თანამედროვე საქართველო პრობლემების ნაკლებობას არ განიცდის და ის ჩვენი ცხოვრების თითქმის ყოველ მხარეს შეეხება. რასაკვირველია ქვეყნის მმართველი ძალებისათვის ეს ყველაფერი საიდუმლოს არ წარმოადგენს და მათ გადაწყვეტას სხვადასხვა კანონებითა თუ დირექტივებით ცდილობენ. სამწუხაროდ ეს ნაბიჯები საკმარისი არ არის და კავკასიაში მდებარე ჩვენი პატარა სახელმწიფო კვლავ უკეთესი მომავლის მოლოდინშია.
მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში მათ წინაშე მდგარი წინააღმდეგობების გადალახვას ზოგჯერ მართლაც რომ ორიგინალური, მაგრამ დროული მეთოდებით ცდილობენ. ეს ერთი შეხედვით „უცნაური“ კანონპროექტები ხშირად ფრიად სასაცილოდაც კი გამოიყურება, მაგრამ მიზანს მაინც აღწევს.
ამჯერად შევეცდებით, რომ ისინი ჩვენს კანონმდებლებს გავაცნოთ და შემდეგ საქართველოშიც „დავანერგინოთ“.
ჩვენი მეცნიერების აზრით, სადღაც ორმოცდაათი წლის შემდეგ ქვეყნის მოსახლეობაში ქართველების პროცენტული ხვედრი მკვეთრად შემცირდება. განგაში დიდი ხანია რაც ატეხილია, მაგრამ ქმედითი ღონისძიებები მაინც იგვიანებს.
ჩვენს პარლამენტარებს დემოგრაფიული პრობლემების გადაწყვეტის ერთ „ორიგინალურ“ ხერხს შევთავაზებ.
ცოტა ხნის წინ ისრაელში, ქალაქ ბეერ-შევას სასამართლომ მიიღო გადაწყვეტილება, რომ თუ მამაკაცი ცოლთან არ დაწვება და თავის პირდაპირ მოვალეობას პირნათლად არ შეასრულებს, ამ უკანასკნელის ჩივილის შემთხვევაში დიდი თანხით დაჯარიმდება. ჩემი აზრით ანალოგიური წესი საქართველოშიც უნდა დავნერგოთ. მართალია სამკუთხედი, „ღვინო-დუდუკი-ქალები“ ჩვენი მამაკაცების მთავარ ცხოვრებისეულ პრინციპს წარმოადგენს, მაგრამ ისიც ხომ სიმართლეა, რომ ისინი „სუსტი სქესის“ პარტნიორებს ძირითადად ოჯახების გარეთ ეძებენ, კანონიერ მეუღლეებს კი „ჩაგრულთა“ მდგომარეობაში ამყოფებენ.
თუ ეს პროექტი მაღალ ეშელონებში მოწონებას დაიმსახურებს, საკითხავი ისღა დარჩება, ყოველივე ამას პრაქტიკაში რომელი ორგანიზაცია ან დაწესებულება განახორციელებს. საინტერესოა ისიც, თუ როგორი იქნება ჩვენი საზოგადოების აზრი ამ ნოვატორული იდეის მიმართ. თუ მოეწონებათ, მაშინ ქართველ მამაკაცებს ალბათ კარგი დღეები არ დაუდგებათ.
ჩვენი ქვეყნის კიდევ ერთი გასაჭირი, მისი მოსახლეობის სიღარიბეში უნდა ვეძიოთ. სტატისტიკოსების გამოთვლებით ქართველთა დიდი ნაწილი სიღატაკის ზღვარს უკაკუნებს. დრო გადის, მათხოვარ-უპოვართა რაოდენობა კი მატულობს. ამას ერთი პრობლემაც ემატება. ქვეყნის მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი თბილისშია ჩამოსული და ამით მიწათმოქმედების ქვეყნიდან, საქართველო ერთ დიდ გარე ვაჭრობის ობიექტად გადაიქცა.
