სადაც მისი პედაგოგები იყვნენ ცნობილი ქორეოგრაფები _ მიშა რაქვიაშვილი და რომან ჭოხონელიძე. შემდეგ კი სუხიშვილების ანსამბლის სოლისტი გახდა და მსოფლიოს ცეკვით შემოუარა.
დღეს თენგიზ უთმელიძე ჩვენი სტუმარია.
_ ბატონო თენგიზ, როგორ მოხვდით სუხიშვილების ანსამბლში?
_ პოლიტექნიკური ინსტიტუტის პირველი კურსის სტუდენტი ვიყავი, როცა მოსკოვში ჩატარდა სტუდენტი ახალგაზრდების VI საერთაშორისო ფესტივალი. ამ ღონისძიებასთან დაკავშირებით ილიკო სუხიშვილმა და ნინო რამიშვილმა ჩვენს ინსტიტუტში დადგეს ცეკვა “ფერხული.” ამ ცეკვით წარვდექით ფესტივალზე, სადაც მაყურებლის დიდი მოწონება დავიმსახურეთ. სწორედ მაშინ შემომთავაზა ბატონმა ილიკო სუხიშვილმა მის ანსამბლში მივსულიყავი. მე გავიკვირვე და ვუპასუხე: ჯერ პროფესიონალი მოცეკვავე არ ვარ და თქვენს ანსამბლში როგორ მოვიდე,-მეთქი და უარი ვუთხარი. მერე, როცა თბილისში ჩამოვედით, კვლავ შემეხმიანა და მეც თანხმობა განვაცხადე, თუმცა, ძალიან ვღელავდი. ასე აღმოვჩნდი სუხიშვილების ანსამბლში. ალბათ ეს ბედისწერა იყო. მე უბედნიერესი ადამიანი ვარ, რომ ასეთი არაჩვეულებრივი პიროვნებების გვერდით აღმოვჩნდი.
_ რამდენი წელი ცეკვავდით სუხიშვილების ანსამბლში?
_ 17 წლის განმავლობაში მაქსიმალური დატვირთვით ვმუშაობდი ანსამბლში, რასაც შედეგად უამრავ ქვეყანაში მოგზაურობა, საოცარი კონცერტები, დაუვიწყარი დღეები მოჰყვა. სუხიშვილების ანსამბლი, შეიძლება ითქვას, იყო ერთი ოჯახი, თითოეული ჩვენგანის ჭირი და ლხინი თანაზიარი გახლდათ.
_ უცხოეთის რამდენ ქვეყანაში ხართ საგასტროლო მოგზაურობით ნამყოფი?
_ 70 ქვეყნის ცნობილი თეატრების სცენაზე ვაჩვენეთ ჩვენი ხელოვნება. წელიწადში 3-4 გასვლა გვქონდა საზღვარგარეთ. ზოგიერთ ქვეყანაში რამდენჯერმე ვყოფილვართ. მაყურებელი ყველგან აღტაცებული აპლოდისმენტებით გვაჯილდოებდა.
_ თქვენ პოლიტექნიკური ინსტიტუტიდან უნივერსიტეტში ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე გადახვედით. სწორედ ამ პროფესიას უნდა ვუმადლოდეთ, რომ უცხოეთში ჩატარებული კონცერტების მრავალი რეცენზიის ავტორი თქვენ ხართ. ასევე, უზარმაზარი საქმე გააკეთეთ უნიკალური ფოტომასალის შექმნის მიმართულებით. თქვენ ერთ-ერთი წამყვანი სოლისტი იყავით ანსამბლში და ამასთანავე ჟურნალისტურ საქმიანობასაც ეწეოდით. ალბათ, ეს არც თუ ისე ადვილი იყო, იმიტომ, რომ ქალბატონი ნინო რამიშვილი ზედმიწევნით იცავდა წესრიგს რეპეტიციებზე და საოცრად მკაცრი პედაგოგი იყო.
_ მინდა გითხრათ, რომ ქალბატონი ნინო მაქსიმალურად ცდილობდა ხელი შეეწყო ჩემთვის, იმიტომ, რომ იცოდა ეს ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ჩვენი ანსამბლის ისტორიისთვის. თუ რამე იბეჭდებოდა მაშინდელ ქართულ პრესაში, თითქმის ყველა ჩემი გამოგზავნილი იყო საზღვარგარეთიდან.
_ ჩოხატაურმა მრავალი გამოჩენილი ადამიანი აღუზარდა საქართველოს, მათ შორისაა ნინო რამიშვილი, რომელმაც ლეგენდარული ანსამბლით, საქვეყნოდ გაუთქვა სახელი ქართულ ნაციონალურ ცეკვას.
