9 აპრილი, ლანჩხუთის ცენტრი. გერმანიიდან საპატიო სტუმარს ელოდებიან.
სულ ცოტა ხანში ავტობუსის კარი გაიღო და შუა ტანის, ასაკოვანი მამაკაცი ჩამოვიდა. დამხდურებს მიესალმა და პირველი სკოლის წინა ხედს დაკვირვებით მიაჩერდა: “ჩემს დროს შენობა წინა მხრიდან აგურით იყო გაწყობილი და ამიტომ მას აგურის სკოლას ვეძახდით”, _ თქვა ქართულად სტუმარმა, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის დროს ფრონტზე წასული, აცანელი ვახტანგ ჩხაიძე აღმოჩნდა.
სტუმარს ლანჩხუთის საკრებულოს წევრი ლევან ჩხაიძე მიესალმა და ერთი ისტორია გაახსენა: ბატონი ვახტანგი და ლევან ჩხაიძის მამიდა, ლიდა ჩხაიძე თანაკლასელები ყოფილან. ქალბატონი ლიდა საჩხერის რაიონში აკადემიკოსის ოჯახში ყოფილა გათხოვილი და როცა გაუგია, რომ ვახტანგი გერმანიაში მოღვაწეობდა, მისთვის წერილი გაუგზავნია.
“როგორ არ მახსოვს _ ლიდას შვილიშვილმა ჩამომიტანა ეს წერილი. შემდეგ პასუხიც გამოვატანე. ძალიან კარგი ადამიანი იყო მამიდათქვენი. მის მამასაც ვიცნობდი”, _ უპასუხა სტუმარმა.
იქვე თავის შთამომავლებს მიმართა (ბატონი ვახტანგი გერმანიიდან 22 ჩხაიძის თანმხლებით ჩამოვიდა): _ “მე ამ სკოლაში ვსწავლობდი”.
მანამდე საპატიო სტუმარმა სოფელ ჯუნეწერში დედის საფლავი და ბავშვობის დროინდელი ოდა-სახლი მოინახულა.
პირველი საჯარო სკოლის დათვალიერების შემდეგ სტუმრები აცანაში გაემგზავრნენ. კერძოდ, ტელმანის უბანში, სადაც ბატონი ვახტანგი დაიბადა.
1920 წელს აცანაში, ტელმანის უბანში ასლან და ელენე ჩხაიძეების ოჯახში ვაჟი გაჩნდა, რომელსაც ვახტანგი დაარქვეს. ის პატარა იყო, როდესაც მამა ყაზახეთში გადაუსახლეს და შემდეგ დაუხვრიტეს. დედამ მშობლიურ კუთხეში, ჯუნეწერში გადაწყვიტა დაბრუნება და სამივე შვილიც თან წამოიყვანა. ბატონ ვახტანგის და-ძმა ჰყავდა, რომლებიც თბილისში ცხოვრობდნენ და დღეს გარდაცვლილები არიან. 17 წლის იყო, როდესაც დღევანდელი პირველი საჯარო სკოლა დაამთავრა და სწავლა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში გააგრძელა, რომლის დასრულების შემდეგ, ექიმის დიპლომი მიიღო. ამასობაში ომი დაიწყო და 1941 წლის 10 სექტემბერს ფრონტის ხაზზე გაიწვიეს. 1942 წელს გერმანელების ტყვეთა ბანაკში მოხვდა, სადაც “ქართულ ლეგიონში” ჩაეწერა. 1946 წელს მეორედ ჩავარდა ტყვედ, ოღონდ ამჯერად ამერიკელებმა დაატყვევეს. მას შემდეგ მისი ასავალ-დასავალი 1957 წლამდე არავინ იცოდა. მხოლოდ იმ წელს უთქვამთ მისი ძმისთვის, რომ გერმანიაში იმყოფებოდა. ბატონმა ვახტანგმა გერმანიის ერთ-ერთი უდიდეს ქალაქ მიუნხენში პროფესიით გააგრძელა საქმიანობა _ იგი თერაპევტია: _ 1967 წელს კლინიკა დაარსდა, სადაც 30 წელი ხელმძღვანელად ვმუშაობდი. შემდეგ ეს პროფესია ჩემს ერთ-ერთ შვილს, ოთარს შევასწავლე და ახლა ის არის უფროსიო, _ გვითხრა სტუმარმა, რომელიც, მიუხედავად იმისა, რომ 92 წლისა, დღესაც აქტიურად არის ჩართული კლინიკის საქმიანობაში. ეს კლინიკა მსოფლიოში ერთ-ერთ ძლიერ კლინიკად ითვლება და მისი სტუმარი ხშირად გახლავთ ბატონი ვახტანგის ნათლია, საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია მეორე _ პატრიარქი გეგმიური გამოკველევების ჩასატარებად სწორედ აცანელი კაცის მიერ დაარსებულ კლინიკას სტუმრობს.
