დღეს შაბათია, მორიგი მოგონებები უნდა წარმოგიდგინოთ და სიტყვას კვლავ „ადგილობრივ“ პოლიტიკოსებს გადავცემ.
პირველი სტუმარი ბატონი კახა კუკავა იქნება, რომელიც ერთ „სახალისო“ ისტორიას მოგვიყვება.
„ზვიად ძიძიგურს „დიდი ტერორისტის“ სახელი აქვს, რითაც ამაყობს კიდეც და ყველას უმტკიცებს, მაგარი მსროლელი ვარ, ტყვიას ტყვიაში ვაჯენო. ნოემბრის არჩევნების დროს იარაღს ვატარებდი, რეზინის ტყვიებს რომ ისვრის.
დასავლეთ საქართველოში ვართ, ცოტა გართულებული სიტუაციაა და ზვიად ძიძიგური შემიჩნდა:
– ბიჭო, რად გინდა, სროლა მაინც არ იცი?
– შესაშინებლად.
– რომ არ შეეშინდეთ? მომეცი, მე მექნება, ხომ იცი, სნაიპერი ვარ და საქმე საქმეზე რომ მიდგეს, გამივიყენებ.
– ამის ხმარებაც იცი?
– აბა! იარაღი არ არსებობს თვალდახუჭულმა რომ ვერ დავშალო და ავაწყო.
რაღა მექნა, იარაღი უხალისოდ მივაწოდე. აიღო, ხელში შეათამაშა, ვა, რა მაგარია, რა მაგარიაო, შესძახა – „ბახ“ და თავისი პირადი დაცვის უფროსი ძირს არ გააგორა?! კიდევ კარგი, ფეხში მოხვდა და პატარა ზელვითა და კრუსუნით გადარჩა.
ძიძიგურს შევხედე, გაფითრებული დგას, ხმას ვერ იღებს.
– ყოჩაღ, – ვეუბნები, – ახლა კი მჯერა, რომ მართლა დასაჭერი იყავი.
– რატომ? – დაიბნა.
– კაცო, რეზინის ტყვიით ლამის კაცი მოკალი და იმ თოხითა და ბარით, რისთვისაც დაგიჭირეს, ვახუშტის ხიდს ვერ ააფეთქებდი?
ამ ამბის შემდეგ მისი დაცვა მე დამყვებოდა, მაგის ხელში აქეთ ვიყავით დასაცავები“.
დღევანდელი პოლიტიკური „მოგონება-კურიოზების“ მომდევნო სტუმარი ბატონი ავთანდილ მარგიანი იქნება.
თავის დროზე თბილისში რეიგანის ძეგლის გამოჩენას ყოფილი ვიცე-პრემიერი ავთო მარგიანი სიხარულით შეხვდა.
– რეიგანი დიდი პოლიტიკოსია. მოხარული ვარ ის რომ აქ იქნება. სიხარულისთვის მე რამდენიმე მიზეზი მაქვს, – განაცხადა ერთ-ერთ ქართულ გამოცემასთან საუბარში მარგიანმა.
მისი თქმით, აშშ-ის ყოფილი პრეზიდენტი მას გვარითაც წააგავს და გარეგნობითაც.
– შევარდნაძემ შეამჩნია, რომ მე რეიგანს ვგავარ. განსაკუთრებით, მაშინ როცა დრაფის პალტო მაცვია. ჩვენი გვარებიც ერთნაირად ჟღერს. რეიგანი და მარგიანი, რაღაც ერთნაირი ჟღერადობა აქვს, – ამბობდა ექს-ვიცე-პრემიერი.
ბატონი ავთანდილი „ჩინებული პოეტიც“ ბრძანდება და საკუთარი ნიჭი არაერთხელ გამოიყენა. ერთხელ ყოფილი ქართველი პარლამენტარი თავად „დიდ“ ჟირინოვსკისაც დაუპირისპირდა, რასაკვირველია პოეზიის გამოყენებით.
ვლადიმერ ჟირინოვსკიმ სტალინს ლოთების და მრეცხავების ჩამომავალი უწოდა. ამ შეფასებამ სტალინის დიდი ფანი აღაშფოთა. მისი მტკიცებით, ჟირინოვსკი არის „ბოზი-ბუზი“ და მას რუსეთში პატივს არავინ სცემს
მარგიანი ისეთი აღშფოთებული იყო, რომ ჟირინოვსკის სპეციალური ლექსი დაუწერა:
შენს ბაგედან ხშირად გვესმის,
შხამი ფერად-ფერადი.
