როლანდ შონია: _ ის, რაც ახლა მინდა ვთქვა, ადრეც მრავალჯერ მითქვამს. პირადად თქვენთვისაც მომიცია ინტერვიუ და ხმამაღლა განმიცხადებია, რომ მე ახალაიების პირადი პატიმარი ვიყავი. ახლა თქვენთან მოსვლა გადამაწყვეტინა მერაბ ქვარაიას მიერ გაჟღერებულმა იდეამ, როლანდ ახალაიას დანაშაულობების გამოსავლენად საზოგადოებრივი ჯგუფის შექმნის თაობაზე. მინდა კიდევ ერთხელ მოვყვე ახალაიების დანაშაულებზე და კიდევ ერთხელ ხმამაღლა და ღიად დავაფიქსირო ჩემი აზრი – ახალაიები დამნაშავეები არიან საზოგადოების წინაშე და აუცილებლად უნდა დადგეს როლანდ ახალაიას პასუხისმგებლობის საქმეც. ახალაიას ჩემდამი აგრესია 2003 წლის არჩევნებიდან დაიწყო. მე ვიყავი ცესკო-ს წარმომადგენელი და მოწმე არჩევნების გაყალბებისა. როცა თბილისში სამჯერ გადადებული სასამართლო სხდომა მეოთხედ ძლივს ჩატარდა და მე მოწმის სტატუსით გამოვდიოდი, ამ დროს აბაშაში ჩემი ოჯახი დააყაჩაღეს. ამ დაყაჩაღებას ჰქონდა დაშინების ფუნქცია და ამავე დროს, დამყაჩაღებელმა წაიღო ერთ-ერთი დანაშაულის ადგილიდან ამოღებული ტყვიის მასრა, რომელიც, როგორც ნივთმტკიცება, ჩემთან ინახებოდა და იმ საქმეში პოლიციის სატაბელო იარაღის მონაწილეობას ადასტურებდა. თუ არა პოლიციას, სხვას ვის რაში დასჭირდებოდა ეს ცარიელი მასრა?! ჯერ კიდევ 2003 წელს, “ვარდების რევოლუციას“ ყველა ტელევიზიის საშუალებით “ეკლების რევოლუცია“ ვუწოდე, რამაც ძალიან დიდი რეზონანსი გამოიწვია და ვგრძნობდი კიდეც ჩემს მიმართ დაწყებულ აგრესიას და შევიწროვებას, რომელიც საბოლოოდ ახალაიებმა დააგვირგვინეს. ახალაიების აგრესიის გამწვავება გამოიწვია იმან, რომ რამდენიმე საქმეზე განაცხადი შეტანილი მქონდა სახალხო დამცველთან, სოზარ სუბართან, რომლის მოადგილეც გახლდათ ბაჩო ახალაია. ეს საქმეები, ბუნებრივია, ეხებოდა სამეგრელო ზემო სვანეთის ოლქის პროკურატურის უკანონო ქმედებებს და მამამისს, ამიტომაც ჩემი საჩივრები და განცხადებები იკარგებოდა. ერთხელაც პირადად სუბარი ჩავაყენე საქმის კურსში და დაკარგული საბუთები სწორედ ბაჩოს კაბინეტში აღმოჩნდა ჩაკეტილი. მე იქ ხმამაღლა ვთქვი, რომ სახალხო დამცველი ოფისში გვჭირდება უფლებადამცველი და არა უკანონობის ჩამდენი მამის დამცველი. ამან კიდევ უფრო მეტად უარყოფითად განაწყო ახალაიების კლანი ჩემს მიმართ, რასაც მოყვა მთელი რიგი საქმეები – გამგებლების დაჭერების, მიურატების საქმე, სადაც არა ერთხელ გადაიკვეთა ჩვენი გზები. ახალაიამ გადაწყვიტა ჩემი მოშორება. დავალება ჰქონდა ყველა რაიონის პროკურორს მიცემული ჩემს წინააღმდეგ კომპრომატების შექმნისა და ყველა ჩემს დაცვის ქვეშ მყოფს პროკურორები პირდაპირ სთავაზობდნენ, თუკი ჩემს წინააღმდეგ საჩივარს დაწერდნენ, გაუკეთებდნენ საპროცესო შეთანხმებას. საბოლოოდ, ქრთამის მიცემაში დამდეს ბრალი, მაგრამ ფაქტების არარსებობის გამო გაუქმდა ეს ბრალდება, მაგრამ მე დამაკავეს. თან მეუბნებოდნენ, თუ ვაღიარებდი შალვა ხაჭაპურიძისთვის ქრთამის მიცემას, მაშინვე გამათავისუფლებდნენ. ჩემი დაკავება მოხდა სხდომათა დარბაზში სასამართლო პროცესის დროს. გეგონებოდათ, ტერორისტის ასაყვანად იყვნენ მოსულები, ასეთი რამ მხოლოდ ფილმებში მინახავს. დამაკავეს და გადამიყვანეს ზუგდიდის ციხეში. მაშინვე გავრცელდა ეს ამბავი, რეკავდა ბევრი ჟურნალისტი და სწორედ ამიტომ ჩამომართვეს ტელეფონი. ზუგდიდში მისვლამდე ორჯერ გამოცვალეს მანქანა და ბოლოს დაბურულშუშიანი მანქანით შემიყვანეს სამმართველოს ეზოში. სწრაფად გადამიყვანეს ციხეში, რომ ჟურნალისტებთან კონტაქტი არ მქონოდა.
