14 თებერვალს, დილით, “გურია ნიუსის” ოზურგეთის ოფისის კარზე დააკაკუნეს _ ზღურბლთან ახალგაზრდა ქალი იდგა, ხელში პატარა ბავშვით.
_ ფულით ვერ დამეხმარებით? _ საწყალობლად შემოგვხედა, _ მეუღლე მყავს ავად, თვალისჩინი დაკარგა, საოპერაციოდ ფული გვჭირდება. იქნებ, დაგვეხმაროთ!
ეს ახალგაზრდა ქალი სოხუმიდან დევნილი, 21 წლის ნატალია ფარცხვანიაა. იგი, დედასთან ერთად, ზუგდიდში ცხოვრობს. ოზურგეთში დახმარების სათხოვნელად ჩამოვიდა, როგორც თითონ ამბობს, ბედის საცდელად:
_ სამი წლის ვიყავი, დედამ სოხუმიდან რომ წამომიყვანა. დევნილები ვართ. მამაჩემი სოხუმში დარჩა _ გვარად ჟვანიაა, დედით კი აფხაზი. ზუგდიდში პატარა სახლი მოგვცეს და იქ დავსახლდით. იქვე გავიზარდე, გავთხოვდი _ სოხუმიდან დევნილს გავყევი ცოლად და მეუღლის გვარს ვატარებ. მალე, მეორე შვილს ველოდები. ჩემს მეუღლეს სახლში პატარა სახელოსნო ჰქონდა, ელექტროშემდუღებლად მუშაობდა. თვალი დაიზიანა, მხედველობა დაუქვეითდა და შრომის უნარი დაკარგა. ექიმებმა გვითხრეს, რომ საოპერაციოა. ბევრი ვეცადეთ, მაგრამ ვერ შევაგროვეთ ოპერაციისთვის საკმარისი თანხა. ჩემი მეუღლე ჯერ 24 წლისაა. მინდა დავეხმარო და შვილები ერთად გავზარდოთ. სხვა სამუშაო ვერ ვნახე, გადავწყვიტე, დედასთან ერთად კარდაკარ ვიარო და რაღაც გარკვეულ თანხას მაინც მოვუყარო თავი, _ გვითხრა ნატალიამ.
დედა-შვილი ფარცხვანიები ხუთი დღეა, რაც ოზურგეთში იმყოფებიან და ქირით ცხოვრობენ: _ ერთი თვით ჩვენ ოთახს ვერ ვიქირავებთ, ამდენი ფული არ გვაქვს. ყოველდღიურ ქირას ვიხდით. საწოლი 3 ლარი ღირს, სულ ექვსი ლარი გვიჯდება ღამის გათევა. ადრე ბათუმშიც ვიყავით, იქაც დაგვეხმარნენ, გარკვეული რაოდენობის თანხას მოვუყარეთ თავი.
ჩვენს კითხვაზე, ზუგდიდის ადგილობრივი ხელისუფლება თუ უწევდა დახმარებას ფარცხვანიების ოჯახს, გვიპასუხა, რომ ადრე ხელისუფლება პროდუქტით ეხმარებოდა, მაგრამ ახლა აღარ აქცევენ ყურადღებას. რატომ არჩიეს კარდაკარ სიარული ფულის შესაგროვებლად და თუ აქვთ იმედი, რომ ფულის შეგროვების ამ ფორმით საწადელს მიაღწევენ, ნატალია ამბობს, რომ ასე უფრო ეიმედება და ფიქრობს, რომ კეთილი ადამიანები უყურადღებოდ არ დატოვებენ:
_ სამედიცინო პოლისი გვაქვს, მაგრამ ჩემი ქმრისთვის ვერ გამოვიყენეთ. ფული გვჭირდება საარსებოდაც და ავადმყოფისთვისაც. ამიტომ გადავწყვიტე დახმარების სათხოვნელად კარდაკარ, დედასთან ერთად ვიარო. ალბათ, ოზურგეთში ორ თვეს მაინც გავჩერდებით. შემდეგ, ისევ ზუგდიდში უნდა დავბრუნდე სამშობიაროდ. ამ ქალაქს კარგად არ ვიცნობ. ალბათ, კეთილი ადამიანები აქაც ცხოვრობენ და დაგვეხმარებიან. იქნებ, გაგვიმართლოს! _ წასვლის წინ წყალი გვთხოვა ბავშვისთვის. დაგვემშვიდობა, პატარა ხელში აიყვანა და გზა გააგრძელა… საშველის საძებნელად.
