დღეს ტრადიციულად რამდენიმე სახალისო სპორტულ მოგონებას შემოგთავაზებთ. ჩვენი დღევანდელი გმირები ყოფილი მორაგბე, ყველასათვის საყვარელი პიროვნება გია კორკოტაშვილი, ყოფილი მკლავჭიდელი სოსო ჯაჭვლიანი და ყოფილი ფეხბურთელი მანუჩარ მაჩაიძე იქნებიან.
გია კორკოტაშვილი: “შევარდენის“ ბიჭები შეკრებაზე დავდიოდით ბაკურიანში. ერთხელაც ისე მოხდა, რომ 8 მარტი დაგვესწრო ბაკურიანში. სპორტი სპორტია, მაგრამ ჯენტლმენობა და ვაჟკაცობა მორაგბეებს არ ეშლებათ.
გოგოები ჩამოვლენ თბილისიდან. „მშრალად ვერ გამოვალთ“. მწვრთნელებმა განა არ იცოდნენ? მაგრამ რა უნდა ექნათ? ცუდ დღეში ვართ, როგორ არ დალევ ამ დროს? არადა, – არ შეიძლება.
შევიდა „ტრენერიც“ ჩვენს მდგომარეობაში და დაგვმოძღვრა:
– თითო ჭიქა – მეტი არა! – თითო.
– თითო ჭიქა რაა… მირონია? – გაბედა რომელიღაც ჩვენგანმა.
– იყოს… ორი იყოს – წავიდა „სეილზე“ მწვრთნელი.
– ღმერთი სამობითაა, სამი იყოს – ვთქვით ჩვენ – გათამამებულებმა.
– ჯანდაბას თქვენი თავი… იყოს სამი და… იცოდეთ! მხოლოდ სამი!
დამშვიდებული მწვრთნელი მოგვეშვა. წავიდა გრიალი. ქართველმა კაცმა ბავშვობიდან იცის, რომ სიტყვის გატეხა – ცუდია. ასე ვიცოდით ჩვენც და არც გაგვიტეხავს.
პირველი ჭიქა ჩვენი მთა – ბარის, ჩვენი სამშობლოს დიდებისა და ჩვენი წარმატებების შეისვა. მეორე გალიცლიცებული ჭიქით, როგორც ტრადიცია და წესი მოითხოვდა, მანდილოსნები, 8 მარტის „მიზეზები“ დავლოცეთ.
მესამე ჭიქით კი… სამი სადღეგრძელო ჩავატიეთ ერთ ჭიქაში, არც ტრადიცია დაგვირღვევია, არც ღმერთისთვის გვიღალატია, არც „ტრენერისთვის“ და არც მიცემული სიტყვისთვის. ოღონდ ერთი კი იყო, რომ მესამე ჭიქის შემდეგ ვეღარც ერთმანეთს ვცნობდით და ბაკურიანში ვიყავით, თუ თერჯოლაში, დიდი ცნობისმოყვარეობით და ლუღლუღით ვეკითხებოდით ერთმანეთს.
რამ დაგათროთ კაცო ასე სამ ჭიქაში, ასეთი დარჩეული ვაჟკაცებიო? – იკითხავთ ალბათ.
ჭიქა… ლიტრიანი იყო, ბატონო…“
სოსო ჯაჭვლიანი: „საერთოდ იმ კატეგორიას მივეკუთვნები, იუმორი რომ უყვართ და ამ დროს არაფერი სწყინთ, თუნდაც მსუბუქი დაცინვა, გამოჯავრება და ა. შ. რამდენიმე წლის წინათ საზღვარგარეთის ტურნეში წარმატებული გამოსვლით აღტაცებას ვერ ვფარავდით.
იმ ტურნირზე ერთი ცნობილი ამერიკელი მკლავჭიდელი, ძალიან დაგვიმეგობრდა და მკლავჭიდის უამრავ საიდუმლოებასაც გვაზიარა. ბოლოს კი მეგობრობის ნიშნად მე და ერთ ჩემს სვან თანაგუნდელს სამკერდე ნიშნები გვისახსოვრა. ნიშანზე ჯანის და ღონის ასოცირებით, უზარმაზარ რქებიანი ხარი იყო გამოსახული. გაოცებული ეს ჩემი სვანი თანაგუნდელი ჩუმად მეკითხება:
– რატომ გვაჩუქა მხოლოდ მე და შენ ეს სამკერდულები ამ ამერიკელმა. თან რქებით? – ვერ ამიხსნი სოსო?
