"არასწორი კითხვაა: გახდება თუ არა საქართველო ნატოს წევრი _ ასე უპასუხა ერთ ერთმა ჩვენი მეგობარი ქვეყნის ხელმძღვანელმა ჟურნალისტებს_ გადასაწყვეტია მხოლოდ როდის" _ წერს სოციალურ ქსელში საქართველოს თავდაცვის მინისტრი თინა ხიდაშელი და ვარშავის სამიტს აფასებს:
"ჩემი ქვეყნის 20 პროცენტი ისევ ოკუპირებულია, რუსული დრონები ალბათ ისევ შემოფრინდებიან და გაფრინდებიან როგორც მანამდე, გიგა ოთხოზორიას მკვლელი კვლავ დაუსჯელია, ბანერების წინ და უკან თრევის, სრულიად გაუგებარი პოლიტიკა ისევ გაგრძელდება, საქართველოს ისევ არ ყავს საზღვაო ფლოტი, არც ჩვენი სამხედრო ავიაციაა საუკეთესო ნატოს სტანდარტების მდგომარეობაში.
ეს ყველაფერი სიმართლეა და ალბათ შეიძლება კიდევ უფრო გრძელი ჩამონათვალის მოფიქრება. აქ გავჩერდები. ალბათ გასაგებია.
ამასობაში, იმ ერთი კარგი ქართული ნაწარმოების არ იყოს "აბა შენ რა გიხაროდა, შე უპატრონოო" იტყოდა ადამიანი ჩემზე ამ ორი დღის ეთერების შემყურე.
და მართლაც რა მიხარია? რატომ მგონია, რომ ვარშავის სამიტი ისტორიულია ყველასთვის და არა მხოლოდ ლიტვისთვის, სადაც ნატოს ბატალიონი განთავსდება ან მონტენეგროსთვის რომელიც წევრი გახდება, არამედ ჩვენთვის, საქართველოსთვისაც?
1. 8 წლის წინ, რუსეთ-საქართველოს ომის შემდეგ სულ რამდენიმე თვეში, ნატო რუსეთთან ჩვეულებრივი საქმიანობის რეჟიმში გადავიდა. თითქოს არც არაფერი მომხდარა, ოკუპაცია მოგვეჩვენა, მსხვერპლიც ილუზორული იყო და რუსული ჩექმის ქვეშ გათელილი საერთაშორისო სამართალიც ისევ მოქმედებდა.
პოლიტიკურ განცხადებებს და პოლიტიკურ მხარდაჭერას ვერ გავცდით მაშინ.
2. 6 წლის შემდეგ, რუსეთმა ჯარები კიდევ ერთი ქვეყნის ტერიტორიაზე შეიყვანა და ყირიმის ანექსია მოახდინა. დაიმედებულმა, წახალისებულმა რომ დასავლეთს სიბრაზე ისევ მალე გადაუვლიდა და ყველაფერი ძველ რელსებზე დაბრუნდებოდა.
3. უფრო მეტის სულ მალე აღმოსავლეთ უკრაინას შეუტია და მისი სრული ოკუპაციის მცდელობა ქონდა.
4. 2 წლის წინ ვერავინ წარმოიდგენდა, რომ დასავლეთში რუსეთისადმი დამოკიდებულების სრული გადაფასება მოხდება, შემდეგ ეს გადაფასება პოლიტიკური განცხადებებიდან სანქციებად გადაითარგმნებოდა და ბოლოს ნატო, ყირიმის ანექსიიდან 2 წლის თავზე რუსეთს მისი უსაფრთხოებისათვის მთავარ გამოწვევად დაასახელებდა და შესაბამის მოქმედებას დაიწყებდა.
4. დღეს, ვარშავაში ნატომ მისთვის სრულიად უპრეცედენტო ნაბიჯები გადადგა. გადაწყვეტილებები მიიღო, რომლის მაგვარიც ბალტიისპირეთის გაწევრიანების შემდეგ არ მომხდარა.
აღმოსავლეთის საზღვრების გაძლიერება, 4 ბატალიონის ფორმირება და გადასროლა, შავი ზღვის, მისი უსაფრთხოების ერთ ერთ მთავარ გამოწვევად გამოცხადება _ სწორედ ის ნაბიჯებია, რომელზეც 8 წლის წინ ვერც კი ვიოცნებებდით, ხოლო 2 წლის წინ უიმედო დისკუსიაში ვიყავით ჩართული.
