მეუფე კალისტრატე მიხეილ სააკაშვილს ლექსს უძღვნის! წავიკითხე გაზეთის ფურცლებზე და… გავოგნდი!
რატომ? თუმცა, ჯერ ქუთათელ-გაენათელი მიტროპოლიტის, მეუფე კალისტრატეს ლექსს _ “საქართველოს პრეზიდენტს, მიხეილ სააკაშვილს” _ შემოგთავაზებთ:
“იანვრის მზიანი დღეები
სხივებით გვაწვდიან ნიშანს,
ალბათ, საქართველო განახლდება
თქვენი გამარჯვებით, მიშა.
ალბათ, თქვენ გელოდათ ბაგრატი…
ნაშალი კედლები მისი,
თქვენი გამარჯვებით, ტაძარიც აღდგება…
ქვეყანაც აღდგება, ვიცით.
დიდი დავითის… აღმაშენებლის…
საფლავზე დადეთ ფიცი…
რწმენით ააშენე… რაც ააშენე…
შენ საქართველო გიცდის…
იღვინე ერისთვის… ქვეყნისთვის აენთე…
დაგჭირდეს? დაღვარე სისხლიც!
გახსოვდეს! ვიცი გორისა ხარ…
და ვისთან დადე ფიცი!”
წაიკითხეთ, გაიაზრეთ ლექსი? ალბათ, ვიღაცა იკითხავს, გამაოგნებელი აქ რა არისო?!
ახლავე გეტყვით, თუმცა, ჯერ წერილის სათაურზე გკითხავთ _ ხომ არ მოგეჩვენათ იგი უცნაურად?
“ლექსი _ სიტყვა სრული და რჩეული” _ ასე განმარტავს დიდი სულხან-საბა სიტყვას _ “ლექსი”.
მეუფის გულიდან დაიძრა “სიტყვა სრული და რჩეული!”
მე და ჩემნაირები რამ გაგვაოგნა?!
უპირველესად, ეპისკოპოსი თეოფანეს შეგონება გამახსენდა: “შექება იგივეა, რაც სწრაფად მავალისთვის ფეხის დადება”.
საქართველოს პრეზიდენტს უყვარს ქების მოსმენა. მასზე შექმნილი სიმღერაც უყვარს და სიამოვნებისგან სახე უნათდება, როცა შეძახილები _ “მიშა მაგარია!” ესმის.
შეძახილი _”მიშა მაგარია!” ნაციონალებმა, ლამის, ჰიმნად გვიქციეს.
მიშა ზოგისთვის გმირად იქცა. ნახეთ, რა სიღრმისეულად ბრძანებს თამაზ ბუთხუზი: “ბედნიერია ის ერი, რომელსაც გმირი არ ჰყავს.”
მიშა გმირიაო!
საქართველო? ბედნიერია დღეს დანაწევრებულ-დატაცებული საქართველო?!
გაპრეზიდენტებისას მიხეილმა მართლაც დადო ფიცი აღმაშენებლის საფლავთან და ამაყად გვითხრა, რომ ამ დღიდან ერთ წელში სოხუმში შევალთო (?!).
ახსოვს ეს ფიცი მიხეილს? ან რამდენი წელი დასჭირდება დანაპირების შესრულებას?
ალბათ, საქართველო განახლდება, თქვენი გამარჯვებით, მიშაო! _ ბრძანა მეუფემ. არადა, ღმერთო, შემინდე, სიტყვა _ “ალბათ” ხომ ჟღერს საეჭვოდ?!
საოცარი სიტყვებია _ “იღვინე ერისთვის!”
ერისთვისო! ესმის ეს მიხეილს?! მაშინ რატომ გაქრა პირადობის დამადასტურებელ დოკუმენტში ეროვნება და მამის სახელი? რა იმოღვაწა იმისთვის პრეზიდენტმა, რომ ამით ევროპის სტანდარტებს მივახლოებოდით?!
ასეთი შეგონებაც ამოტივტივდა მეხსიერებიდან: “დაიმახსოვრეთ _ მთავარი ის კი არ არის, ვინ ხართ, არამედ, რას აკეთებთ!”
ერსაც გავახსენოთ და ბერსაც, რასაც უბრალო ხალხისთვის აკეთებს ნაციონალების ლიდერი?
თავად ბრძანება, რომ საქართველოში პენსიონერები 100 დოლარს მიიღებენო, ხომ იყო ტყუილი? მას შემდეგ ერთი წელი გავიდა და 100 ლარი ახლახან მოგვცეს. ან როგორ შეიძლება გამართლება მოქმედებისა, როცა თბილისელ პენსიონერებს 10 ლარით მეტი მისცეს, სხვებს კი… ხომ გაგათანაბრეთო! მაგრამ ხომ დაგვამცირეთ?!
არის ვინმე განმკითხავი, გაზრდილ ფასებში როგორ ვარეგულიროთ 100 ლარი?
ახლა წყლის გადასახადიც გაგვიზარდეს! საშველი? პარლამენტარი გიორგი ასანიძე რჩევას გვაძლევს: “ვისაც რამდენის გადახდის საშუალება გვაქვს, იმდენი დენი, გაზი და წყალი უნდა მოვიხმაროთ!”
სად წაუვალთ “ბრძენი პარლამენტარის” ასეთ შეგონებას?
ასანიძე ასეც ბრძანებს: “მჯერა, საქართველო სწორედ მიხეილ სააკაშვილის ხელში აყვავდება!”
