“ქალბატონმა დალი მეტრეველმა “გურია ნიუსთან“ გააკეთა კომენტარი ჩემი პიროვნებისა და ჩემს საქმესთან დაკავშირებით. სწორედ ამიტომ, მიზანშეწონილად მიმაჩნია გავცე მას საჯარო პასუხი პირველად და უკანასკნელად.
თქვენო ღირსებავ, სამარცხვინოა, როდესაც ჩემი ოჯახის მრიდან გახორციელებულ წარმატებულ “პიარზე” “მსჯელობთ”, ეს თქვენს პიროვნებას კიდევ უფრო ამდაბლებს. ჩემი მშობლების დამსახურებაა ის, რომ მე დღეს ცოცხალი, საღად მოაზროვნე და ჯანსაღი მენტალობის ადამიანი ვარ. ეს მათი ღვაწლია. მათ შეძლეს ის, რაც ვერ შეძლო ქართულმა სახელმწიფომ. მოგიწოდებთ, თქვენში მიმალული ზნეობის გაღვივებისაკენ, რაც თავს შეგაკავებინებთ, ასეთი უსუსური განაცხადების გაკეთებისაგან. რაც შეეხება თქვენს გააწყვეტილებას და პოზიციას, იცით ქალბატონო დალი, როდესაც სერიულ მკვლელს ეკითხებიან მოღვაწეობის შესახებ ისიც კმაყოფილია საკუთარი ნამოქმედარით, მარტივი არგუმენტით: “მე თუ არა, ამ საქმეს ვინმე, მაინც გააკეთებს (გააკეთებდა).”
შეურაცხყოფად ნუ ჩამითვლით, რადგან ეს ჩემი მიზანი არ არის, მაგრამ ერთადერთ განსხვავებას ვპოულობ ამ ორ პოზიციას შორის: ასეთი ადამიანი არგუმენტირებას მაინც ცდილობს, თქვენ კი ესეც არ შეგიძლიათ და თავს მოსამართლის მანტიას აფარებთ. ერთადერთი საფუძველი, რის გამოც ბედავთ იმის გაცხადებას, რომ დღესაც ასეთ გადაწყვეტილებას მიიღებდით, თქვენი იმუნიტეტია, რომელსაც კანონი განიჭებთ, რაც სხვათაშორის არც კი გაკმაყოფილებთ და კიდევ დამატებით გარანტიებს ითხოვთ.
თქვენ ბრძანეთ, რომ თვითეულ გადაწყვეტილებაში დამოუკიდებელი იყავით, მათ შორის მოცემულ საქმეშიც და არ გქონდათ არანაირი საფუძველი სუბიექტურობისა, გამომდინარე ჩემი ასაკისა და სქესიდან. ქალბატონო დალი, თქვენი საფუძველი სწორედ ის გახლდათ, რის გამოც დღესაც არამართლზომიერად მოქმედებთ. თქვენი იდეოლოგიის, რეჟიმის, პიროვნებისათვის მიუღებელი იყო შეცდომის აღიარება, შეურაცხმყოფელიც კი. თქვენთვის წარმოუდგენელი იყო პატარა, 14 წლის გოგონას გამართლება, საგამოძიებო სისტემასა და პროკურატურასთან მიმართებით, თქვენამდე ვერ დადიოდა ის, თუ როგორ შეიძლებოდა ამ პრეცენდენტის დაშვება, მიუხედავად იმისა, რომ კარგად იცნობდით სისტემას, თავად დაკითხეთ, თორნიკე ტყემალაძე, გაეცანით ექსპერტის დასკვნებს, მოწმეთა ჩვენებებს. მოსამართლეს სხვაგვარი განსჯა მოეთხოვება, არა ემოციური, ალოგიკურიც
გარკვეულწილად, გამომდინარე მხოლოდ სამართლისა და სამართლიანობის სფეციფიკიდან, მაგრამ საკუთარ თავს კითხეთ, განა თორნიკე ტყემალაძე იმსახურებდა თქვენი კოლეგიალობისა და იდეოლოგიის გამო, ყოფილიყო მთავარი მიზეზი ჩემი დამნაშავედ ცნობისა და მსჯავრდებულად გახდომის და განა მე ვიმსახურებდი 10 წლით თავისუფლების აღკვეთას?
დიახ, მე ხუთი წელი სრულად დავყავი თქვენი განაჩენის საფუძველზე სასჯელაღრულებით დაწესებულებაში, ხოლო უკვე მეორე წელია, პირობითი მსჯავრის დაქვემდებარებაში ვიმყოფები. წლების განმავლობაში მე არ მქონდა შანსი, მაგრამ შევძელი. საქმე გადაგზავნილ იქნა სტრასბურგის საერთაშორისო სასამართლოში და მე არ მიკვირს, რომ თქვენთვის არაფერს ნიშნავს ევროპის სასამართლოს გადაწყვეტილება, მაგრამ აპელირებთ საქართველოს ინსტანციის სამივე სასამართლოთი.
ეს არგუმენტად არ გამოგადგებათ, რადგან სწორედ იმიტომ არსებობს რეფორმის აუცილებლობა, რომ თქვენი განაჩენის უცვლელ რეცეფციას ახდენდნენ ზემდგომ ინსტანციებში. ეს ყოველივე არ არის მხოლოდ ჩემს საქმეში დაშვებული შეცდომა, ესეც ფაქტია და მიზეზიც, რის გამოც რეფორმა აუცილებელია, მოგწონთ თუ არა თქვენ ეს.
მე მომეცა ჩემი ქვეყნის რწმენა იმ ადამიანების წყალობით, ვისთვისაც სამართლიანობა გამომდინარეობს სამართლის წყაროდან და არა პირადი მოტივებიდან, ვინც ნამდვილად იქნება ჩემთვის სამაგალითო მომავალი კარიერის მანძილზე.
გულწრფელად გიხდით მადლობას კეთილი სურვილისათვის და მადლობელი ვარ იმ დახმარებისთვის, რომელიც გამიწიეთ. თქვენ ყოველთვის იყავით, ხართ და იქნებით ჩემთვის საუკეთესო მაგალითი იმისა, თუ როგორი არ უნდა იყოს მოსამართლე. ადამიანს, რომელიც საქმეში დაზარალებულად გვევლინებოდა, მაგრამ გარკვეული გარემოების გამო გახდა დამნაშავე და საფუძველი ჩემი “ციხეში ჩასმი”, მიეცით რწმენა იმისა, რომ სიბილწე, დეგრადირებული მენტალობა და უსამართლობა შესაძლოა გახდეს უპირატესი სიმართლესა და სამართლიანობაზე.
სულ, რომ არ დაგეკისროთ არანაირი სახის სანქცია, ვფიქრობ, ეს არის თქვენთვის ყველაზე დიდი განაჩენი, ამას ნათლად შეიგრძნობთ ყოველთვის, როდესაც საკუთარ თავთან მარტო დარჩებით. ბოდიშს გიხდით პირდაპირობისთვის, მაგრამ მე ყოველთვის იმას ვამბობ, რასაც ვფიქრობ და მე არასდროს შემრცხვება ჩემი ფრაზების და ყველაფერს გავაკეთებ იმისათვის, რომ არასოდეს წავიკითხო განაჩენი თავჩაღუნულმა. მეც წარმატებას გისურვებთ, მე არ მაქვს სიძულვილის შეგრძნება თქვენს მიმართ.”
პატივისცემით: გვანცა ყუფარაძე