5. ვარშავაში ბევრი სხვა მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებაც იყო მიღებული, თუმცა აქ ჩემი ამოცანა ძალიან გრძელი კომუნიკეს შეჯამება არ არის, სადაც რუსეთი მთავარ საფრთხედ, გამოწვევად, პრობლემად არის მოხსენიებული, სადაც მისგან პირდაპირ ითხოვენ ანექსიისა და ოკუპაციის შეჩერებას, აღიარებების უარყოფას და სხვა.
ჩემი ამოცანაა აგიხსნათ რატომ ვარ იმედიანად, რატომ მჯერა ნატოს მშვიდობის ძალის, რატომ ვარ დარწმუნებული რომ ხვალ წევრობაც იქნება, რატომ მიხარია ვარშავა და მისი გადაწყვტილებები, რატომ მგონია, რომ ის რაც კარგია და დაიცავს ლიტვას, ან ლატვიას ან ესტონეთს დაგვიცავს ჩვენც.
8 წლის წინ ვერავინ წარმოიდგენდა, უფრო მეტიც, ჯერ კიდევ 2 წლის სერიოზულად დაგცინებდნენ, იმაზე რაც დღეს რეალობაა.
მე ქართველი ვარ და ბუნებრივია მჯერა რომ 8 წლის წინ უნდა ყოფილიყო გამოღვიძება, საფრთხის ბოლომდე დანახვა, გაანალიზება, მასზე რეაგირება, მოკავშირეების გაძლიერება და ნატოს მხრიდან, მეტი სიძლიერის დემონსტრირება. სწორედ საქართველოს ოკუპაციისთვის უნდა დასჯილიყო რუსეთი სანქციებით, სწორედ საქართველოს ოკუპაცია უნდა ყოფილიყო დიდი გამოფხიზლება. შეიძლება გაბრაზებული ვიყოთ, იმედგაცრუებულიც, მოთმინება გვღალატობდეს და ჩვენს რიტორიკაში ცინიზმი გავამრავლოთ. სრულიად ლეგიტიმური იქნება.
მაგრამ ასევე, შეიძლება დავინახოთ, რომ დღეს სხვა მსოფლიოში ვცხოვრობთ. ზუსტად ისე, როგორც 2 წლის წინ წარმოუდგენელი ჩანდა პოლონეთში ნატოს ბატალიონები, ან შავ ზღვაზე ნატოს უსაფრთხოების ქოლგა, დღეს ასეთივე შორეული ჩანს საქართველოს წევრობა. თუმცა ბევრი რამ მოხდა. გარდაუვალი აუცილებლად მოხდება. ამის დასტურია ვარშავა.
მთავარია, ჩვენ მშვიდად და მიზანმიმართულად ვიაროთ ამ გზაზე; მთავარია, ხვალ დილითვე დავიწყოთ ზრუნვა, მოქმედება, შრომა, ბრძოლა შემდეგი გადაწყვეტილებებისათვის.
მთავარია, დავინახოთ მიღწეული და მის გავრცობა, გაფართოება, გაძლიერებაზე ვიზრუნოთ.
მთავარია, არ დავიღალოთ ამ ბრძოლაში ევროპული, ნათელი, მშვიდობიანი, განვითარებული საქართველოსთვის.
ვარშავამ ისტორიული კომუნიკე მიიღო. ყველაფერს თავისი სახელი დაარქვა და გამოწვევებს პასუხი გასცა.
საქართველოს წევრობაც დაგვიანდა.
მაგრამ ზუსტად ისე, როგორც აღმოსავლეთის ფლანგის გაძლიერების შემთხვევაში, გადაწყვეტილება აუცილებლად დადგება.
ჩვენ ყველანი ერთდ ვიზეიმებთ ამ დღეს. ვარშავამ ამაში მგონი ყველა დაგვარწმუნა.
კიდევ ერთხელ, ცოდა დაგვიანებით, მაგრამ დიდი თვალის ახელა შედგა.
დანარჩენი ტექნიკის და დროის ამბავია.
P.S. MAP-ზეც აუცილებლად დავწერ ამ დღეებში, _ წერს ხიდაშელი.
