ფაქტია, სხვა პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისგან განსხვავებით, საქართველოში საბჭოთა ანაბრების საკითხი დღემდე გაურკვეველია. ყოფილმა მეანაბრეებმა არ იციან რა ბედი ელის მათ ანაბრებს, დაუბრუნდება თუ არა ოდესმე და ვინ არის დამნაშავე ამ პროცესებში.
როგორც ამ საკითხზე მომუშავე ექსპერტები ამბობენ, მთლიანობაში, საბჭოთა ანაბრების მოცულობა 13 მლრდ. მანეთი, ანუ იმდროინდელი კურსით 8,3 მლრდ. აშშ დოლარამდეა, ბუნებრივია ამ მოცულობის თანხის დაბრუნება ილუზიაა, საქართველოს სახელმწიფომ ინდექსაციის შედეგად შიდა ვალში აიღო 90–იან წლებში ეს თანხა და მისი მოცულობა 500 მლნ. ლარს მცირედით აღემატება, რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია 1997-1998 წწ, 5 მლნ. ლარამდე დაურიგდა გარკვეულ სოციალურ ჯგუფებს, თუმცა ეს საკითხი შემდეგ შეჩერდა სხვადასხვა პოლიტიკური ძალების აქტიურობის შედეგად, რადგან ამ თემით სპეკულირება ხშირად ხდებოდა.
“ნაციონალური მოძრაობის” წინასაარჩევნო რიტორიკაში ანაბრებს მნიშვნელოვანი ადგილი ეჭირა, თუმცა ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ, ეს საკითხი ყველას მიავიწყდა. შესაბამისი ნების შემთხვევაში, ეს პროცესი 9 წლის პერიოდში სავსებით მოგვარებადი იყო და ახლა, შეიძლება დასრულებულიც კი ყოფილიყო, რაც ნამდვილად ჩაიწერებოდა “ნაციონალური მოძრაობის” პოლიტიკურ აქტივში. ” _ აცხადებს “გურია ნიუსთან” საუბარში ექსპერტი ეკონომიკის საკითხებში ირაკლი ლექვინაძე.
რატომ არ შეასრულა “ნაციონალურმა მოძრაობამ” თავისი პირობა და უნდა დაბრუნდეს თუ არა საბჭოთა ანაბრები ივანიშვილის მთავრობის პირობებში, ამასთან დაკავშირებით “გურია ნიუსი” “ნაციონალური მოძრაობის” ლიდერს, უმცირესობის წარმომადგენელს პარლამენტში, მიხეილ მაჭავარიანს ესაუბრა.
_ ბატონო მიხეილ, ბოლო დროს მივიწყებული საბჭოთა ანაბრების თემა ძალიან აქტუალური გახდა. ექსპერტებს, ამასთან დაკავშირებით, სხვადასხვა მოსაზრება აქვთ, ზოგიერთი ფიქრობს, რომ ანაბრების დაბრუნება “ნაციონალური მოძრაობის” დაპირება იყო და მათ უნდა შეესრულებინათ, მეორე ნაწილი კი აცხადებს, რომ თუ ივანიშვილის მთავრობა იზრუნებს ამაზე, ეს იქნება სოციალური სამართლიანობის აღდგენა. თქვენ რას ფიქრობთ ამაზე?
_ მე არ მახსოვს ნაციონალური მოძრაობის დაპირება რა იყო, ყოველ შემთხვევაში, რაც მე ვარ ნაციონალურ მოძრაობაში, ეგეთი დაპირება არ ყოფილა, ნამდვილად ვიცი. დაბრუნება, საერთოდ რთული თემაა, ბევრმა ქვეყანამ რაღაც ინდექსაცია გააკეთა და ეს თანხები მოსახლეობას დაუბრუნა, ბევრი პოსტსაბჭოთა ქვეყანა ამ თემას არ შეეხო, ვინაიდან გამოვიდნენ იქედან, რომ საბჭოთა კავშირის მემკვიდრე იყო რუსეთი.
ანაბრები, საქართველოს, 1996 წელს შიდა ვალად აქვს აღიარებული, ამიტომ ამ თემასთან დაკავშირებით მთავრობას მოუწევს გადაწყვეტილების მიღება. ჩვენ არ მივიღეთ ეს გადაწყვეტილება, რაღაც კომისია მუშაობდა იუსტიციის და ფინანსთა 
სამინისტროში და ეს გადაწყვეტილება არ იქნა მიღებული. თუ ამ მთავრობას ექნება ამის პოლიტიკური ნება…
როდესაც მოდიხარ ქვეყნის სათავეში, ის, რაც შიდა ვალად არის აღიარებული, იმ საკითხებთან დაკავშირებით შესრულების ვალდებულება გაქვთ. ეს მთავრობის გადასაწყვეტია კონკრეტულად, ეკონომიკური პრობლემებიდან გამომდინარე, მიიჩნევს ამ საკითხს შესასრულებლად, თუ გადადებს რაღაც პერიოდით. მაგრამ, თუ ფული ბიუჯეტში გაქვს, რა თქმა უნდა, შესასრულებელია.
_ თუ 1996 წელს მოხდა ანაბრების აღიარება შიდა ვალად, დაბრუნების ვალდებულება თქვენც გქონდათ, ანუ “ნაციონალურ მოძრაობას”.
_ როდესაც ჩვენ მოვედით ხელისუფლებაში, ბიუჯეტი დაგვხვდა ცხრაასი მილიონი,”ქართულ ოცნებას” კი ცხრა მილიარდი დავუტოვეთ. მაშინ ჩვენ ამას ვერ შევეჭიდებოდით. ეს არ არის, არც პარლამენტის, არც პრეზიდენტის, ეს გახლავთ ქვეყნის ვალდებულება.
_ ბატონო მიხეილ, როგორ ფიქრობთ შეიძლებოდა ეს ფული ერთი ადამიანის მითვისებული ყოფილიყო და მის ვალად ითვლებოდეს? მაგალითად, გარკვეულ პერიოდში ვიღაცეები ვანო ჩხარტიშვილისკენ იშვერდნენ ხელს..
_ მე არ ვიცი, ვანო ჩხარტიშვილისკენ ვინ იშვერს ხელს. მე გეუბნებით, რომ ეს ვალი ჩვენ, მაშინდელმა ხელისუფლებამ, შევარდნაძის დაპირების მიხედვით, აღიარა შიდა ვალად. დანარჩენი, ამ თემაზე ვეღარ დაგელაპარაკებით ნამდვილად, რადგან არ მიმუშავია ამ თემაზე…