ჯუღაშვილის მოძულენო
ქაქში ზიხართ ყელამდი.
სპორტული ტერმინოლოგია რომ ვიხმაროთ, ავთანდილ მარგიანი ესტაფეტას ბატონ ჯანსუღ ჩარკვიანს გადასცემს.
პოეტი ჯანსუღ ჩარკვიანი სამი მოწვევის პარლამენტის წევრი იყო. სამივე პარლამენტში ის თავისი ორიგინალური გამონათქვამებით ახალისებდა კოლეგებს, მისი ლექსები კი ხშირად უკმაყოფილების მიზეზი ხდებოდა, თუმცა – არა ყველასთვის.
„იმელის" პარლამენტის წევრი იყო ქართლოს ღარიბაშვილიც. ადვოკატი პარლამენტში თავისი განუყრელი ჩიბუხით დადიოდა. ესენგეში შესვლის შემდეგ მას ზვიადისტებმა ესენგოსა ღარიბაშვილი შეარქვეს.
ერთ მშვენიერ დღეს ჯანსუღ ჩარკვიანი თავისთვის მშვიდად დადიოდა „იმელის" პარლამენტის ფოიეში. მასთან უცნობი მანდილოსანი მივიდა და ჰკითხა, ქართლოს ღარიბაშვილის ოთახს ხომ ვერ მიმასწავლითო. ჯანსუღ ჩარკვიანმა მანდილოსანს უთხრა, ხომ იცით, რა უცნაური კაცია ეგ ღარიბაშვილი, ხელში სულ ჩიბუხი უკავია და თავისი სამუშაო კაბინეტის კარზეც ჩიბუხის სურათი უკიდიაო. მანდილოსანმა ჩარკვიანს მადლობა გადაუხადა და ჩიბუხიანი კარის მოსაძებნად წავიდა. მალევე იპოვა, შიგნითაც შეიხედა და ატყდა კივილი…
ჯანსუღ ჩარკვიანი სასწრაფოდ გაეცალა იქაურობას. „იმელის" პარლამენტში მამაკაცების ტუალეტებზე ჩიბუხის სურათები იყო გაკრული.
ერთხელ პარლამენტში დეპუტატობის დროს ჯანსუღ ჩარკვიანმა გადაწყვიტა, ნესტან კირთაძეს გახუმრებოდა და ასეთი ლექსი გაუგზავნა: „ნესტან, ნესტან, ბარაქ მზეს, შენ ძუძუდან მოვწოვ რძეს“, ქვემოთ კი მოაწერა ხელი – გივი შუღაროვი.
მაშინ დეპუტატებს მაგიდაზე ედოთ კანონების მთელი წყება და ისე იყო ახუნძლული ერთმანეთზე, თავად ძლივს ჩანდნენ. ნესტანი გაეცნო რამდენიმე კანონს, ბოლოს კი, ეს ლექსი რომ წაიკითხა, გაავებული გაქანდა დიდი დავთრით ხელში და მთელი კანონთა შეკვრა თავში დაუშინა საწყალ გივი შუღაროვს.
გივი გაოგნებული და შეშინებული კითხულობდა, რა გინდა ჩემგან, რას მერჩიო. როცა ნესტანმა ლექსი გაუწოდა, ეს რა დაგიწერია, შე გათახსირებულოო.
გაგიჟდა კაცი, – ნესტანჯან, ამას მე როგორ დავწერდიო, – თან მოჯღანული სახით თავზე ისვამდა ხელებს, ისე ტკივილს ვერ იყუჩებდა. მერე კი გაირკვა ყველაფერი და იუმორმა თავისი ქნა, ყველამ გულიანად იცინა და ნესტანიც შემოირიგეს.
წერილის ბოლო გმირი ქალბატონი ელენე თევდორაძე გახლავთ. ეს ადამიანი ქართულ ენასთან „ახლო ურთიერთობით“ ვერ დაიკვეხნის და ამ მიზეზის გამო უხერხულ მდგომარეობაში არაერთხელ ჩავარდნილა. ნება მომეცით თევდორაძის „გმირობების“ შესახებ ერთდროულად ოთხი „სახალისო“ ისტორია წარმოგიდგინოთ.
