ჩვენი სტატიის გმირი, ოზურგეთელი მასწავლებელი, მეცნიერი ანგული სარჯველაძე შუა ქალაქში ცხოვრობს, საგანმანათლებლო საქმიანობას შესანიშნავად უთავსებს სამეურნეო მუშაობას და ფერმერის ამპლუაშიც თანაზომიერი წარმატებით გვევლინება. თვითონ მიიჩნევს, რომ გასაკვირი არაფერია იმაში, ერთდროულად იყოს მომავალი თაობის ღირსეული აღმზრდელი და შრომაშიც ტოლი არ დაუდოს ნაცად ფერმერებს. პასუხი ცალსახა აქვს _ ასე გამზარდეს, ვცხოვრობდი გარემოში, სადაც შრომას და განათლებას თანაბარი ფასი ჰქონდა და დღესაც იგივეს მოვითხოვ ყველასგან, ადამიანის ნებისმიერი სახის გარჯას ღირსების შესატყვისი ფასი უნდა ედოსო.
ოზურგეთის მეორე საჯარო სკოლის ბიოლიგიის მასწავლებელი იხსენებს თავის პირველ ნაბიჯებს პედაგოგიურ სარბიელზე, საიდანაც მის პიროვნებაში სამეცნიერო განათლებისა და ფერმერული შრომის სურვილი სასიცოცხლო მოთხოვნილებად იქცა:
_ 45 წლის წინ, როცა ინსტიტუტი დავამთავრე, ახალბედა მასწავლებელი ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხალაში გამანაწილეს. სოფლის ავტობუსში დავინახე, შუახნის ქალბატონი წამოდგა და დაბრძანდითო, ადგილი შემომთავაზა. თან იქ მყოფთ გადაულაპარაკა_ "აგი ბაღვი ჩვენი სკოლის მასწავლებელიაო." პასუხიც ხუმრობანარევი და თბილი გაისმა: "ასე წვიტი მასწავლებელი რაფერ იქნება, დაჯექი, შვილოო". როგორ დავჯდებოდი, როცა ქალი ფეხზე იდგა? ისე მივედით სოფელში, არც ის დაჯდა, არც მე, ადგილი ცარიელი იყო. ამ ყველაფერმა შემაყვარა მასწავლებლობა, განათლება, მეცნიერება. პატივს სცემდნენ პედაგოგს და ამავე დროს უსაზღვროდ შრომობდნენ. გარემომ შეადუღაბა ჩემში განათლების და სამეურნეო შრომის სიყვარული. შინ კი, მეცნიერი მშობლების გარემოცვაში, იგივე სურათი მხვდებოდა, ინტელიგენტი დედ-მამა, სამეურნეო საქმეშიც თავდავიწყებით იყო ჩაფლული.
ანგული სარჯველაძის კარმიდამოში ზემოდან და არხეინად მხოლოდ ტალავერზე გამოკიდული გოგრები იცქირება. დაბლა კი, დიდი ოჯახში, სადღეღამისო ფუსფუსია. დღეისთვის სარჯველაძეების უმთავრესი სამეურნეო საქმიანობა ღორების ფერმაზეა ასახული. მათ ხუთი მაკე დედა ღორი და 12 მოზარდი ჰყავთ. სულ ცოტა, ას ფრთა ქათამს, იხვებსა და კურდღლებს ბატონი ანგულის მეუღლე ნანი კაცაძე უვლის.
_სათქმელად და შესახედად ადვილია, როგორი შრომა სჭირდება "საყოლს", ჯერ კვება და მერე დანარჩენი კუთხით მოვლა ტიტანურ ჯაფას ითხოვს, თუმცა, მაინც მივიჩნევ, რომ ჯანმრთელი ადამიანისთვის მიუღწეველი არაფერია, _ ამბობს ბატონი ანგული და ყველა მეურნეს, ვისაც ღორები ჰყავს, ურჩევს, უდანაკარგოდ გამოიყენოს ღორის ნაკელი _ დეტრიტები, რომელიც საუკეთესო სასუქია ბაღ-ბოსტნების გასანოყიერებლად, ზოგი კი აბსოლუტურად უსარგებლოდ და საზიანოდაც კი მიიჩნევს: _ ყოველდღიურად, სადგომების გასუფთავების შემდეგ, ურიკით გამაქვს ფართობში და ზემოდან 2-3 სმ მიწას ვაყრი. ერთ თვეში ის იშლება და ნოყიერდება, არც დაავადება ვრცელდება, შემდეგ გავშლი მიწის ზედაპირზე და ჩავბარავ. არასწორია გავრცელებული აზრი, თითქოს, მხოლოდ ძროხის ნაკელია გამოსადეგი. პირიქით, მის დაშლას და სრული ვარგისიანობის კონდიციამდე მისვლას, თითქმის წელიწადი სჭირდება, _ დეტალურად გვიყვება საკუთარი საქმიანობის შესახებ.
