარგავს, ვერაფერი მაშინებდა და ადამიანის მოდგმის როგორ უნდა შეგეშინდეს. გაკვირვებული ვუყურებ, რა ხდება ამ ყვეყანაზე. ეკრანიდან რომ გამუდმებით გინება ისმის, შეშლილ სახეებს რომ ვხედავ, იმას კარგად ვხვდები, რომ ეს ხალხი გასაჭირით გადარეულს არ ჰგავს. ეს რაღაც სხვა არის და იქნებ, მე ვერ ვატყობ, არ ვიცი. გაჭირვება ჩვენ რომ ვნახეთ, ისეთი უნდა, მარა მხედავთ აგერ, მატყობთ რაიმეს 108 წლის ქალს, რომ გადარეული ვიყო? _ ღიმილით ასრულებს საუბარს კდემამოსილი ქალბატონი და საახალწლო განწყობის მთელი წლის მანძილზე გაყოლას უსურვებს სრულიად ქვეყანას, თითოეულ მის მცხოვრებს.