საერთოდ, ასეთი კითხვები მხიარულ ხასიათზე მაყენებს:
– როგორ, შენ ვერ ხვდები, რატომ? – შევუბრუნე კითხვა.
– როგორ უნდა მივხვდე, ხარია და რქები აქვს, რომელი კოლმეურნეები ჩვენ გვნახა.
– მართლა არ იცი? – არ ვეშვები.
– არა.
– იმიტომ რომ ჩვენ სვანები ვართ, გაგვახარა-მეთქი.
მაშინვე დაიჯერა და მთელი გზა, რაც ვიარეთ, ასე სჯეროდა. თბილისში რომ ჩამოვფრინდით, ვიფიქრე, ახლა არავის უთხრას რაც ვემასხრე და არ შემარცხვინოს ახლობლებში-თქო. თავიდან ავუხსენი ყველაფერი. საქმეში კი გაერკვა, მაგრამ მგონი პირველი ვერსია უფრო ესახელებოდა და თუ არ მომჩვენებია, ის ახალი განმარტება, ცოტა არ იყოს, ეწყინა კიდეც…“
მანუჩარ მაჩაიძე: „1972 წელია. ინდონეზიაში გავემგზავრეთ ტურნეში. მოგეხსენებათ საბჭოთა სპორტსმენებს როგორ „მეურვეობდა“ კგბ საზღვრის იქით.
ამ უცხო ქვეყანაში ჩვენთვის ყველაფერი უჩვეულო და ახალი ხილი იყო, მაგრამ ყველაზე მეტად რამაც გაგვაოცა, იქაური გოგონების უკომპლექსობა და თავაშვებულობა იყო. შეგვკრიფეს ჩვენს საელჩოში და გვარიგებენ:
– ფრთხილად იარეთ ქუჩაში. პროვოკაციას არ წამოეგოთ. აქ ძალიან ავხორცი მეძავები დადიან. მომენტს არ უშვებენ, განსაკუთრებით მოსწონთ თეთრკანიანი მამაკაცები, უფრო განსაკუთრებით – ფეხბურთელები და კიდევ უფრო მეტად – თბილისელი ფეხბურთელები.
შეეშინდათ ჩვენებს. ამიტომ სულ ერთად დავდიოდით კინოსა თუ მაღაზიებში.
ერთი მორიგი გუნდური გასეირნება გვაქვს. პირველ ხანებში თითქოს ყველაფერი მშვიდობიანად მიდიოდა. მანქანიანი „ნაშები“ გვივლიდნენ გარშემო. ამ ამბავში ვართ და ხელმარცხნივ ჩოჩქოლი ატყდა. სანამ მდგომარეობაში გავერკვეოდით, კაცის განწირული ხმა მოგვესმა:
– პამაგიწე რებიატააა! სპასიწეეე!
კი გაგვიკვირდა, ნეტავი ვინაა ამ შუა ინდონეზიაში, ეს საწყალი ვიღაცა რუსი რომ გამოუჭერიათ-თქო, მაგრამ მერე დაგვცეცხლა ტვინში, როდესაც გოგოებით გარშემორტყმული ჩვენი „მიამიტი“ მწვრთნელი გავრილ კაჩალინი დავინახეთ ამ გაჭირვება-გაუგებრობაში.
მაშინ კი დავიკაპიწეთ ხელები მადლიერმა შეგირდებმა და ბრძოლის შუაგულში გადავეშვით. თავგამოდებამ შედეგი გამოიღო, ძლივს, როგორც ქუთაისლები იტყვიან, ძლივს „დავჩხვენით“ ხელიდან მოძალადე გოგოებს ჩვენი ჭარმაგი, უდანაშაულო „ტრენერი“.
