ამ თემებზე ნინო ბურჯანაძემ “გურია ნიუსთან” რეგიონული მედიისთვის გამართულ შეხვედრაზე პირველად ისაუბრა დეტალურად.
_ ქალბატონო ნინო, 26 მაისის მოვლენებს შედეგად მოჰყვა ის, რომ თქვენი 42 თანამებრძოლი დაპატიმრებულია, მათ შორის თქვენი დეიდაშვილი ზვიად ბერაძე და ბევრ მათგანს არც ისე მსუბუქი სასჯელი მიესაჯა. თქვენმა მეუღლემ კი საზღვარი ისე გადაკვეთა, რომ მისთვის ხელი არ შეუშლიათ. ეს კითხვა თქვენ ბევრჯერ დაგისვეს, მაგრამ რატომღაც ყოველთვის თავი აარიდეთ პასუხის გაცემას, მხოლოდ ორაზროვნად განაცხადეთ _ თუ რომელიმე პოლიტიკოსის სიცოცხლეს საფრთხე დაემუქრება, საზღვრის გადაკვეთაში მასაც დავეხმარებიო.
ბადრი ბიწაძის მიერ საზღვრის გადაკვეთა დღემდე ის თემაა, რაც საზოგადოებაში ბევრ კითხვასა და ეჭვს ბადებს. იქნებ, “გურია ნიუსს” მაინც უპასუხოთ, როგორ მოახერხა ბადრი ბიწაძემ საზღვრის გადაკვეთა?
_ ორაზროვანი პასუხი არ გამიცია. თუ ვინმეს დაემუქრება საფრთხე, კიდევ ვადასტურებ, რომ დავეხმარები საზღვრის უსაფრთხოდ გადაკვეთაში. თუ იგივე დაემუქრება ბატონ ბიძინას, ან ვინმე რეალურ ოპოზიციონერს, მაქსიმალურად შევეცდები, რომ დავეხმარო. მეორე _ მე შემიძლია გითხრათ, რომ არ ვაკეთებ ხოლმე ამაზე განსაკუთრებულ აქცენტს და შეიძლება, ეს შეცდომაც იყო. ჩვენ ზუსტად ვიცოდით, რომ 26 მაისს, ხელისუფლების მხრიდან გაცემული იყო ბრძანება ბადრი ბიწაძის ლიკვიდაციასთან დაკავშირებით. უფრო სწორად, უნდა ყოფილიყო გათამაშებული სცენა _ ხელისუფლებამ ძალიან კარგად იცოდა იმის შესახებ, რომ ჩემი მეუღლე გენერალია და მას იარაღის ტარების უფლება ჰქონდა. ძალიან დიდი ალბათობით, ხელისუფლება თვლიდა, რომ მას 26-ში იარაღი თან ექნებოდა. იყო დაგეგმილი ასეთი სცენა, რომ უნდა გათამაშებულიყო ბადრი ბიწაძის მხრიდან შეიარაღებული წინააღმდეგობის გაწევა, რის შემდეგ უნდა მომხდარიყო მისი ლიკვიდაცია. მე შემიძლია დაზუსტებით გითხრათ _ სანაპიროზე იდგა ჩვენი სპეცსამსახურების კბილებამდე შეიარაღებული ანტიტეროროსტული შენაერთები, რომლებიც უნდა ჩართულიყვნენ ამ სპეცოპერაციაში ერთი ტყვიის გავარდნისთანავე. ასეთ შემთხვევაში, გარწმუნებთ, რომ იქ იქნებოდა გამოყენებული არა პლასტიკური, არამედ რეალური ტყვიები. მსხვერპლი, არ ვიცი, რამდენი იქნებოდა და გახორციელდებოდა ის სცენარი, რომელიც ხელისუფლებას ძალიან უნდოდა გამოეყენებინა _ ვითომ შეიარაღებული გადატრიალება, რუსეთი და ასე შემდეგ.