– რა ხდებოდა ციხეში? მაშინაც იყო ზეწოლა პატიმრებზე?
– იყო და მერე როგორი. ერთ დილით საშინელმა ხმაურმა გაგვაღვიძა. ამ საკანს ზევითაც ჰქონდა პატარა სარკმელი და იქიდან ვხედავდი, რა ხდებოდა. მასობრივად იყო შემოსული ხელკეტებით შეიარაღებული სპეცრაზმი, ყველა კამერიდან გამოყვანილი ჰყავდათ პატიმრები, მთლიანად აშიშვლებდნენ და ურტყამდნენ. იქ მხოლოდ ერთი დერეფანია და კარგად ვხედავდი, რომ დერეფნის ბოლოს, კიბის თავზე იდგა და ამ ოპერაციას პირადად ხელმძღვანელობდა ბაჩო ახალაია. რა თქმა უნდა, მას თან ახლდა ციხის უფროსი, რეჟიმის უფროსი და სხვები. მე-11 საკნის ყველა პატიმარი, საშინლად ნაცემი, დედიშობილა ჩაყარეს მანქანაში და გადაიყვანეს ქუთაისის ციხეში. ჩვენი კამერა ყველაზე ბოლოს გააღეს, შემოცვივდნენ საშინელი აგრესიით, მაგრამ უცებ რეჟიმის უფროსი მოვარდა და უთხრა, რომ ამ კამერაში ყოფილი გამგებლები, თანამდებობის პირები და ორგანოს თანამშრომლები ისხდნენ. კი გაგვიყვანეს სხვებთან, მაგრამ ფიზიკურად არავინ შეგვხებია. მკურნალობა არ გვიტარდებოდა. მე, პირადად, რამდენჯერმე გავხდი ცუდად, არავინ აღიარა ეს ფაქტი. მოსამართლეს შეეძლო ჩემთვის გირაოც შეეფარდებინა, მაგრამ რადგან ახალაიების სურვილი იყო ჩემი დაპატიმრება, გირაო არ გამოუყენებია. ჩემი ჯანმრთელობის მდგომარეობა რომ გაცხადებულიყო, აუცილებლად გაჩნდებოდა კითხვა მოსამართლის მიმართ – რატომ? წამალი გარედანაც კი ვერ შემოჰქონდათ ჩემთვის. საშინელ მდგომარეობაში ვიყავი. ერთ-ერთმა ზედამხედველმა მომიწყო შანტაჟი და მე ამის შესახებ დავწერე, მაგრამ კანცელარიამ გააქრო ჩემი განცხადება. მერე მოაწყვეს კიდევ ერთი სპეცეტაპი და გადამიყვანეს, სხვებთან ერთად, ქუთაისის ციხეზე. იქ როგორც ციხეებშია მიღებული დახვედრა, სწორედ ისე დაგვხვდნენ. შესასვლელში მოწყობილი იყო კორიდორი და ყველას ურტყამდნენ “დუბინკებს”. ამ კორიდორს რომ გაივლიდი, შიგნით ოთახში უკვე წრე გხვდებოდა და აქ ცემა უფრო დიდხანს გრძელდებოდა. აქ ვნახე ერთ-ერთი პიროვნება, ბერაია, რომელიც იმ მე-11 საკანში იყო, წეღან რომ გითხარით. თურმე, ზუგდიდში ნაცემი აქაც უცემიათ და კინაღამ შემოკვდომიათ ხელში, მერე გადაუყვანიათ თბილისის რესპუბლიკურ საავადმყოფოში და სწორედ იქიდან დაბრუნებულს შევხვდი. ვითომ, ნამკურნალები იყო და ფეხზე ვერ დგებოდა, მაგრამ კიდევ სცემეს.
– ქუთაისის ციხეშიც იყო სპეცოპერაციები? იქ თუ გინახავთ ახალაია?
– ყველაზე კარგად ჩანდა ჩემი შენობიდან “ც“ კორპუსი, როცა მოუნდებოდათ, შევარდებოდნენ, გამოყრიდნენ პატიმრებს, აშიშვლებდნენ და ურტყამდნენ. ამას კარგად ვხედავდი. ხშირად მოდიოდა სასწრაფო დახმარების მანქანები და ნაცემი პატიმრები გადაჰყავდა, რამდენჯერმე შემოაკვდათ კიდეც პატიმარი. იქ ისეთი განლაგება იყო, რომ სხვა კორპუსში ვინ შედიოდა, ვერ ვხედავდით, მაგრამ ხშირად მოდიოდა ამბავი, რომ ბაჩო ახალაია იმყოფებოდა და განსაკუთრებით მძიმე ოპერაცია იყო დაგეგმილი. რამდენიმე დღე არ ეყოფა იმის მოყოლას, რასაც ისინი ჩადიოდნენ და ახლა ჩემს აღშფოთებას საზღვარი არ აქვს, როცა ადამიანთა გარკვეულმა ნაწილმა ლამისაა მოწამეობრივი მანტია მოასხას ახალაიებს. მე კიდევ ერთხელ ვაცხადებ, რომ ახალაიების კლანი უნდა დაისაჯოს და ყველამ უნდა იცოდეს მათი და მათთან დაახლოებული პირების შავ-ბნელი წარსული.