_ დიახ, ეს იყო “ქალი _ ეპოქა” _ სწორედ ასეთი სათაურით გამოვა მონოგრაფია ჩემი ავტორობით, რომელიც ნინო რამიშვილის ცხოვრებასა და შემოქმედებას ასახავს. ბევრჯერ მითქვამს და კვლავ გავიმეორებ, რომ საქართველოში იშვიათად მეგულება ქალი, რომელსაც თავისი ნიჭით, შემოქმედებით, პედაგოგიური მოღვაწეობით ასე დიდი მასშტაბებით გაეტანოს თავისი კულტურა უცხოეთში და ესახელებინოს სამშობლო. ხშირად ამბობენ, რომ ის იყო ძალიან მკაცრი პედაგოგი, თვითონ კი ამბობდა, მე მკაცრი კი არა, მომთხოვნი ვარო. იგი მართლაც უზარმაზარი ენერგიის მქონე ადამიანი იყო. ხშირად ჩვენ, 18-19 წლის ახალგაზრდები, ვერ ვუძლებდით ისეთ დიდ დატვირთვას, რაც რეპეტიციებზე გვქონდა, მაგრამ ამან კარგი შედეგი გამოიღო იმ თვალსაზრისით, რომ როცა საზღვარგარეთ ვიყავით და დღეში რამდენიმე კონცერტი გვქონდა, ბრწყინვალე ფორმაში ვიყავით. ქალბატონი ნინო არა მხოლოდ შესანიშნავი პედაგოგი, არამედ შეუდარებელი სასცენო პარტნიორიც იყო. მე წილად მხვდა ბედნიერება, მასთან ერთად შემესრულებინა ცეკვა “ქართული,” “ჯეირანი”. იგი ცეცხლს ანთებდა სცენაზე, საოცრად მგრძნობიარე თითები ჰქონდა, არაჩვეულებრივი პლასტიკითა და თავისი ზურმუხტისფერი თვალების ელვარებით ატყვევებდა მაყურებელს.
_ როგორც ამბობენ, ანსამბლის წევრებს ძალიან გიყვარდათ მასთან ოჯახში სტუმრობა.
_ ნინო რამიშვილი იყო შესანიშნავი დიასახლისი, უგემრიელეს კერძებს ამზადებდა, მისი გაწყობილი სუფრაც ხელოვნების ნიმუშს წარმოადგენდა. ძალიან საინტერესო მოსაუბრე იყო. მის ყოველ დაბადების დღეებს დიდი პომპეზურობით აღვნიშნავდით. ბოლო წლებში განსაკუთრებით ემზადებოდა ხოლმე ჩვენი სტუმრობისთვის, გამოპრანჭული დაგვხვდებოდა და მის სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა. ბოლო დაბადების დღეს მისმა ვაჟმა თენგიზმა თამადობა შემომთავაზა. მე დიდი სასმისი მოვითხოვე, ღვინით ავავსე და ღიმილით შევხედე ქალბატონ ნინოს. მანაც გამიღიმა და თბილად მითხრა, დალიე, თენგიზ, ახლა შეიძლებაო. მე კი ვუპასუხე: ეჰ, ნინა შალვოვნა, ახლა მაძლევ ღვინის დალევის უფლებას, როცა აღარ შემიძლია,-მეთქი? ბევრი ვიცინეთ.
_ ვიცით, რომ გურულები ძალიან გიყვართ…
_ ძალიან ბევრი საუკეთესო გურული მეგობარი მყავს. ერთ-ერთი მათგანია ბატონი გოგი დოლიძე, რომელმაც შემომთავაზა ჩოხატაურში, სოფელ შუა ამაღლების საჯარო სკოლას ვწვეოდით, რაზედაც, რა თქმა უნდა, დიდი სიამოვნებით დავთანხმდი. ბედნიერი ვარ, რომ ამ ულამაზეს კუთხეში კიდევ ერთხელ ჩამოვედი. მათ ვაჩვენეთ ფილმი, რომელიც სუხიშვილების ანსამბლის შემოქმედებას ასახავს. სკოლას საჩუქრად გადავეცი ჩემი გადაღებული სურათების ფოტოალბომი, რომელსაც “რომანტიული ფოტომატიანე” ჰქვია. დავესწარი ბავშვების მიერ მომზადებულ ღონისძიებას. მინდა გითხრათ, რომ დიდი სიამოვნებით ჩამოვალ ჩოხატაურში და მასტერკლასებს ჩავუტარებ მოსწავლეებს. ნიჭიერი ბავშვები არიან და უფრო მეტი ყურადღება უნდა დავუთმოთ მათ, რათა მაღალ პროფესიულ დონეზე შეასრულონ ქართული ცეკვები.