მოსახლეობის დასაქმებისათვის და იმავდროულად თბილისის სასურსათო მომარაგების გაუმჯობესებისათვის ერთ ორიგინალურ წინადადებას გთავაზობთ. ცოტა ხნის წინ ლონდონის მერიის წარმომადგენლებს თავში ერთი ბრწყინვალე აზრი მოუვიდათ. მათ წინადადება წამოაყენეს, რომ მოსახლეობამ ქალაქის მრავალსართულიანი სახლების სახურავებზე ბოსტნები გააშენოს.
ბრიტანელების გამოთვლებით, ინგლისის დედაქალაქში არსებული შენობების ბრტყელი სახურავების საერთო ფართი 24 ათასი ჰექტარია. შესაბამისად წარმოიდგინეთ, თუ ამ ფართზე რა რაოდენობის მოსავლის მოწევა შეიძლება. თუ „ბოსტანიზაციის“ ამ პროექტმა დღის სინათლე იხილა, ამით ლონდონის ეკოლოგიური გარემო მკვეთრად გაუმჯობესდება, გაჩნდება დამატებითი სამუშაო ადგილები და ინგლისელებიც საკუთარ სუფრას მაღალი ხარისხის ბოსტნეულით დაამშვენებენ.
მგონია რომ შესანიშნავი თაოსნობაა და მისი თბილისში დანერგვა ცუდი არ იქნებოდა. ამ ქალაქის ცენტრალურ უბნებში მრავალი ახლად აშენებული ბრტყელ სახურავიანი სახლია, გვყავს ბლომად უმუშევრებიც. საიდუმლოს არ წარმოადგენს, რომ სხვადასხვა ბაზრობებზე შრომობს რაიონებიდან ჩამოსული მრავალი გლეხიც.
ჰა, ბურთი და მოედანი. თუ დაინტერესება იქნება, შეიძლება ამ საქმეს თავი ქალაქის მერიამ მოაბას, შეიძლება ინიციატივა ხელში სოფლის მეურნეობის სამინისტრომ „ჩაიგდოს“. არ გამოვრიცხავ, რომ ამ იდეას პოლიტიკური პარტიებიც გამოეხმაურონ და შესაბამისი აქციებიც წამოიწყონ, სადაც მთავარ ლოზუნგად „გადავაქციოთ თბილისი ერთ დიდ ბოსტნად“ იქნება გამოტანილი.
წინა საუკუნის 90-იან წლებში ლეგენდასავით დადიოდა ერთი ახალგაზრდა ყმაწვილის ამბავი, რომელსაც რუსთაველის პროსპექტზე, ერთ-ერთი შენობის სახურავზე „პლანის“ პლანტაცია ჰქონდა გაშენებული და მოწეული „პროდუქციით“ ყველა ახლობელს ამარაგებდა. მთავარი მაინც სწორად წარმართული საქმიანობაა და მალე ალბათ ყველანი ვიგემებთ თუნდაც „რედისონის“ სახურავზე მოყვანილ ხახვს, სტაფილოს, ბადრიჯანს ან კომბოსტოს.
ანტისანიტარია მთელი მსოფლიოს უკურნებელი ჭირია და ამით ქართველებიც შეწუხებულები ვართ. მართალია თავდაუზოგავად ვებრძვით მომრავლებულ ვირთხებს, გველებს, ბუზებს, მაგრამ ამ უხილავ ფრონტზე ადამიანების სრულ გამარჯვებამდე ჯერ კიდევ საკმაოდ შორია. ჩინეთის ხელისუფლებამ ამ პრობლემის მოგვარების ერთ მართლაც უცნაურ ხერხს მიაგნო. მათ დახოცილი ბუზების სანაცვლოდ გარკვეული თანხა დააწესეს და საკუთარ მოქალაქეებს ერთგვარი გარიგებაც შესთავაზეს.
