ჩვენი დღევანდელი საუბარი 26 მაისს მომხდარ დარბევას ეხება. როგორც ქალბატონი მანანა ამბობს, “საქართველოში ოპოზიციურმა პარტიებმა კრახი განიცადეს, თუმცა, არც ხელისუფლებას გაუმარჯვია.”
_ უპირველესად, ყოველგვარი გადამეტების გარეშე, დიდი მადლობა მინდა გადავუხადო “გურია ნიუსს”, ბოლოდროინდელი მოვლენების გაშუქების გამო. ვხედავ, ძალიან ობიექტურად და ნამდვილად პროფესიონალურად უდგებით თქვენ საქმიანობას. მართალი სიტყვის მიტანა ადამიანებთან, ყოველგვარი შელამაზების გარეშე, ჟურნალისტის ვალია, თუნდაც შიგნით ჰქონდეს დადებითი ან უარყოფითი პოზიცია ნებისმიერი თემის ირგვლივ. მთავარია, ობიექტურობა იგრძნობოდეს ყოველ სტატიაში. ამისთვის ძალიან დიდი მადლობა მინდა გითხრათ და წარმატებები გისურვოთ. თქვენ, როგორც ვხედავ, შიში გადალახული გაქვთ, თუმცა, ასეთები ერთეულები ხართ. ბეჭდური მედია კიდევ ახერხებს სიმართლის თქმას, ტელევიზიებს კი საერთოდ არაფერი არ დაეჯერებათ _ ეს “მოდელირებული ტელევიზიები” ქვეყნის სირცხვილია, იმ ქვეყნის, რომელსაც აქვს პრეტენზია დამოუკიდებლობაზე, თავისუფალ სიტყვასა თუ მედიაზე.
_ ქალბატონო მანანა, რამდენიმე დღის წინ, 26 მაისს დაკავებული პატიმრები გაათავისუფლეს, მათ შორის იყვნენ ისეთებიც, რომლებიც საერთოდ არ იმყოფებოდნენ აქციაზე.
_ მართალი რომ გითხრათ, მე ვერ ვხვდები, რატომ დააპატიმრეს ეს ადამიანები. მაგალითად, ადამიანი ფიზიკურად არ იყო აქციაზე და აბრალებენ ძალადობას იყენებდა ხელისუფლების მიმართო. ეს არის მიმართულება იმისკენ, რომ დაინერგოს შიში, დაითრგუნონ ადამიანები. ამ აქციის დევიზი იყო _ “ძალა ხალხშია და სამართალი მოდის!” წესით, ისეთ ქვეყანაში, სადაც არის დემოკრატია, იქ ძალა მართლაც ხალხშია. ხელისუფლება კი გეუბნება, ძალა ხალხში კი არა, მათშია. დიახ, ძალა არის რამდენიმე ადამიანის ხელში. სამწუხაროდ, სიტუაცია ძალიან რთულია, სამოქალაქო საზოგადოებას სერიოზული ზრდა სჭირდება _ მათ არ იციან საკუთარი უფლებები, როგორ და რა მოითხოვონ იმ ხელისუფლებისგან, რომელსაც ვუხდით ხელფასებს. ხელისუფლება თითოეულ მოქალაქეს უნდა ემსახურებოდეს.
სამწუხაროდ, 26 მაისს ჩვენი ჩანაფიქრი ვერ გახორციელდა. იყო ძალადობაც, სისხლიც და მსხვერპლიც, თუმცა, ერთადერთი, რასაც ხელისუფლებამ მიაღწია, არის ხალხში დანერგილი შიში. დღეს საქართველოში დიქტატორული რეჟიმია, შელახულია ადამიანთა ღირსებები. რა ურჩევნია ხალხს _ ლამაზი შადრევანი? ლამაზი ინფრასტრუქტურა მეც ძალიან მომწონს, მაგრამ, ამის საპირწონე რა არის? უსამართლოდ დაკავებული, შეურაცხყოფილი ადამიანები! ბათუმში ერთი პარკის განათება იმდენი ჯდება, შეიძლება ერთი ბავშვის სიცოცხლე გადაარჩინო. იქვე, 200 მეტრის დაშორებით არის ბავშვთა ინფექციური საავადმყოფო, რომელიც განადგურების პირასაა. ხომ უნდა ხდებოდეს პრიორიტეტების გადარჩევა? ავიღოთ, თუნდაც გზები _ გომბორის გზა ძალიან რომ მომეწონა და მეგონა, ნახევარი საუკუნე მაინც გაძლებდა, ერთ წელიწადში აღიგავა პირისაგან მიწისა და, თურმე, კორუფცია არ ყოფილა ჩვენ ქვეყანაში!
_ და კორუფციის გამოსავლენად რას აკეთებს ოპოზიცია?
_ პოლიტიკური პარტიების ქმედებაც არასწორია _ ისინი არ ასრულებენ თავიანთ სიტყვას და დღეში ასჯერ ცვლიან მას, რითაც უხანგრძლივებენ ხელისუფლებას არსებობას. ვერ მიაღწიეს იმას, რომ ერთად იდგნენ და ერთიან საქმეს ემსახურონ.
_ ხალხს არც ოპოზიციის სჯერა.
_ სად არის დღეს ოპოზიცია საქართველოში? ხუმრობთ? “რვიანია”, “ექვსიანია” თუ ოქრუაშვილია ოპოზიცია?! ან ედპ_ს ეტყობა ოპოზიციონერობა თუ “ქრისტიან_დემოკრატებს”? დღეს საქართველოში ოპოზიცია არ არის _ პოლიტიკურმა პარტიებმა კრახი განიცადეს. ეს ყველაფერი ასე უკვალოდ არ ჩაივლის. რა თქმა უნდა, ხელისუფლების წარმომადგენლები ადვილად არ დათმობენ სკამებს, ძალაუფლებას, ფულს, კეთილდღეობას, თუმცა, “აწმყო თუ არა გვწყალობს, მომავალი ჩვენია!” იმის გამო, რომ მომერივნენ, გამლახეს, მცემეს, გავჩუმდე და სადღაც ჩირგვებში დავიმალო, არ იქნება სწორი საქციელი. დარწმუნებული ვარ, პირველები სწორედ ის ადამიანები დადგებიან ქარიშხლის პირისპირ, რომლებმაც ეს შეურაცხყოფა იწვნიეს.
_ გაიმარჯვა თუ არა 26 მაისს ხელისუფლებამ?
_ ხალხის ხოცვა_ჟლეტა გამარჯვებაა?! როცა ბავშვს ურტყამს ათი შეიარაღებული სპეცრაზმელი, ეს გამარჯვებაა?!
