“საქართველოს მოსამართლეთა ერთობა” მიიჩნევს, რომ მოსამართლის დამოუკიდებლობის შესაძლო შელახვის თაობაზე მიღებული ინფორმაციის იგნორირებით, იუსტიციის უმაღლესმა საბჭომ ფაქტობივად უარი თქვა ძირითადი უფლებამოსილების განხორციელებაზე – სასამართლოს დამოუკიდებლობის უზრუნველყოფაზე.
_ უზენაესი სასამართლოს ყოფილი მოსამართლის განცხადება კონკრეტულ ადმინისტრაციულ თანამდებობაზე ამჟამადაც მყოფ მოსამართლეთა მხრიდან ზეწოლის განხორციელების ფაქტებს მოიცავდა. იუსტიციის უმაღლესმა საბჭომ განმცხადებელს მიუთითა, რომ მის მიმართ განხორციელებული ზეწოლის ფაქტებით დაინტერესება საბჭოს უფლებამოსილებებს არ განეკუთვნებოდა, ვინაიდან მის მიერ მოყვანილი ფაქტები შეიცავდა დანაშაულის ნიშნებს. აღნიშნული გადაწყვეტილების მიღებით, იუსტიციის საბჭოს წევრთა უმრავლესობისთვის საერთოდ არ აღმოჩნდა საინტერესო, მაღალ ადმინისტრაციულ თანამდებობებს იკავებენ თუ არა პირები, რომელთაც ვინმე ბრალს დებს დანაშაულის ჩადენაში, საბჭოს წევრთა უმრავლესობა ასევე არ დაინტერესებულა, ხომ არ ცდილობს ვინმე ცილი დასწამოს მოსამართლეებს, მით უფრო, – პალატის თავმჯდომარეებს და თავად უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარეს.
სასამართლოს ავტორიტეტი დამოკიდებული არ უნდა იყოს კონკრეტული პირის ნებაზე, მიმართავს თუ არა იგი პროკურატურას კონკრეტულ ადმინისტრაციულ თანამდებობებზე მყოფ პირთაგან მოსამართლეზე შესაძლო ზეწოლის ფაქტებზე გამოძიების დაწყების მოთხოვნით. თუ აღნიშნული ინფორმაცია მიეწოდება მხოლოდ იუსტიციის საბჭოს და არა პროკურატურას, ეს არ აძლევს მოსამართლეთა წარმომადგენლობით ორგანოს ფაქტების იგნორირების საფუძველს. სამწუხაროდ, 12 ნოემბრის სხდომაზე გაჟღერებული ფაქტების იუსტიციის საბჭოს უმრავლესობის მიერ იგნორირებით, რეაგირების გარეშე დარჩა ან სისტემის მაღალი ადმინისტრაციული თანამდებობის პირების მხრიდან მოსამართლის დამოუკიდებლობის ხელყოფა, ან ყოფილი მოსამართლის მიერ ამ პირების, მათ შორის, უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარის ცილისმწამება. ორივე შემთხვევაში სასამართლო დარჩა შეურაცხყოფილი და დისკრედიტირებული და ეს იუსტიციის საბჭოსთვის მისაღებია?! მისაღებია, იმიტომ რომ, როგორც საბჭოს სხდომაზე განაცხადეს, იუსტიციის საბჭო “თავის თავზე ვერ აიღებს“ დანაშაულის შემცველი ფაქტების გამოკვლევას, ეს მას კანონით არ ევალება, იმიტომ რომ, თურმე, იუსტიციის საბჭოს საქმიანობაზე არ ვრცელდება ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მოქმედება, რომელიც ითვალისწინებს საკითხის გადაწყვეტას საამისოდ არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტების სრულფასოვანი გამოკვლევის შედეგად; და თუ არ არსებობს სადმე კანონში სიტყვასიტყვითი ჩანაწერი, რომ იუსტიციის საბჭომ მკვეთრი რეაგირება უნდა იქონიოს, როგორც კონკრეტულ მოსამართლეთა მიერ კოლეგების საქმიანობაში ჩარევის, ისე ყოფილ მოსამართლეთა მიერ მოქმედ მოსამართლეთა დადანაშაულების, მათი ცილისწამების ფაქტებზე და დაიწყოს მათი გამოკვლევა, მხოლოდ ის ჩანაწერი, რომ სასამართლოს დამოუკიდებლობის უზრუნველყოფა იუსტიციის საბჭოს კანონით განსაზღვრული ფუნქციაა, არ მოიცავს თავის თავში დამოუკიდებლობის შემლახველი ფაქტებით დაინტერესების ვალდებულებას.
ევროპის ქარტია მოსამართლეთა სტატუტის შესახებ ადგენს: თითოეულ პირს უნდა ჰქონდეს შესაძლებლობა, რომ კონკრეტულ საქმეზე მართლმსაჯულების ხარვეზის შემთხვევაში, სპეციალური ფორმალობების გარეშე საჩივრით მიმართოს დამოუკიდებელ ორგანოს. თუკი გარემოებების გულდასმით და დაწვრილებით გამოკვლევის შედეგად გამოიკვეთება მოსამართლის დაუდევრობა, აღნიშნული დამოუკიდებელი ორგანო უფლებამოსილია საქმე გადასცეს დისციპლინურ ორგანოს, ან სულ მცირე, რეკომენდაციით მიმართოს ისეთ უწყებას, რომელსაც სტატუტის შესაბამისად აქვს საქმის გადაცემის უფლებამოსილება (პუნქტი 5.1.).
ევროსაბჭოს მინისტრთა კომიტეტის რეკომენდაციის cm/rec(2010)12-ის დანართის 28-ე პუნქტის თანახმად, მართლმსაჯულების საბჭოები მაქსილმალურად გამჭვირვალედ უნდა მოქმედებდნენ მოსამართლეებსა და საზოგადოებასთან მიმართებაში. მათ უნდა ჩამოაყალიბონ წინასწარ განსაზღვრული პროცედურები და მიიღონ დასაბუთებული გადაწყვეტილებები.
არ შეიძლება, არ გავიხსენოთ, როგორი პოზიცია დაიკავა უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარემ, როდესაც მოსამართლის თანაშემწის მიმართ ადგილი ჰქონდა შესაძლო დანაშაულებრივ ქმედებებს. მან მყისიერად გააკეთა საჯარო განცხადებები და იმავდროულად მიმართა სამართალდამცავ ორგანოებს, თუმცა ამის პირდაპირი ვალდებულება მას არც ერთი ნორმატიული აქტით არ გააჩნდა. ეს იყო მისი, როგორც სასამართლოს დამოუკიდებლობის გარანტის, მიერ მიღებული სრულიად რელევანტური გადაწყვეტილება, რითაც არა მხოლოდ სისტემის მოხელის უფლებები დაიცვა, არამედ სასამართლო ღირსების შელახვას აღუდგა წინ. ვფიქრობთ, ეს ქცევა უნდა იყოს სამაგალითო ნებისმიერი თანამდებობის პირის თუ კოლეგიური ორგანოთვის, ვისაც მართლმსაჯულების ღირსების დაცვა აკისრია და ამ ღირსების დაცვა არ უნდა განხორციელდეს შერჩევით, იმისდა მიხედვით, თუ ვისგან მომდინარეობს სისტემის დისკრედიტაციის შემცველი ქმედებები, _ აღნიშნულია “საქართველოს მოსამართლეთა ერთობის” მიერ გავრცელებულ განცხადებაში.
