1921 წლის 21 თებერვლის კონსტიტუციას, იმ დროინდელ სამყაროში ერთ-ერთ გამორჩეულ დოკუმენტს უცნაური ბედი ხვდა წილად. ის სხვადასხვა ხელისუფლებამ სხვადასხვა დროს სამჯერ შეიყვანა ძალაში, თუმცა სრულყოფილად არც ერთხელ არ უმოქმედია. პირველად ეს 1921 წლის 21 თებერვალს მოხდა, თუმცა მალევე გასაბჭოებამ გაანადგურა ამ დოკუმენტის იდეალები, _ ამის შესახებ კონსტიტუციონალისტმა ვახუშტი მენაბდემ სოციალურ ქსელში დაწერა.
“შვიდი ათეული წლის შემდეგ 1991 წლის 9 აპრილს უზენაესმა საბჭომ „საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტი“ მიიღო, სადაც ჩაწერა, რომ ეს დოკუმენტი „დღესაც იურიდიული ძალის მქონეა“, თუმცა ფაქტობრივად ისევ 1978 წლის საბჭოთა კონსტიტუცია მოქმედებდა (გარკვეული შესწორებებით). მოგვიანებით, პუტჩის შემდეგ, სამხედრო საბჭომ 1992 წლის 21 თებერვალს გამოსცა დეკლარაცია, რომლითაც პირველი კონსტიტუცია აღდგენილად გამოაცხადა, მაგრამ მაშინ ამას არავითარი შედეგი არ მოჰყოლია.
1993 წლის 25 მარტს შეიქმნა სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისია, რომელსაც დაევალა, შეემუშავებინა პირველი რეპუბლიკის კონსტიტუციის ახალი რედაქცია, თუმცა, საბოლოოდ, პარლამენტმა მისგან სრულიად განსხვავებული დოკუმენტი შექმნა (1995 წლის 24 აგვისტოს კონსტიტუცია), რომელმაც პრეამბულაში მხოლოდ ის აღნიშნა, რომ „საქართველოს 1921 წლის კონსტიტუციის ძირითად პრინციპებს“ ეყრდნობოდა. 2010 წელს საქართველოს კონსტიტუციის მორიგი რეფორმა გატარდა, რომელმაც კიდევ უფრო დააშორა ის პირველი რესპუბლიკის სულისკვეთებას. პრეამბულა მოდიფიცირდა. ამიერიდან უზენაესი კანონი „პრინციპების“ ნაცვლად „1921 წლის კონსტიტუციის ისტორიულ-სამართლებრივ მემკვიდრეობას“ ეყრდნობოდა. ბოლო იერიში საუკუნის წინანდელ მონაპოვარზე 2016-2018 წლების კონსტიტუციურმა რეფორმამ მიიტანა. ცალკეულ ნორმებში მან კიდევ უფრო შეამცირა ადრინდელი დოკუმენტიდან შემორჩენილი ღირებულებები თუ გარანტიები”, _ წერს მენაბდე.
