“ღია წერილი ბ-ნ გურამ ოდიშარიას!
ძმაო გურამ! ეს სიტყვები რომ დავწერე, ვიფიქრე, იქნებ სტატუსის შესაფერი მიმართვა დამეწერა-მეთქი, მაგრამ ჩვენი ურთიერთობიდან გამომდინარე, სხვა ვერაფერი მოვიგონე. რაკი მწერლები ვართ, სხვანაირი მიმართვა მგონი არ უნდა იყოს საჭირო. მინდა გითხრა, რომ მე არც ერთი პოლიტიკური პარტიის წევრი არ გახლავარ, თავს ისე ვგრძნობ, გიჟი თავისუფალიაო რომ იტყვიან. ამიტომაც რასაც ვფიქრობ, ის უნდა გაგიზიარო. არავითარი გართულებები არც ახალ მმართველ პარტიასთან და ბ-ნ ბიძინასთან მე არა მაქვს. რაც მომეწონება, ტაშს დავუკრავ, რაც არა, აბა რა გითხრა, ტაშით ხელისგულს ვერ გადავიტყავებ. ნამდვილად გამაკვირვე! არა იმიტომ, რომ პოლიტიკური არჩევანი გააკეთე. ეს რელიგიური რწმენასავითაა, ვისაც სადაც სურს, იქ შეუძლია დადგეს. მაღალ ტრიბუნაზე, მუდამ ბიძინას უკან დაკარგულივით რომ იდექი, ჩანდა ფიქრობდი, ეს სად მოვხვდიო. შესაძლებელია, ეს ჩემი ფანტაზიაა და სულ ტყუილად მეცოდებოდი. კარგადაც იცოდი სადაც იდექი და პირდაპირ მინისტრის სავარძელში აღმოჩნდი. რა თქმა უნდა, გავიხარე, ჩვენს ძმას ასეთი დიდი თანამდებობა არგუნეს-მეთქი. ერთი ეჭვი კი მაწუხებდა, ცოტა რბილ ადამიანად მიმაჩნდი და სხვისი სამართავი არ გახდეს-მეთქი. მე შენგან, ცხადია, ბუნტსა და აჯანყებას არ მოვითხოვდი, მაგრამ პირველად მოადგილეები რომ დაგინიშნეს, არ მესიამოვნა. ოთხიდან ორმა ისეთი ფობიები გამოამჟღავნეს, მტრისას, ასეთი აზრებით დაბრმავებული ადამიანები სამინისტროს კარს იქით არც უნდა გადაატარო. თუმცა ეს უკვე ძველი ამბავია და მე ამ ბარათს ამის გამო არ ვწერ,ეს წერილი თქვენმა ამასწინანდელმა „მრგვალმა მაგიდამ“ დამაწერინა. შენ ის კაცი არა ხარ, „მნგრეველის“ ტიტული აიკიდო, და შეყარე ვითომ სპეციალისტები. სადა გვყავს ჩვენ თანამედროვე ხელოვნებასა და არქიტექტურაში ამდენი გემოვნებიანი სპეციალისტი? ცხადია, იქ იყვნენ ასეთებიც, ალბათ თითო-ოროლა, დანარჩენები ბრძანდებოდნენ მარადიულად ანგაჟირებულნი, რომელნიც ყველაფერში ცხვირს ჰყოფენ და “უჩემოდ ვით იმღერეთას” მოტივზე გაჰკივიან. ნუკრი ქანთარიამ რა იცის თანამედროვე არქიტექტურისა, რომ ქედმაღლურად დასცინის მსოფლიო მასშტაბის არქიტექტორს. ბ-ნ ბიძინას თვალში გაეჩხირა რიყის ახალი ნაგებობები და თქვენ, მთელი „მრგვალი მაგიდის“ უმრავლესობა ოსანას უმღერით გაუნათლებელი „სპეციალისტის“ ახირებას. თქვენ თურმე არ მოგწონთ მუსიკალური თეატრისა და საგამოფენო დარბაზის არქიტექტურა, მშვიდობის ხიდი… არ მოგწონთ პარლამენტის შენობა ქუთაისში და ბათუმის არქიტექტურა… და ამ დროს თქვენ მოგწონთ ის ურჩხული, სოლოლაკის მთაზე რომ წამომართულა და სწორედ ის ამახინჯებს ისტორიული თბილისის ხედს. თუ ეგეთი ვაჟკაცი ხარ, ძმაო მინისტრო, მოიწვიე „მრგვალი მაგიდა“ თემაზე, სოლოლაკის მთაზე აღმართული მონსტრის არქიტექტურაზე, მივდგეთ და დავანგრიოთ! დანგრევა იოლია, აშენებაა ძნელი. თქვენს გუნდს ჯერ ფიჩხიც არ გადაუბრუნებია, თავისი დაპირებების ასრულებას იმ დროისთვის აპირებს, როცა ბიძინა არ იქნება ხელისუფლებაში, დასანგრევთა სიას კი უკვე ამზადებთ. ეიფელის კოშკის წინააღმდეგ მთელი პარიზი ილაშქრებდა. მოპასანი, თურმე, ყოველდღე იქ სადილობდა და ამბობდა, ეს ერთადერთი ადგილია, საიდანაც ეს კოშკი არ ჩანსო. დღეს კი ის პარიზის სიამაყეა.
ძმაო მინისტრო! ადამიანი ყოველთვის მინისტრი არ იქნება, მწერალი, თუ ის მართლაც მწერალია, მარადისობისთვის მუშაკობს. ნუ შეუწყობ ხელს ნგრევას, ეს პროცესი მხოლოდ ნევრასტენიითა და ფობიებითაა ნაკვები. მოვა დრო, უკვე არ იქნები თანამდებობაზე და მუდამ მოგიწევს თავის მართლება, პასუხის გაცემა, თუ რატომ შეუწყვე ხელი ნგრევას და არა ახლის აშენებას!” _ ნათქვამია ღია წერილში.
