ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარის, ზაალ მამალაძის ოჯახი 28 ნოემბერს, დაახლოებით, 21 საათსა და 30 წუთზე დააყაჩაღეს. საქმე ამ დრომდე გაუხსნელია. შინაგან საქმეთა სამინისტროს პრესსამსამსახურის ინფორმაციით, გამოძიებას ჯერჯერობით ეჭვმიტანილებიც არ ჰყავს.
"გურია ნიუსის" კორესპონდენტები _ ბექა უნგიაძე და სოფო წილოსანი დაინტერესდნენ რას ფიქრობენ გურულები საკრებულოს თავმჯდომარის დაყაჩაღებაზე და გამოკითხვა ჩაატარეს.
შეგახსენებთ, რომ თავდამსხმელებს სახეზე სამედიცინო ნიღბები ეკეთათ. ზაალ მამალაძის მეუღლე სტომატოლოგია და როგორც გვითხრა, იმ დროს პაციენტებს ელოდებოდა:
_ პაციენტებს ველოდებოდი. დაახლოებით, ათის ნახევარი იქნებოდა, როცა კარზე დააკაკუნეს და დაჟინებით კითხულობდნენ, სად იყო ზაალი… ვთხოვე, რომ ხმამაღლა არ ესაუბრათ, რადგან დედა ინსულტით გვყავს ავად, ჩაწოლილია და იმ დროისთვის იქვე ვაძინებდი. ვუთხარი, რომ ზაალი მეორე სართულზე იყო, ვთხოვე, კაბინეტში შესულიყვნენ და დამლოდებოდნენ. ამ დროს იარაღს მოვკარი თვალი და ვიყვირე. ყვირილზე ზაალს ეგონა, რომ დედა იყო ცუდად, რაც ხშირად ხდება, სართულებს შორის კიბეზე ჩამოირბინა; მე წინააღმდეგობის გაწევა ვცადე და იარაღიანს სათვალე ჩამოვგლიჯე. ზაალმა ერთ-ერთ შემოჭრილს სახეში მუშტი დაარტყა, წააქცია და, პრაქტიკულად, გაანეიტრალა, მაგრამ სახლში მესამე პირიც შემოიჭრა, მეც იარაღი შუბლზე მომადეს და ამით შეძლეს ზაალის შეჩერება. ჩვენთვის ყველაზე მთავარი იყო, რომ დედა, რომლის თვალწინაც ეს ყველაფერი ხდებოდა და წამოდგომას ცდილობდა საწოლიდან, ცოცხალი გადაგვერჩინა, _ იხსენებს ნინო მამალაძე.
ყაჩაღები ოქროს და ფულს ითხოვდნენ, თუმცა, ამაზე წინააღმდეგობა არ შეხვედრიათ:
_ სახლში, ჩავარდნილი კიბის საფეხურების შესაცვლელად ჩემი მოგროვებული 500 ლარი და ზაალის წინა დღეს აღებული ხელფასიდან შემორჩენილი 700 ლარი გვქონდა; მივასწავლე სად იდო; ქორწინების დროს ნაჩუქარი სამკაულების ადგილიც ვუთხარი _ საერთო ჯამში, 30 გრამამდე ოქროს ნაკეთობები იქნებოდა, ცოტაოდენი ვერცხლის სამკაულები _ სულ ეს იყო, რაც გვქონდა. ბევრი არც უძებნიათ _ კარადის რამდენიმე უჯრა ფორმალურად გადმოყარეს… მე მეორე სართულზე ამიყვანეს და რადგან იარაღის წართმევას ვცდილობდი, რამდენჯერმე იარაღის ტარი თავში ჩამარტყეს, მესმოდა, როგორ ცდილობდნენ ზაალის შეჩერებას და მეშინოდა, არ მოეკლათ; ზაალს ფიზიკურად არ შეხებიათ და სიტყვიერ შეურაცყოფაზეც არ პასუხობდნენ, ცდილობდნენ, სკამზე დაემაგრებინათ და ხელები შეეკრათ, თუმცა, პლასტიკატის "მანჟეტები" რამდენჯერმე გაწყვიტა. ამის მერე, ელექტროსადენები მოგლიჯეს საყოფაცხოვრებო ნივთებიდან და იმით შეკრეს, _ ამბობს ნინო მამალაძე.
"ზაალის ტელეფონი გაბმულად რეკავდა _ მეგობარი ურეკავდა… ამის გამო აჩქარდნენ, ზაალმა პირზე "სკოჩის" შემოხვევისას, თავდამსხმელს ხელი დაუზიანა… ცალ-ცალკე მოვახერხეთ თავის აშვება; დედას, რომელიც უმოძრაოდაა და გაჭირვებისგან, თითქმის, ლოგინზე წამომჯდარი დაგვხვდა, ვუპატრონეთ და, ცხადია, პოლიციას შევატყობინეთ".
საგულისხმოა, რომ საქმეში ბევრი დეტალია, რომელიც თავდასხმის პოლიტიკურ ელფერზე მიანიშნებს _ ყაჩაღებს არ წაუღიათ მაგიდაზე დადებული, კომუნალური გადასახედებისთვის განკუთვნილი 200 ლარი, ოჯახის დედის ნიშნობის ბეჭედი, რომელიც ხელზე მუდმივად უკეთია, ნინო მამლაძეს საყურეებიც ეკეთა… ისიც, რომ საღამოს, რაიონის ცენტრში, ყაჩაღებს არაფრის შეშინებიათ; ამ დღეებში პოლიცია რეიდებს ატარებდა და ავტომანქანებს, მგზავრებსა და ფეხით მოსიარულეებსაც საფუძვლიანად ამოწმებდა. სწორედ, იმ საღამოს, 18 საათზე რეიდები დასრულდა. უნდა ითქვას ისიც, რომ ზაალ მამალაძის სახლი ჩოხატაურის პოლიციის შენობიდან ორასიოდე მეტრში მდებარეობს.
თვითმხილველების თქმით, ყაჩაღობის დროს მამალაძეების სახლის მიმდებარე ტერორიტიაზე საპატრულო ეკიპაჟი მოძრაობდა და ეს იქვე მდებარე "ავერსის" საავადმყოფოს და "ვისოლის" ავტოგასამართი სადგურის კამერებმაც დააფიქსირა.
ყაჩაღობიდან 12-საათზე მეტი იყო გასული, როცა გურიის სამხარეო პოლიციის მთავარი სამმართველოს თანამშრომლებმა გატაცებული ავტომანქანა სამტრედიაში, რკინიგზის მიმდებარე ტერიტორიაზე იპოვეს.
მომხდარზე სისხლის სამართლის საქმე 179-ე მუხლითაა აღძრული.