ამიერიდან თითოეული ჩინელი, რომელიც შესაბამის ჩამბარებელ პუნქტში ორი ათას მკვდარ ბუზს წარადგენს, 130 დოლარით დასაჩუქრდება. აი ნამდვილი მაგალითი იმისა, თუ როგორ ზრუნავს სახელმწიფო საკუთარ მოქალაქეებზე: ანტისანიტარიის კერების გაქრობასთან ერთად, მოსახლეობის მატერიალური მდგომარეობის გაუმჯობესებასაც ხელს უწყობს.
თუ ჩვენს კანონმდებლებს ჩინური ექსპერიმენტის საქართველოში გადმოტანა მოესურვებათ, შეიძლება ფანტაზიასაც მოუხმონ, მარტო ბუზებით არ შემოიფარგლონ და დააწესონ გარკვეული ნიხრები მკვდარ გველებზე, ვირთხებზე ან ტარაკნებზე. წარმოიდგინეთ ამდენი ზღვა უმუშევარი ხალხი ერთ დღეში როგორ დასაქმდება.
დარწმუნებული ვარ, სულ მალე ჩვენი ქვეყანა მრავალი „უწმინდური“ ქვეწარმავლისაგან სრულიად გათავისუფლდება და ალბათ სახელმწიფო სანიტარული სამსახური გასაუქმებელი შეიქმნება. სუფთა ეკოლოგია, მატერიალურად წელში გამართული მოსახლეობა, – რა სჯობს ყოველივე ამას.
ეს ყველაფერი კარგი, მაგრამ მოსახლეობის გაღატაკების პროცესი რომ მაინც გრძელდება?
შარშან ინგლისში ერთი საგულისხმო ფაქტი დაფიქსირდა, რომელიც მინდა რომ ჩვენს საზოგადოებას გავაცნო.
დიდი ბრიტანეთის კონსერვატორმა დეპუტატმა გრანტ შეპსმა კათოლიკური შობის ღამე ლონდონის ერთ ქუჩაში, საძილე ტომარაში გაათენა. ამ სახით მას იქაური საზოგადოების უსახლკაროებისადმი ყურადღების მიქცევა უნდოდა.
შეპსის განცხადებით, საჭირო იყო რაღაც არაორდინარულის გაკეთება, რათა ადამიანები უსახლკაროების პრობლემებზე ალაპარაკებულიყვნენ. გარდა ამისა, დეპუტატმა სოლიდარობა გამოუცხადა იმ 130 ათას ბრიტანელ ბავშვს, რომლებსაც საკუთარი ჭერი არ გააჩნიათ.
ქება და დიდება ბატონ გრანტს. მას არც ზღაპრული სუფრა გაუშლია და არც რომელიმე საქველმომქმედო ფონდშიც დიდი თანხა გადაურიცხავს. ის უბრალოდ იმ ტყავში შეძვრა, რითაც მრავალი მისი თანამემამულე ცხოვრობს.
ანალოგიური საკითხი ჩვენს ქვეყანაშიც აქტუალურია და ამას თუნდაც თბილისის ქუჩებში სოკოებივით მომრავლებული უსახლკაროების რაოდენობაც მეტყველებს. ადრე ცნება „ქართველი ბომჟი“ ფიზიკურად არ არსებობდა. სამწუხაროდ დრო შეიცვალა და ამ მწარე რეალობის წინაშეც დავდექით. ვერ ვიტყვი რომ მთავრობა ამ ხალხს არ ეხმარება. მაგრამ მათი რაოდენობა უფრო დიდია და ამ საქმეს ალბათ მთელი საზოგადოების ერთიანი მონდომება თუ უშველის.
ბრიტანელი გრანტ შეპსი ქართველ პოლიტიკოსებზე ნაკლები ბიჭი ნამდვილად არ არის და შობის ღამეს საკუთარ ჭერქვეშ შეხვედრაზეც არ იტყოდა უარს. მიბაძეთ მას ქართველო მმართველი ელიტის წარმომადგენლებო და დარწმუნებული ვარ, რომ ხალხი თქვენს ამ ნაბიჯს ბევრად უფრო დააფასებს, ვიდრე ფართოდ რეკლამირებულ მრავალ პომპეზურ აქციებს.