პარლამენტში მოხვედრის შემდეგ ელენე თევდორაძე ადამიანის უფლებების დაცვის კომიტეტის თავმჯდომარედ დაინიშნა. კომიტეტის თავმჯდომარე თავდაპირველად ციხეებში არსებული ვითარებით დაინტერესდა, რამდენიმე საპატიმრო ნახა და ნანახით შეძრწუნებული დარჩა. თავისი განცდების გადმოცემა მან პარლამენტის სხდომაზე სცადა, მიკროფონთან მივიდა და თავისი ქართულით განცხადების გაკეთება დაიწყო: – მე ვიყავი ციხეებში და ვნახე, რა შემაშფოთებელი მდგომარეობაა იქ. თქვენ ვერ წარმოიდგენთ, რა საშინლად ხმარობენ პატიმრებს, – განაცხადა აღშფოთებულმა თევდორაძემ. დეპუტატებს ხომ მეტი არ უნდოდათ და დიდი სიცილ-ხარხარი ატეხეს. ამან თევდორაძე გაამწარა და კიდევ ერთხელ მოითხოვა სიტყვა. მიკროფონი ჩაურთეს.
– პატიმრებს საშინლად ხმარობენ, თქვენ კი იცინით! – ლამის ტირილით თქვა თევდორაძემ. დეპუტატები ისევ ახარხარდნენ და სანამ თევდორაძე მესამედაც მოითხოვდა სიტყვას, საქმეში სპიკერატი ჩაერია. მათ გაარკვიეს, რომ თევდორაძეს სიტყვა „ხმარების“ ნაცვლად უნდოდა, სიტყვა „ეპყრობიან“ ეთქვა.
ამ „შემთხვევას“ ელენე თევდორაძე თავად მოგვიყვება.
„იყო ასეთი ადამიანი, კაკო ელიავა, – იხსენებს ქალბატონი ელენე, – ის პერიოდია, როცა ქუთაისიდან შეიარაღებული ადამიანები დაიძრნენ. სიტუაცია ცოტა რომ ჩაწყნარდა, ჩავედი სამეგრელოში, შევხვდი დაკავებულ ჯარისკაცებს და მერე წავედი კაკო ელიავასთან შესახვედრად. როცა ამ შეხვედრის შესახებ პარლამენტში ვყვებოდი, ასეთი ფრაზა ვთქვი მიკროფონში: მე მივმართავ მინისტრ კახა თარგამაძეს, თავი დაანებოს კაკო ელიავას. მე შევხვდი მას, მე მას მივაწექი, ის მე მომაწვა და ამ მიწოლ-მოწოლაში მოვნახეთ საერთო ენა. ატყდა სიცილი, მთელი პარლამენტი იატაკზე დაწვა. მე, რა თქმა უნდა, ვერ მივხვდი, რა ხდებოდა, ძალიან გავბრაზდი და ვაგრძელებ: რა არის სასაცილო, თუ მე იმ კაცს კარგად მივაწექი და შედეგი მივიღე, თქვენ ამაზე უნდა იცინოთ?!”
ისევე, როგორც პარლამენტის სხდომებზე, დეპუტატები ბიუროზეც ძირითადად ერთობოდნენ. კანონპროექტების განხილვა მათ დამღლელ საქმიანობად მიაჩნდათ. ერთ დღეს ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტმა შეიმუშავა მორიგი წინადადება. ეს წინადადება თევდორაძემ ბიუროზე წარადგინა. ბიუროს სხდომას ვიცე-სპიკერი ვახტანგ ყოლბაია უძღვებოდა. ბიუროს წევრები საკუთარი მანქანების თავისებურებებზე საუბრობდნენ და თევდორაძის წინადადება არც კი გაუგონიათ. მის ინიციატივას მხოლოდ ვიცე-სპიკერი ვახტანგ ყოლბაია გამოეხმაურა და წინადადება მოუწონა. მადლიერმა თევდორაძემ საგანგებო განცხადება გააკეთა. – დიდი მადლობა, ბატონო ვახტანგ, რომ მხარი დაუჭირეთ ამ ჩემისას, – განაცხადა თევდორაძემ. დეპუტატების მოსაბრუნებლად კინაღამ სასწრაფო სამედიცინო სამსახურის გამოძახება გახდა საჭირო.
პარლამენტის ბიუროს ოთახში დეპუტატები ორ გრძელ მაგიდასთან ისხდნენ. ერთ-ერთ სხდომაზე ელენე თევდორაძე რაღაცას წერდა, მისი კოლეგები კი ჭორაობით ერთობოდნენ და, როგორც ჩანს, ზედმეტად აქტიურად იქნევდნენ ხელებს. მაგიდა ყანყალებდა და თევდორაძეს მუშაობაში ხელი ეშლებოდა. -ოიჰ, ვინ ანძრევს?! -იკითხა აღშფოთებულმა თევდორაძემ.