გარდა ამისა, გაცემული იყო ბრძანება აღმასრულებელი საბჭოს რამდენიმე წევრის დასახიჩრებისა და დაინვალიდების. სწორედ ამიტომ, 26-ში, დარბევის დროს, ჩემი მეუღლე იქ არ იმყოფებოდა და ეს იყო აბსოლუტურად შეგნებული გადაწყვეტილება. მე ჩემი დაცვის წევრის ბინაში შევაფარე თავი, მაგრამ ზუსტად 5 წუთში იქ შემოვარდა სპეცნაზი, რომელმაც დალეწა მარტო მისი სახლი, სადაც ვიმალებოდით, არამედ მეზობლების სახლებიც და კარებიც.
რაც შეეხება ბადრი ბიწაძის მიერ საზღვრის გადაკვეთას, ნინო ბურჯანაძემ განაცხადა, რომ შეგნებულად არ აკეთებს განცხადებას, რა ფორმით მოხდა ეს _ იმიტომ, რომ ხელისუფლებას არ მისცეს დამატებითი რეპრესიების გახორციელების საშუალება:
_ საქართველო არის მთაგორიანი ქვეყანა. ჩემი მეუღლის თანამდებობა, ალბათ, გახსოვთ _ საზღვრის დაცვის დეპარტამენტის უფროსი იყო. მან საზღვრები ძალიან კარგად იცოდა, როგორც თავისი პროფესიული მოვალეობიდან, ასევე მისი ჰობიდან გამომდინარე _ ის კარგი მონადირეა ისევე, როგორც კარგი მესაზღვრე იყო _ როცა ჩემი მეუღლე იყო საზღვრის დაცვის დეპარტამენტის უფროსი, მამისონზეც ქართული დროშა ფრიალებდა და ბევრ სხვა ტერიტორიაზეც პრობლემები არ იყო, თუნდაც მისი პირადი ურთიერთობიდან გამომდინარე.
საქართველოს კი არა, საბჭოთა კავშირისა და თურქეთის საზღვარზე გადადიოდა ხალხი, როცა ამის აუცილებლობა იდგა და არ არის ეს პრობლემა. თუმცა, რა თქმა უნდა, არსებობის უფლება აქვს იმ ვერსიასაც, როდესაც საუბრობენ, რომ შეიძლება ხელისუფლებაში ვინმე ჭკვიანი მიხვდა, მოკლული ბადრი ბიწაძე ან ციხეში მყოფი, მათთვის მისაღები მაინცდამაინც ვერ იქნებოდა _ ეს თავის ტკივილი გახდებოდა მათთვის ისევე, როგორც ახლა უკრაინის ხელისუფლებისთვისაა თავის ტკივილი ტიმოშჩენკო. აღიარებით ჩვენებას ბადრი ბიწაძე არ მისცემდა არც ერთ შემთხვევაში, მით უფრო, რომ საკუთარ ცოლზე უნდა მიეცა ეს ჩვენება, ბურჯანაძის გმირი ქმარი კი არავის ჭირდებოდა ციხეში.
ერთი რამ დანამდვილებით შემიძლია გითხრათ _ ბადრიმ გადაიტანა ძალიან მძიმე მორალური და ფიზიკური ტრავმა იმ პერიოდში, მე კი სამი დღის განმავლობაში არ ვიცოდი, ცოცხალი იყო თუ მკვდარი.
უბრალოდ, მე იმ თემებზე, რომლებიც ჩემს მეუღლეს, ჩემს შვილს, ჩემს პირად განცდებს ეხება, არ ვსაუბრობ, არ ვახვევ ამას თავს საზოგადოებას მაშინ, როდესაც ათობით და ასობით ადამიანი დალეწილი, ნაცემი, შეურაცხყოფილი და რამდენიმე გარდაცვლილიც იყო. თქვენ შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ ჩემს ადგილზე თქვენი თავი, ღმერთმა ნუ ქნას, მაგრამ მაინც _ მაშინ გადავიტანე ის, რაც ყველამ ერთად. როდესაც წაიყვანეს ჩემი შვილი, გავიფიქრე, შეიძლება უკანასკნელად ვხედავ,-მეთქი; ათობით ადამიანს ვეძებდით და არ ვიცოდით, ცოცხლები იყვნენ თუ მკვდრები.
