რეზო ცქვიტინიძის ფოტორეპორტაჟი
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი, სოფელი მშვიდობაური
გურიაში არ არსებობს ადამიანი, რომელსაც არ ახსოვდეს აწ განსვენებული სულიკო ცქვიტინიძე. იგი მშენებელ-ინჟინერი გახლდათ, აფხაზეთში მოღვაწეობდა და მრავალი კარგი საქმე აქვს გაკეთებული. ბატონმა სულიკომ მშობლიური რაიონის სიყვარულით, უარი თქვა სხვა რეგიონში მუშაობაზე და გურიაში ჩამოვიდა, რათა თავისი საქმიანობით მოფერებოდა მშობლიურ კუთხეს. მართლაც, მთელი ენთუზიაზმით შეუდგა საქმეს და მოკლე დროში ბევრი კარგი საქმის გაკეთება მოასწრო. რომელი ერთი ჩამოვთვალოთ _ ტროლეიბუსის ხაზისთვის საჭირო ბოძების შემოტანა რუსეთიდან, სასტუმროებისა თუ საერთო საცხოვრებლების მშენებლობა… განსაკუთრებით დიდი გულისყურით მშობლიურ სოფელ მშვიდობაურს ალამაზებდა. იქ სადაც ჭაობი იყო, თანამედროვე ტიპის სკოლა და კულტურის სახლი; ექვსსართულიანი, საცურაო აუზებით აღჭურვილი პანსიონატი ააშენა, რომელშიც უნდა გამოეყვანა ნასაკირალის სამკურნალო წყლები; პანსიონატში შესაძლებელი იყო ავადმყოფებისა და დასვენების მსურველთა მიღება; ააშენა თანამედროვე ტიპის რესტორანი წყლის ქვეშ; მოაწყო ბრინჯაოს სკულპტურებით დამშვენებული სკვერები; ლტოლვილთათვის სამსართულიანი საცხოვრებელი ააგო; გააკეთა ორი დიდი ხელოვნური ტბა სათევზე მეურნეობისთვის… ბახვისწყალზე ჰესის მშენებლობასაც აპირებდა, მაგრამ არ დასცალდა. გარდაცვალების შემდეგ, ბატონ სულიკოს პატივი მიაგეს და სოფლის ცენტრში დაკრძალეს. ამის შემდეგ დაიწყო ნგრევა და აუქციონზე, მუქთად გაიყიდა ის შენობები, რაც ზემოთ ჩამოვთვალეთ _ არც ერთი აღარ შემორჩა სოფელს. კაცი, რომელიც სიკეთეს აკეთებდა, დღეს აღარავის ახსოვს. ალბათ, რამდენიმე წელში მისი საფლავის პოვნაც გაგვიჭირდება.
აი, ასე გამოიყურება დღეს, ერთ დროს ერთ-ერთი გამორჩეული სოფელი:
სოფელი მშვიდობაური
აქ ექვსსართულიანი პანსიონატი იდგა
ეს მშვიდობაურის კულტურის სახლია
აქ სკვერი იყო.
აქ მდგარი ბრინჯაოში ჩასმული ქანდაკება დღეს გაძარცვულია
ეს ქანდაკებაც ბრინჯაოში იყო ჩასმული
ესეც
აქ ოდესღაც რესტორანი იდგა
ეს ყოფილი სათევზე მეურნეობაა,
რომელიც ხელისუფლების თქმით, ინვესტორმა იყიდა,
თუმცა, ხსენებული ინვესტორი არსად ჩანს
ასე გამოიყურება სულიკო ცქვიტინიძის საფლავი,
კაცისა, რომელმაც ერთ დროს მშვიდობაური ააღორძინა