ანგული და ნანი სარჯველაძეებს საყანე ფართობიც აქვთ, თუმცა, მოზრდილი ფერმის გამოსაკვებად მარცვლეულის ყიდვა მაინც უხდებათ.
ქალბატონი ნანი კაცაძე, რომელიც მეუღლის მხარდამხარ შრომაში დღე-ღამეს ასწორებს, წუხს, რომ შუა ქალაქში მეცნიერისა და მასწავლებლის საგანმანათლებლო და ფერმერული საქმიანობა ისე, რომ ორივე მიმართულებით წარმატებული იყო, არაადამიანურ შრომას მოითხოვს. მით უფრო, როცა საკმაოდ ცუდია გასაღების ბაზარი. სარჯველაძეები ამბობენ, რომ ღორის ხორცი ძვირია, თუმცა, ბოლო პერიოდში სხვა რეგიონებიდან შემოჰყავთ ჰორმონალური ნივთიერებით გასუქებული გოჭები, რაც შედარებით იაფი ღირს, მაგრამ ნაკლებად გემრიელია, ადვილად არ იწვება და რაც მთავარია, არავინ იცის, რამდენად უვნებელია ჯანმრთელობისთვის.
რაც შეეხება აგრარულ მეურნეობას, ანგული სარჯველაძე ამბობს, რომ ოჯახისთვის სამყოფ ლობიოს, კიტრს თუ სხვა ბოსტნეულს ბაზარში არასდროს ყიდულობს, თუმცა, ახლა სურს, აგრარული მეურნეობის დასახვეწად სათბური გააშენოს. ბიოპროდუქციის წარმოების დიდი ინტერესი აქვს და საგაზაფხულოდ ამ კუთხით შრომის წარმატებულ შედეგს ელოდება.
ბატონი ანგული ბიოლოგიური მეცნიერების დარგში წარმატებული მოღვაწეა, მრავალი შრომის ავტორი და მცენარის ფიზიოლოგიის მკვლევარი ოცნებობს, საქართველოში კვლავ ადრინდელი დიდებით აღდგეს მეაბრეშუმეობის დარგი. განსაკუთრებული სურვილი აქვს, თუთა გააშენოს.
_ მეღორეობისა და მეფრინველეობის საქმეს კარგად ვუძღვები, მაქვს სტანდარტული ნაგებობები, ანალოგიური მინდა გავაკეთო კურდღლებისთვის. ახლა სათბურის მშენებლობას იმიტომ ვიწყებ, მინდა ზამთარშიც მქონდეს აგრარული ბიოპროდუქცია. ასევე, დიდი სურვილი მაქვს, თუთა გავაშენო. შემოდგომის ბოლოს ვაპირებ, შერჩეულ ფართობზე დავრგო და ყველას მოვუწოდებ, თუ ხეივანს ვერ გააშენებს, ორი-სამი ძირი დარგოს და ახაროს. მერე საქმე თავისას გვიკარნახებს. გვახსოვდეს, სხვა თუ არაფერი, ვიცი, რომ პარაშუტი მხოლოდ ბუნებრივი აბრეშუმით მზადდება. საშვილიშვილო საქმეში თუნდაც ერთი ნაბიჯით წინ წაწევა, ხალხს და ქვეყანას სასიკეთოდ წაადგება. გარწმუნებთ, რომ ეს ყველაფერი ნამდვილ შუა ქალაქშიც შესაძლებელია, _ ღიმილიანი გახუმრებით ასრულებს ჩვენთან საუბარს "ორ ფრონტზე" მოღვაწე და მეომარი მეცნიერი, რომელმაც დღემდე თავაუღებელი თავმდაბლობით იცხოვრა.
მთავარი კი ისაა, რომ 68 წლის ასაკში ანგული სარჯველაძე კვლავ ფენომენალური უნარით იღვწის, რომ შუა ქალაქში სიცოცხლის მძლავრი მუხტი ღვიოდეს.