მიუხედავად იმისა, რომ ბატონი ვახტანგი ათეული წელია საქართველოში აღარ ცხოვრობს, მას ქართული ენა და ზნე-ჩვეულებანი არ დავიწყებია, პირიქით: _ დღესაც ქართულად ვწერ და ვლაპარაკობ. ჩემს გერმანელ მეუღლესაც (იგი ცოტა ხნის წინ გარდაიცვალა. რედ.) და შვილებსაც ქართული ვასწავლე. თუმცა, დაავიწყდათ _ არ საუბრობდნენ და ალბათ ამიტომ. შვილიშვილებმაც მინდა იცოდნენ, საიდან არიან და ისინიც ჩამოვიყვანე.
ბატონ ვახტანგს 4 შვილი ჰყავს: ოთარი, რომელიც პროფესიით ექიმია, ვახტანგის ძმის სახელს ატარებს; ასლანი _ არქიტექტორი, ბაბუას სეხნიაა; ელენე _ ფსიქოლოგი, კი ბებიის. ბატონმა ვახტანგმა თავის მეოთხე შვილს სტეფანე სიმამრის საპატივცემულოდ დაარქვა. ელენეს შვილებიც: თენგიზი, ლუკა, თამაზი და თეონა ჩხაიძეები არიან.
ტელმანის უბანში ბატონი ვახტანგი თავის ბიძაშვილის, პატკუ ჩხაიძის ოჯახს ესტუმრა. საკმაოდ ამაღელვებელი იყო ბიძაშვილების შეხვედრა. 1994 წლის შემდეგ (სწორედ მაშინ ჩამოვიდა ის საქართველოში 53-წლიანი განშორების შემდეგ. რედ.) ბატონი ვახტანგი საქართველოში აღარ ყოფილა. იქვე ეზოში მდებარე მანდარინებზე მიგვითითა: _ ეს მანდარინები 1911 წელს არის დარგული. დიდი ყინვები ყოფილა მაშინ და რამდენიმე ძირი გადარჩა. ძალიან მიხარია, რომ კვლავ დამხვდა.
ამ დროს ეზოში ხმაურით მეზობელი შემოვიდა _ ბიჭიკო ჩხაიძე ბატონი ვახტანგის ნათესავი ყოფილა: _ აგი, ჩემთან შედარებით, დიდია _ 4 წლით არის უფროსი. პირველად რომ ჩამევიდა, თამადა მე ვიყავი. ძალიან გამიხარდა, რომ კიდევ ერთხელ ვნახე. ყოჩაღად გამეიყურება, _ გვითხრა 88 წლის ბიჭიკო ჩხაიძემ.
სტუმრებს ოჯახში სახელდახელოდ გაშლილი სუფრა დახვდათ, სადაც რამდენიმე ჭიქით დაილოცეს და აცანის ცენტრისკენ აიღეს გეზი. გზად ბატონი ვახტანგის შვილი ელენე გამოგველაპარაკა:
_ გამარჯობათ, მე ელენე ვარ. ქართველი, ჩხაიძე. ჩემი შვილებიც ჩხაიძეები არიან.
_ პირველად ხართ საქართველოში?
_ არა, მეორედ, მაგრამ აქეთ პირველად.
_ მოგწონთ აქაურობა?
_ ძალიან. საქართველო მაგარია.
სტუმრებმა აცანის ცენტრში წმინდა ნინოს სახელობის ეკლესია მოინახულეს, რომლის შემდეგაც მათ საპატივცემულოდ გაშლილ კიდევ ერთ სუფრასთან მიიპატიჟეს. ეკლესიის წინამძღვარმა მამა გაბრიელმა სტუმრები დალოცა და საქართველოს და გერმანიის სადღეგრძელო შეისვა.
დაახლოებით ერთ საათში, სტუმრები აცანიდან გაემგზავრნენ. მანამდე ეკლესიის ეზოში ბატონი ვახტანგი ყველასთვის საყვარელ ადამიანს, მარიამ ჩხაიძეს გაესაუბრა.
“ძალიან მიხარია თქვენი ნახვა, მეც 92 წლის ვარ და დღესაც ვმუშაობ”, _ უთხრა მარიამ მასწავლებელმა სტუმარს.
წასვლის წინ ბატონმა ვახტანგმა გვითხრა: _ მე აცანელი ქართველი ვარ!!!