ღმერთო, უსმინე მეუფესაც და პარლამენტარსაც, მაგრამ ჯერ ეტყობა საქართველოს აყვავება? დღეს ყველას დასანახავად არ ხდება რეგიონების და კუთხეების გამორჩევა? ისევ დატაცებული არაა ჩვენი მამული?! არ გვყავს მათხოვრები, უმუშევრები?!
მიხეილს გამჭრიახობასა და სიმახვილეს უქებენ. არადა, მამა პაისი მთაწმინდელი ასე გვმოძღვრავს: “თუ გონებას არ განწმენდ, მისი სიმახვილე ხეირს არ დაგაყრის.”
გონებაგანწმენდილი კაცი “ჩარეცხილებს” დაუძახებდა ინტელიგენციას, ან “პირდაუბანელი ქალებიო”, იტყოდა?!
ნიჭიერებას და ენის სისხარტეს მართლაც არ უჩივის მიხეილი, მაგრამ მაინც არ აწყენდა დიდი ლევან გოთუას ამ სიტყვების გააზრება: “გაფრთხილდი… დიდმა ნიჭმა, ზოგის დიდი დაკარგვა იცის!”
“დაგჭირდეს? დაღვარე სისხლიც!” _ შეაგონებს მეუფე მიხეილს.
ამ ლექსამდეც დაღვარა მიხეილმა სისხლი, თუმცა, საკუთარი არა, ქართველთა სისხლი.
გავიხსენოთ ირინა ენუქიძის შვილი _ სანდრო გვირგვლიანი. შეიძლება ასეთი ფაქტის დავიწყება? არადა, უდანაშაულოთა ჩახოცვა კარგახანს გაგრძელდა.
ქართველს შეიძლება, დაავიწყდეს ქუჩაში მოკლული გურამ შარაძე?! ან მსახიობი სოსო ჯაჭვლიანი, რომელიც მისმა თანამემამულეებმა სასტიკად ვაწამეთ?!
რამდენმა რამემ დაგვისერა გული… არაა ეს ზოგის დიდი დაკარგვა?!
საქართველოსთვის საკუთარი სისხლის დამღვრელი არაა მიხეილი. ამის დასტური არ არის რუსთა თვითმფრინავის ხმის გაგონებისას მიწაზე გაწოლილი თუ მფორთხავი სააკაშვილის ხილვა?!
სააკაშვილს არ შეიძლება, ქართველი ხალხი უცდიდეს, რადგან როგორც თამაზ ბუთხუზი ამბობს: “გულში უნდა გეჯდეს ერი და არა მხოლოდ ხმალსა და ხახაში”.
ტკივილმა დამაწერინა ეს სტრიქონები, ტკივილმა და წმიდა გრიგოლ ღმრთისმეტყველის შეგონებამ: “დუმილით ღმერთს ვღალატობთ!”
_ ნუ დაწერ ასეთ წერილს, _ მირჩია ერთმა.
რატომ? ეს განკითხვაა? ნახეთ, რას ბრძანებს წმიდა გრიგოლ ნოსელი: “უფალი არ კრძალავს კეთილგანზრახულ განკითხვას, არამედ, გვიკრძალავს განსჯას შეუწყნარებელს”.
წმიდა ათანასეც (ალექსანდრიელი) მრავალმხრივად გვიხსნის: “როცა უფალმა თქვა: “ნუ განიკითხავთ, რათა არა განიკითხნეთ”, მხედველობაში ჰყავდა ფარისეველნი და მწიგნობარნი, რომლებიც სხვებს განიკითხავდნენ, მაგრამ არ მართავდნენ საკუთარ თავს”.
ტკივილით დავწერე ეს სიტყვები. ღმერთო, შემინდე, ეგებ, მართალიც არ ვარ, რომ ეს ტკივილი გავასხვისე, მაგრამ ზირაქის სიბრძნე ასე გვასწავლის: “ნუ დააყოვნებ სიტყვას საჭიროების ჟამს”.
არის ამ წერილის დაწერა-დაბეჭდისთვის “საჭიროების ჟამი?” მაგრამ რადგან “მიკერძოება უცხოა ღმრთისთვის”, უფალი განგვსჯის!
“ლექსი _ სიტყვა სრული და რჩეული!” _ მიუძღვნა მეუფე კალისტრატემ მიხეილ სააკაშვილს!
მეუფის გულიდან დაიძრა ეს ლექსი.
ჩემი გულიდან ტკივილიანი სიტყვები დაიძრა…
გული გატკინეთ?
შენდობას გთხოვთ!
ღმერთს ვებარებოდეთ!
მინაწერი: საქართველო განახლდება, თქვენი გამარჯვებით ქვეყანაც აღდგებაო, მიშა!
არადა, “ანგელოზის განმარტებით, სახელი იესო ნიშნავს _ იხსნის ხალხს”.
ქვეყნის განახლება, საქართველოს გაბრწყინება, ქართული ხალხის ხსნა უფალთან ჩვენს მიახლებაშია.
…ნუთუ, ასე ძნელია, გავშალოთ ხელები, რომ მასში ღმერთმა თავისი წმიდა ძღვენი ჩაგვიტოვოს?! _ გვეკითხება დიაკვანი ანდრეი კუსაევი.
გული წრფელი, სული სუფთა, მადლით სავსე ხელები უფლისკენ გავიწვდინოთ!
უფალშია ჩვენი ხსნა!