სხვათაშორის, ძალიან დაგვეხმარნენ ადვოკატები, მათ შორის საია, საზოგადოებრივი დამცველი; ძალიან ბევრი ექიმი, ყოველგვარი ანაზღაურების გარეშე გვეხმარებოდა, მაგრამ სამარცხვინო იყო, როცა ზოგიერთი არ გვეუბნებოდა, ეს ადამიანები საავადმყოფოებში იყვნენ თუ არა მიყვანილები. ოჯახის წევრებსაც არ ეუბნებოდნენ ამას და შემდეგ აღმოჩნდა, რომ ნამდვილად იქ იყვნენ. შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ, რამდენად მძიმეა მდგომარეობა, როდესაც ჩემი ორი დეიდაშვილი, ჩემი სიძე დაპატიმრებულები და ნაცემები იყვნენ; როცა ლუკა კურტანიძე, სოსო ჯაჭვლიანი, ხედავდით, რა მდგომარეობაში ჩააგდეს; საერთოდ არ ვიცოდით, ირაკლი ბათიაშვილზე ცოცხალი იყო თუ მკვდარი; ქალბატონი ნონა გაფრინდაშვილის შვილი და თავად ქალბატონი ნონა უმძიმეს მდგომარეობაში იყო, ბატონი თემურ შაშიაშვილი _ დამტვრეული, ბატონი რეზო, ბატონი ელიზბარი… ამ დროს, ოფისში ასობით ადამიანი მოდიოდა და გვეუბნებოდნენ: _ არ შედრკეთ, არ შეგეშინდეთ!
ჩემი შვილი გამოუშვეს, მაგრამ მისი უახლოესი მეგობრები, პირველი კლასიდან რომ ერთად მოდიან, დაცვის წევრები, არა მარტო დააპატიმრეს, არამედ ურტყამდნენ, ეუბნებოდნენ _ ეს შენთვის, ეს ანზორიკოს ნაცვლად. ამას ტელეფონით ასმენინებდნენ ჩემს შვილს და სპეციალურად გამოაგზავნეს ხალხი, რომ მისთვის ეს ეთქვათ.
“გურია ნიუსთან” ნინო ბურჯანაძემ პირველად ისაუბრა 26 მაისის შემდეგ პატრიარქთან შეხვედრის დეტალებზეც: _ მე ახლა პირველად ვამბობ ამას _ არასდროს დავივიწყებ მისი უწმინდესობის უდიდეს სიკეთეს, რომელიც მან პირადად ჩემს და ჩემი შვილის მიმართ გამოიჩინა. მე მივედი მის უწმინდესობასთან და ძალიან ვთხოვე, რომ ეს ცემა, საშინელი მოპყრობა და იქნებ გააჩეროთ,-მეთქი, პატრიარქმა თავად მოიკითხა ჩემი შვილი და მითხრა, მოიყვანე ჩემთანო. მე მითხრა გავსულიყავი ოთახიდან, 15 წუთი მარტოს ესაუბრა და შემდეგ ბრძანა: _ რამდენიმე დღე დატოვე ჩემთან!
ძალიან მძიმე იყო ის დღეები, მაგრამ მე და თითოეულ ჩემს თანამებრძოლს გვჯერა, რომ ეს იყო ბრძოლა ქვეყნის გადარჩენისთვის. თუ საჭიროა, ჩვენ ეს ბრძოლა ყველა ცივილიზებული მეთოდით უნდა გავაგრძელოთ, რათა ხელისუფლებამ არასდროს გაბედოს ის, რაც გაბედა!
